# 🐺 BÖLÜM 29 — HİÇ GİTMEYEN

**“Dördüncü kişi hiç gitmedi.”**

Fotoğrafın arkasındaki cümleyi yeniden okudum. Ne kadar baksam da kelimeler değişmiyordu.

Kael masaya yaklaştı.

“Burada hâlâ olduğu mu söyleniyor?”

Nikolai fotoğrafı elimden aldı. Bir süre yazıyı inceledikten sonra kâğıdı çevirdi.

“Öyle olabilir. Ama bu notun ne zaman yazıldığını bilmiyoruz. Bizi yanlış yönlendirmek isteyen biri de bırakmış olabilir.”

Kael sabırsızca başını salladı.

“Yani elimizde bir fotoğraf, bir not ve bir sürü soru var.”

“En azından geçmişte yaşananları bilen birinin varlığından şüpheleniyoruz,” dedim. “Biri, bizim bu olayı araştırmamızı istiyor olabilir.”

Erian masanın diğer ucunda sessizce duruyordu.

Ona döndüm.

“Sen ne düşünüyorsun? Dördüncü kişi hâlâ akademide olabilir mi?”

“Olabilir.”

“Peki, kim olduğunu biliyor musun?”

“Hayır, Alisa. Bilseydim söylerdim.”

Sesindeki yorgunluk gerçekti ama bu, ona tamamen güvenmem için yeterli değildi.

Kael araya girdi.

“On yedi yıldır kayıp bir çocuk var. Alisa'nın hatırlayamadığı şeyler, Miran'ın geçmişi ve şimdi de bu fotoğraf... Her şey birbirine bağlı gibi ama kimse bize doğru düzgün bir açıklama yapamıyor.”

“Çünkü henüz ne olduğunu bilmiyoruz,” dedim. “Birbirimize kızarak da öğrenemeyeceğiz.”

Kael cevap vermedi. Birkaç adım atıp pencerenin önünde durdu.

Nikolai fotoğrafı masaya bıraktı.

“Önce arşive kimlerin girdiğini öğrenelim. Fotoğrafı oraya bırakan kişi, bizim onu bulacağımızı biliyor olabilir.”

Erian başını salladı.

“Giriş kayıtlarını kontrol edeceğim.”

“Bu kez hiçbir ayrıntıyı atlama,” dedim.

“Tamam.”

Miran, masanın yanındaki sandalyede oturmuş fotoğrafa bakıyordu. Uzun süredir sessizdi.

“Miran?” diye seslendim. “Bir şey mi hatırladın?”

Başını kaldırdı.

“Fotoğraftaki kişiyi hatırlamıyorum. Ama fotoğraf çekilmeden önce biri yanıma gelmişti.”

Kael hemen ona yaklaştı.

“Kimdi?”

“Bilmiyorum. Yüzünü hatırlayamıyorum.”

Miran bir an durdu, ardından kaşlarını çattı.

“Galiba bana bir anahtar vermişti.”

Nikolai cebindeki eski anahtarı çıkarıp masaya koydu.

“Bu anahtarı mı kastediyorsun?”

Miran dikkatle baktı.

“Olabilir ama emin değilim.”

“Başka bir şey hatırlıyor musun?” diye sordum.

Miran gözlerini kapattı.

“Bir ses duymuştum. Sonra herkes başka tarafa gitti.”

“Nasıl bir ses?”

“Zil. Üç kez çalmıştı.”

Odadaki herkes sustu.

Az önce duyduğumuz zil sesi yeniden aklıma geldi.

“Akademinin zili miydi?” diye sordum.

“Sanırım. Ama o gece farklı gelmişti. Sanki bir şeyin başladığını haber veriyordu.”

Erian'ın yüzü gerildi.

“Şimdilik burada bırakalım.”

Miran ona döndü.

“Neden? Hatırlamaya başladığımda neden hep durmamı istiyorsun?”

“Seni durdurmaya çalışmıyorum. Kendini zorlamanı istemiyorum.”

“Beni korumak için benden bir şeyler sakladın. Şimdi de aynı şeyi yapıyorsun.”

Erian'ın dudakları aralandı ama söyleyecek bir şey bulamadı.

Miran bakışlarını kaçırdı.

Aralarındaki gerginliği daha fazla uzatmak istemedim. Yanına oturdum.

“Hatırladığın kadarını anlatman yeterli. Her şeyi bugün çözmek zorunda değilsin.”

Miran bana baktı, sonra başını salladı.

İçimdeki kurt sessizdi. Fakat bu sessizlik bana huzur vermiyordu.

Sanki o da bir şeyin farkındaydı ama henüz ne olduğunu anlayamıyordu.

***

Arşivden çıktığımızda koridorlar boşalmaya başlamıştı.

Erian giriş kayıtlarını incelemek için yanımızdan ayrıldı. Kael, Miran'ı odasına bırakmayı teklif etti ama Miran biraz yalnız kalmak istediğini söyleyerek yürümeye devam etti.

Nikolai'yle kütüphaneye gittik. Fotoğrafı ve eski öğrenci kayıtlarını karşılaştırmak istiyorduk.

Yol boyunca sessiz kaldı. Sonunda ona döndüm.

“Sen de o üç zil sesini düşünüyorsun, değil mi?”

“Evet.”

“Fotoğraftaki kişiyi tanıdığını mı düşünüyorsun?”

Nikolai bir süre cevap vermedi.

“Tanıyıp tanımadığımı bilmiyorum. Bazen bir şey hatırlayacak gibi oluyorum ama ne olduğunu çıkaramıyorum.”

“Nasıl bir şey?”

“Bilmiyorum. Sadece geçmişte önemli bir şeyi gözden kaçırdığımı hissediyorum.”

Bu sözler içime oturdu.

“Ben de aynı şeyi hissediyorum.”

Kütüphaneye girip boş bir masaya oturduk. Nikolai eski kayıtları araştırırken ben de on yedi yıl önceye ait öğrenci listelerini bulmaya çalıştım.

Bir süre sonra ikimiz de aynı dosyaya uzandık.

Nikolai elini geri çekti.

“Önce sen bak.”

Dosyayı açtım. İçindeki bazı sayfalar eksikti. Birkaç ismin üzeri çizilmiş, bazı satırlar ise sonradan silinmişti.

Kael'in adı vardı. Nikolai'nin adı da. Miran'ın kaydı da bulunuyordu.

Fakat aynı tarihte açılmış başka bir dosya dikkatimi çekti.

Kapağında büyük harflerle şu yazıyordu:

**ÖZEL MUHAFAZA KAYDI**

Dosyayı açmaya çalıştım ama kilitliydi.

Nikolai kapağın üzerindeki sembole baktı.

“Bu işareti daha önce gördüm.”

“Eski arşivdeki sembol, değil mi?”

“Evet.”

Dosyayı dikkatlice çevirdim. Arka kapağa iliştirilmiş küçük bir not vardı.

**“Yetkisiz erişim hâlinde üçüncü zil çalar.”**

Notu bir kez daha okudum.

“Bu, az önce Miran'ın anlattığı şeyle aynı.”

Nikolai dosyayı elimden aldı ve kilidi inceledi.

“Bu dosyayı burada açmayacağız.”

“Neden?”

“Çünkü uyarının ne anlama geldiğini bilmiyoruz. Önce kilidi ve dosyanın geçmişini araştırmalıyız.”

Tam itiraz edecektim ki masanın altından hafif bir sürtünme sesi geldi.

İkimiz de aynı anda sustuk.

Nikolai eğilip masanın altına baktı. Ahşabın kenarına sıkıştırılmış küçük bir kâğıt çıkardı.

Kâğıdı açınca yüzündeki ifade değişti.

“Ne yazıyor?” diye sordum.

Bana uzattı.

**“Yanlış dosyayı arıyorsunuz.”**

Kâğıdın arkasını çevirdim. Başka hiçbir şey yoktu.

Etrafımıza baktık. Kütüphanede bizden başka kimse görünmüyordu.

“Biri bizi izliyor,” dedim.

Nikolai kâğıdı katlayıp cebine koydu.

“Ya da buraya geleceğimizi biliyordu.”

“Peki, doğru dosya hangisi?”

Cevap vermedi. Bakışları masanın üzerindeki fotoğrafa kaymıştı.

Fotoğrafı yeniden elime aldım. Yüzü mürekkeple kapatılmış dördüncü çocuğu inceledim. Mürekkebin altında ince bir çizgi görünüyordu ama bunun ne anlama geldiğini çıkaramadım.

Fotoğrafı ters çevirdim.

**Dördüncü kişi hiç gitmedi.**

Belki de yanlış yerde arıyorduk.

Belki de aradığımız kişi saklanmıyordu bile.

Belki de onu her gün görüyor, yanımızdan geçip gitmesine izin veriyorduk.

***

Akşam olduğunda Erian bizi Güney Kulesi'nin yakınındaki küçük salona çağırdı.

Elinde eski bir kayıt defteri vardı.

“Giriş kayıtlarını kontrol ettim,” dedi. “Fotoğrafı bulduğumuz gece arşive yetkili bir giriş yapılmamış.”

Kael kaşlarını çattı.

“Kapıda zorlama izi var mı?”

“Hayır.”

“Öyleyse biri anahtarla girmiş.”

“Ya da kapıyı açmanın başka bir yolunu biliyordu.”

Nikolai çantasından kilitli dosyayı çıkardı.

“Biz de eski bir muhafaza kaydı bulduk.”

Erian dosyayı görür görmez sustu.

“Bunu nereden aldınız?”

“Kütüphaneden,” dedim. “Neden? Bu dosyayı tanıyor musun?”

Erian kapağındaki sembolü inceledi.

“Bu, akademinin ilk muhafızlarına ait bir kayıt. İçinde görevleri devralanların isimleri ve korunması gereken sırlarla ilgili bilgiler bulunur.”

“Peki, neden kilitli?” diye sordu Kael.

Erian dosyayı masaya bıraktı.

“Çünkü bazı isimlerin bilinmesi yasaktı.”

“Kim yasakladı?”

“Akademinin kurucuları.”

Kael alaycı bir ifadeyle başını salladı.

“Yıllar önce ölmüş insanların kararları yüzünden hâlâ gerçekleri öğrenemiyoruz.”

Erian cevap vermedi.

“Dosyanın kilidini bu gece inceleyeceğim,” dedi.

“Birlikte inceleyeceğiz,” diye karşılık verdim.

Bana baktı.

“Alisa, içinde ne olduğunu bilmiyoruz.”

“Tam da bu yüzden. Hepimiz bu olayın içindeyiz. Tek başına karar vermeni istemiyorum.”

Erian bir süre düşündü, ardından dosyayı masanın ortasına bıraktı.

“Peki. Ama ne bulursak bulalım, aceleyle hareket etmeyeceğiz.”

Nikolai kilidi incelemek için öne eğildi. Tam o sırada akademinin zili çaldı.

Bir kez.

İkinci kez.

Üçüncü kez.

Miran kapının yanında donup kaldı. Kael pencereye yöneldi. Nikolai elini kilitten çekti.

Erian'ın yüzündeki renk solmuştu.

Sonra masadaki dosyanın kapağında bulunan kurt başı sembolü hafifçe parladı.

Hepimiz ona baktık.

Daha önce böyle bir şey görmemiştim.

Koridordan bir ses duyuldu.

“Dosyayı açmayın.”

Kae