# 🐺 BÖLÜM 28 — SAKLADIĞIN ANI

Yabancının ardından kapanan koridora baktım.

Kimse peşinden gitmedi.

Nikolai yerde bulduğu anahtarı elinde çeviriyor, Kael ise öfkesini gizlemeye çalışmadan Erian’ı süzüyordu. Miran kapağın kenarına tutunmuştu. Onu yeniden kaybetmekten korkar gibi gözlerini bir an bile üzerimizden ayırmıyordu.

Benimse aklımda tek bir şey vardı.

Erian’ın itirafı.

Ona döndüm.

“Seninle konuşmamız gerekiyor.”

Erian koridora göz attı.

“Burada değil. Önce buradan çıkalım.”

“Yine mi?”

Kaşlarını çattı.

“Alisa…”

“Hayır, bu kez beni dinle. Bana bir anımı benden aldığını söyledin. Şimdi de nedenini öğrenmek istiyorum.”

Kael’in yüzündeki öfke bir anda başka bir şeye dönüştü.

“Ne demek anını aldın?”

Erian cevap vermedi.

Kael bir adım yaklaştı.

“Erian, sana soruyorum.”

“Duydun işte.”

“Alisa’nın hafızasına sen mi müdahale ettin?”

Erian başını eğdi.

“Evet.”

Bunu bu kadar kolay kabul etmesi beni hazırlıksız yakaladı. İçimdeki öfke dinmedi ama bir an ne söyleyeceğimi bilemedim.

Sonunda sordum:

“Neden?”

Erian gözlerimin içine baktı.

“O gece gördüklerini hatırlamanı istemedim.”

“Benden ne sakladın?”

“Beş yaşındaydın. Aras kaybolmuştu. Sen de o gece yaşanan bir şeyden söz edip duruyordun. Söylediklerin, seni tehlikeye atabilecek birinin dikkatini çekebilirdi.”

“Beni korumak için hafızamı mı değiştirdin?”

“Öyle olacağını düşündüm.”

“Bana gerçeği anlatmayı hiç düşündün mü?”

Erian’ın yüzü gerildi.

“Düşündüm.”

“Sonra?”

“Sonra korktum.”

Bu cevap beklediğim hiçbir şeye benzemiyordu.

“Neden korktun?”

“Yanlış bir şey yaparsam seni daha büyük bir tehlikeye sürüklemekten. Sana gerçeği anlatsaydım ne olacağını bilmiyordum.”

“Peki benim yerime karar vermenin yanlış olduğunu hiç düşündün mü?”

Erian bir süre sustu.

“Evet. Ama bunu kabul etmem çok uzun sürdü.”

Kael başını iki yana salladı.

“Sen hep böyle yapıyorsun. Bir karar veriyorsun, sonra da hepimizi o kararın sonuçlarıyla baş başa bırakıyorsun.”

Erian itiraz etmedi.

Ben de sesimi yükseltmeden devam ettim.

“Anımı sen aldın. Bunu artık biliyorum. Ama o gece bunu yapmanı isteyen biri olduğunu da söyledin. Kimdi?”

Erian’ın bakışları bir anlığına Miran’a kaydı.

“Adını bilmiyorum.”

“Onu hiç görmedin mi?”

“Gördüm. Ama kim olduğunu bilmiyordum. O gece bana ne yapmam gerektiğini söyledi. Ben de kabul ettim.”

“Yani bir yabancının sözüne güvenip benim hafızamı değiştirdin.”

Erian başını eğdi.

“Evet.”

İçimdeki kurt huzursuzca kıpırdandı.

Beni asıl yaralayan, Erian’ın yaptığını inkâr etmemesi değildi. Yıllarca benim yerime karar vermiş olmasıydı. Üstelik bunu bana iyilik yaptığını düşünerek yapmıştı.

“Bir daha benim adıma karar verme,” dedim.

“Vermeyeceğim.”

“Bunu söylemen yetmez, Erian.”

“Biliyorum.”

Bu kez ona başka bir şey söylemedim. Çünkü özrünü duymaya hazır değildim.

---

Miran, kapağın kenarına tutunarak ayağa kalkmaya çalıştı. Kael hemen yanına gidip ona yardım etti.

“Yavaş ol,” dedi. “Daha yeni çıktın.”

Miran ayağa kalkınca bir süre dengesini toparlamaya çalıştı.

“İyiyim.”

Kael ona bakıp içini çekti.

“On yedi yıldır seni aradım. Bazen bir yerde bulacağıma o kadar inandım ki her ses duyduğumda sana benzediğini düşündüm.”

Miran’ın yüzünde hüzünlü bir gülümseme belirdi.

“Ben de bir gün geleceğinizi düşündüm.”

Kael ne söyleyeceğini bilemedi. Sonunda elini Miran’ın omzuna koydu.

“Artık seni yalnız bırakmayacağız.”

Miran cevap vermedi ama Kael’in elini üzerinden çekmedi.

Nikolai yanımıza geldi. Elindeki anahtarın sapında eski muhafızların işareti vardı: bir daire ve üç çizgi. İşaretin ortasında ise küçük bir kurt başı bulunuyordu.

“Bunu daha önce gördüm,” dedi. “Eski kayıtlarda üçüncü muhafızla ilişkilendiriliyordu.”

Miran anahtara bakınca yüzü değişti.

“Bu işaret…”

Nikolai ona döndü.

“Tanıyor musun?”

“Beni buraya getiren kişinin üzerinde de vardı.”

Erian başını hızla kaldırdı.

“Emin misin?”

Miran kaşlarını çattı.

“Her ayrıntıyı hatırlamıyorum. Ama işareti hatırlıyorum.”

“Peki o kişi kimdi?” diye sordum.

“Yüzünü göremedim. Yalnızca elini hatırlıyorum.”

Miran bir süre düşündü.

“Bir de Erian’la konuştuğunu.”

Erian’ın yüzündeki ifade değişti.

“Nerede?”

“Eski arşivde. O zamanlar çok küçüktüm ama konuşmalarını duydum.”

Kael hemen sordu:

“Ne konuşuyorlardı?”

Miran gözlerini kapattı. Hatırlamaya çalışırken kaşları çatıldı.

“Bir kapıdan söz ediyorlardı. Sonra biri bir çocuğun adının kayıtlardan silinmesi gerektiğini söyledi.”

Arşivde sessizlik oldu.

Nikolai’nin bakışları Erian’a kaydı.

“Kimden bahsediyorlardı?”

Miran başını iki yana salladı.

“Bilmiyorum. Ama Erian’ın o kişiye karşı çıktığını hatırlıyorum.”

Hepimiz Erian’a döndük.

“Buna karşı çıktın mı?” diye sordum.

“Evet.”

“Peki sonra ne oldu?”

Erian’ın çenesi gerildi.

“Sonrasını anlatmak için daha fazlasını bilmem gerekiyor.”

Kael öfkeyle güldü.

“Yine bir şey bilmiyorsun.”

“Her şeyi bildiğimi hiç söylemedim.”

“Bize hiçbir şey anlatmadığın için neyi bildiğini, neyi bilmediğini bile anlayamıyoruz!”

“Kael,” dedim.

Bana döndü.

“Ne? Yalan mı söylüyorum?”

“Hayır. Ama Miran’ı daha fazla zorlamayalım. Hatırladıklarını anlatması bile kolay değil.”

Kael derin bir nefes aldı. Sonra Miran’a döndü.

“Hatırladığın başka bir şey olursa bize söyle. Hepsini aynı anda çözmek zorunda değilsin.”

Miran başını salladı.

---

Eski arşive geçtiğimizde Kael kapının yanında kaldı. Nikolai masaya eski fotoğrafı koydu. Ben de dördüncü çocuğun yüzünü kapatan mürekkebi incelemeye başladım.

Fotoğrafın arkasındaki tarih hâlâ açıktı.

On yedi yıl önce.

“Şuraya bakın,” dedim.

Kâğıdın alt köşesi diğer yerlerden daha kalındı. Nikolai dikkatlice kenarını kaldırınca altından ince bir not çıktı.

Kâğıdı açtım.

**“Anıyı silen, gerçeği de silebileceğini sandı.”**

Notun altında imza yoktu. Köşesinde ise yine aynı sembol bulunuyordu: daire, üç çizgi ve ortasında bir kurt başı.

Miran sembolü görür görmez bir adım geri çekildi.

“Bu işareti hatırlıyorum.”

Erian ona baktı.

“Beni buraya getiren kişinin işareti miydi?”

“Evet. Ama o zaman bunun ne anlama geldiğini bilmiyordum.”

Nikolai notu eline aldı.

“Bu, eski muhafızların sıradan işareti değil. Sanki başka bir anlamı var.”

Erian bir süre sembolü inceledi.

“Bir muhafızın görevini bırakmadığını gösteriyor.”

Kael kaşlarını çattı.

“Görevini bırakmadıysa neden ortadan kayboldu?”

Erian cevap vermeden önce notu masaya bıraktı.

“Çünkü bazı görevler sona ermez. Yalnızca kimin taşıdığı gizlenir.”

Bu sözlerin ne anlama geldiğini anlayamadım. Ama Erian’ın yüzündeki ifade, onun da bu sembolden hoşlanmadığını gösteriyordu.

Tam yeniden soru soracakken kapının altından bir kâğıt içeri kaydı.

Kael kapıyı açıp koridora baktı.

Kimse yoktu.

Kâğıdı alıp bana uzattı.

Üzerinde tek bir cümle vardı:

**“Alisa, hatırladığında Erian’ın neden sustuğunu değil, kimin emriyle konuştuğunu anlayacaksın.”**

Altında Aras Veyl’in kaybolduğu gecenin tarihi yazıyordu.

Kâğıdı masaya bıraktım.

“Bunu kim getirdi?”

Kael koridora bir kez daha baktı.

“Bilmiyorum. Ama buraya kadar gelmiş olması hoşuma gitmedi.”

Erian kâğıdı eline aldı. Tarihi görünce yüzü gerildi.

“Bu geceyi hatırlamamı mı istiyorlar?” diye sordum.

“Sanırım.”

“Peki sen ne hatırlıyorsun?”

Erian uzun süre kâğıda baktı.

“Senin yanındaydım.”

“Bunu biliyorum. Başka?”

Gözlerimin içine baktı.

“Aras kaybolmadan önce sana bir şey söyledi.”

İçimde bir şey kıpırdadı.

“Ne söyledi?”

Erian cevap vermek üzereydi ama durdu.

O anda zihnimde kısa bir görüntü belirdi. Taş bir koridor, yarı açık bir kapı ve bana doğru uzanan küçük bir el…

Sonra bir ses duydum.

“Erian’a sor. O gece beni neden yalnız bıraktı?”

Elimi masanın kenarına dayadım.

Kael hemen yanıma geldi.

“Alisa? Ne oldu?”

“Bir ses duydum.”

Erian bana doğru bir adım attı.

“Ne söyledi?”

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Bana seni sormamı söyledi.”

Erian’ın yüzü bembeyaz oldu.

“Ne dedi?” diye tekrarladı.

“‘O gece beni neden yalnız bıraktı?’ dedi.”

Arşivde kimse kıpırdamadı.

Erian’ın bu kez verecek bir cevabı vardı. Bunu yüzünden anlayabiliyordum.

Ama