# 🐺 BÖLÜM 30 — KAYITLARDAN SİLİNEN

Güney Kulesi'nin önünde durduğumuzda elimdeki anahtarı sıktığımı fark ettim.

Kurt başı şeklindeki anahtarı Miran'ın saklandığı odada bulmuştuk. O zamandan beri aklımda tek bir soru vardı: Neden yıllardır kimsenin konuşmadığı bir geçmişin izleri, şimdi birer birer karşıma çıkıyordu?

Erian kapının kilidine baktı.

“Bu anahtar buraya ait.”

Kael kaşlarını kaldırdı.

“Bunu nereden biliyorsun?”

Erian cevap vermekte gecikti.

“Çünkü Aras'ın kaybolduğu gece bu kuledeydim.”

Ona döndüm.

“Ne dedin sen?”

“Buradaydım, Alisa.”

“Bunu daha önce neden söylemedin?”

“Çünkü o gece olanların hepsini bilmiyorum.”

“Bildiğin kısmı da anlatmadın.”

Erian gözlerime baktı. Bu kez konuyu değiştirmedi.

“Haklısın. Anlatmalıydım.”

Böyle kolayca kabul etmesini beklemiyordum. Yine de bu, ona kızgın olmadığım anlamına gelmiyordu.

Anahtarı kilide yerleştirdim. Birkaç saniye uğraştıktan sonra kilit açıldı.

İçerisi eski dosyalarla doluydu. Rafların üzerinde isimler ve tarihler yazıyordu. Bazı klasörler yerlerinden çıkarılmış, bazılarıysa yıllardır açılmamış gibiydi.

Nikolai fenerini kaldırdı.

“Aras'ın kayıtlarını bulalım. Sonra konuşmaya devam edersiniz.”

Kael ona baktı.

“Bunu söyleyişine bakılırsa kavga etmemizi bekliyorsun.”

“Beklemiyorum. Sadece burada saatlerce birbirimize bakarak durmayalım diyorum.”

Bu kez istemeden gülümsedim. Gerginliğimiz biraz olsun dağıldı.

Rafları aramaya başladık. Aras'ın adını taşıyan dosyayı Nikolai buldu. Kapağı açtığımızda ilk sayfalarda görev kayıtları, tarihler ve birkaç imza vardı. Son sayfanın tarihi ise Aras'ın kaybolduğu geceydi.

Nikolai satırı parmağıyla gösterdi.

“Burayı okuyun.”

Kayıtta şunlar yazıyordu:

**Görev devri tamamlanmadı. Çocuk, üçüncü kapıya ulaştırılmadan önce yer değiştirdi.**

Kael dosyayı kendine çekti.

“Demek bir çocuk üçüncü kapıya götürülüyormuş.”

“Ve birileri bunu engellemiş,” dedim.

Erian başını salladı.

“O gece bana bir çocuğu başka bir yere götürmem söylendi. Üçüncü kapıya ulaşmaması gerektiğini söylediler.”

“Kim söyledi?” diye sordum.

“Tanımadığım biri.”

“Yüzünü gördün mü?”

“Evet. Ama kim olduğunu bilmiyordum. Bana adını söylemedi.”

Kael'in yüzü gerildi.

“Tanımadığın birinin emriyle bir çocuğu gizledin. Sonra da ne olduğunu araştırmayı bıraktın mı?”

Erian itiraz etmedi.

“Bir süre araştırdım. Sonra aramayı bırakmam söylendi.”

“Kim tarafından?”

“Bunu söyleyen kişiyi tanımıyordum. Aynı kişi miydi, başka biri miydi, emin değilim.”

“Sen de bıraktın,” dedim.

Erian bana döndü.

“Evet.”

Bu kadar kısa bir cevap beklemiyordum.

“Neden?”

“Çünkü çocuğu koruduğuma inanıyordum. Bir süre sonra onu aramaya devam etmenin daha fazla kişiyi tehlikeye atabileceğini düşündüm.”

“Peki şimdi ne düşünüyorsun?”

Erian gözlerini dosyaya indirdi.

“Yanılmış olabileceğimi.”

Ona kızgındım. Çünkü yalnızca bir çocuğun saklanmasına yardım etmemiş, benim geçmişimle ilgili bildiklerini de benden gizlemişti.

“Beni neden unutturdun, Erian?”

Bu kez odadaki herkes sustu.

Erian cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.

“Aras'ın kaybolduğu gece bir şey gördün. Ne olduğunu hatırlarsan tehlikeye gireceğinden korktum.”

“Benden ne gördüğümü bile sakladın. Üstelik hatırlamamı da engelledin.”

“Evet.”

“Beni korumak istediğini söylemen yaptığını değiştirmiyor.”

“Biliyorum, Alisa. O zaman doğru olanı yaptığımı sanıyordum. Ama senin yerine karar vermeye hakkım yoktu.”

Bir süre yüzüne baktım. Ondan özür dilemesini bekliyordum ama duyduğum şey daha önemliydi: İlk kez yaptığının sorumluluğunu kabul ediyordu.

Yine de aramızdaki güvenin geri gelmesi bu kadar kolay olmayacaktı.

“Bundan sonra bildiklerini anlatacaksın,” dedim. “Hatırlamadığın bir şey varsa onu da söyle. Ama benim adıma karar verme.”

“Tamam.”

Konuşmayı burada bitirdim. Çünkü artık geçmişi tartışmak yerine, elimizdeki kaydı anlamamız gerekiyordu.

---

Nikolai dosyanın son sayfasını çevirdi. Alt tarafta başka bir kayıt vardı:

**Kimlik kaydı, muhafaza emriyle kapatıldı.**

Altında üç isim bulunuyordu. İkisi okunabiliyordu; üçüncüsünün üzeri siyah mürekkeple kapatılmıştı.

Kael sayfayı ışığa tuttu.

“Bu sonradan yapılmış. Diğer yazılar solmuş ama buradaki mürekkep hâlâ koyu.”

Nikolai sayfanın kenarındaki numarayı not etti.

“Bu kayıt numarasını başka bir dosyada da gördüm. Eski muhafızların listesinde olabilir.”

“Peki silinen isim kime ait?” diye sordum.

“Henüz bilmiyoruz.”

Erian sayfaya baktı.

“Aras'ın kaybolduğu gece kapatılmışsa tesadüf olmayabilir.”

“Bu çocuk Miran mı?” diye sordum.

Erian başını iki yana salladı.

“Bunu söyleyemem. Miran'ı sakladım ama bu kaydın ona ait olup olmadığını bilmiyorum.”

Kael kollarını bağladı.

“Öyleyse iki ihtimal var. Ya Miran'ın kimliği silindi ya da aynı gece başka bir çocuk da saklandı.”

“Bir ihtimal daha var,” dedi Nikolai. “Kayıt başka bir nedenle kapatılmış olabilir. Önce numarayı bulmalıyız.”

Haklıydı. Elimizdeki bilgiler birbirine uyuyordu ama henüz kesin bir sonuca varamazdık.

Nikolai numarayı defterine yazdı. Ardından rafları yeniden aramaya başladık.

Bu kez çekmecelerden birinde eski fotoğraflar bulduk.

Fotoğrafları tek tek incelerken birinde durdum.

Aras ve Erian yan yana duruyordu. Aralarında, yüzü karanlıkta kalmış bir çocuk vardı.

“Erian, buna bak.”

Yanıma geldiği anda yüzündeki ifade değişti.

“Bu fotoğrafı hatırlıyorum.”

“Ne zaman çekildi?”

“Aras kaybolmadan bir gün önce.”

Kael de yanımıza geldi.

“Aras sana o gün bir şey söyledi mi?”

Erian fotoğrafı elimden aldı, arkasını çevirdi.

El yazısıyla tek bir cümle vardı:

**Sözünü unutma.**

“Aras benden bir çocuğu korumamı istemişti,” dedi Erian. “Ona söz verdim.”

“Bu çocuğu mu?”

“Sanırım. Ama fotoğraftaki kişinin kim olduğunu kesin olarak söyleyemem.”

Kael fotoğrafın ön yüzünü dikkatle inceledi.

“Yüzü sonradan karartılmış olabilir.”

Nikolai başını salladı.

“Fotoğraf kesilmemiş. Başka bir kopyası varsa yüzünü görebiliriz.”

Fotoğrafı tekrar elime aldım. Aras'ın kaybolmasından bir gün önce çekilmişti. Ertesi gece bir çocuk yer değiştirmiş, bir kimlik kaydı kapatılmıştı.

Bunların birbiriyle bağlantılı olması kuvvetle muhtemeldi.

Ama fotoğraftaki çocuğun Miran olduğunu söylemek için elimizde yeterli kanıt yoktu.

“Bunu yanımıza alalım,” dedim. “Başka bir kopyasını bulmamız gerekiyor.”

Erian fotoğrafı koruyucu bir dosyaya yerleştirdi.

“Aras'ın neden benden bu sözü istediğini hatırlamıyorum. Ama onu bulabilirsek, o gece ne olduğunu anlamamız kolaylaşabilir.”

İlk kez, geçmişte verdiği sözün yalnızca bir çocuğu saklamakla ilgili olmayabileceğini düşündüm.

---

Kütüphaneye döndüğümüzde Miran masanın başında oturuyordu. Önündeki kâğıda bir şeyler çizmiş, sonra yarıda bırakmıştı.

Bizi görünce ayağa kalktı.

“Bir şey buldunuz mu?”

Fotoğrafı masaya koydum.

“Bunu daha önce gördün mü?”

Miran fotoğrafa baktı. Önce Aras'ı, sonra Erian'ı inceledi. Ortadaki çocuğa geldiğinde kaşlarını çattı.

“Bu oda…”

“Ne odası?” diye sordum.

“Beni sakladıkları yer. Tam olarak hatırlamıyorum ama raflar vardı. Bir masa ve kapının yanında küçük bir lamba da vardı.”

Erian sessizce onu dinliyordu.

Miran fotoğrafa biraz daha yaklaştı.

“Orada kalmam gerektiğini söylemişlerdi. Dışarı çıkarsam beni bulacaklarını söylediler.”

“Kim söyledi?” diye sordu Nikolai.

Miran başını iki yana salladı.

“Yüzünü hatırlamıyorum. Ama bana bir anahtar vermişlerdi.”

Elimdeki kurt başlı anahtarı masaya bıraktım.

Miran anahtarı görünce hemen tanıdı.

“Evet, buydu.”

Sonra Erian'a döndü.

“Beni oraya sen mi götürdün?”

“Evet.”

Miran bir süre sustu. Ardından sordu:

“Beni neden sakladın?”

“Tehlikede olduğunu düşünüyordum.”

“Peki neden kim olduğumu bana anlatmadın?”

Erian'ın yüzündeki ifade değişti.

“O zaman seni korumanın en iyi yolunun bu olduğuna inanıyordum. Ama sana hiçbir şey anlatmamak doğru değildi.”

Miran fotoğrafı masaya bıraktı.

“Benim yerime karar vermişsin.”

“Evet.”

“Bunu kabul etmen her şeyi düzeltmiyor.”

“Biliyorum.”

Miran başka bir şey söylemedi. Onu zorlamadım. On yedi yıl boyunca kendisinden saklanan şeyleri bir an