# 🐺 BÖLÜM 31 — SİLİNEN İSMİN İZİ

Sabah erkenden kütüphaneye indim.

Dün bulduğumuz dosya hâlâ masanın üzerindeydi. Sayfaları yeniden karıştırırken kenara iliştirilmiş küçük bir kod gözüme çarptı.

**K-17.**

Kaşlarımı çattım. Dün bu ayrıntıyı nasıl kaçırmıştım?

“Bir şey mi buldun?”

Kael elinde iki kupayla yanıma geldi. Birini önüme bıraktı, sonra omzumun üzerinden dosyaya baktı.

“Bu ne?”

“Bilmiyorum. Ama önemli olabilir.”

Kael sandalyeyi çekip oturdu.

“Akademide bir şeyin önemli olmaması daha şaşırtıcı zaten.”

İstemeden güldüm.

“Bazen gerçekten susmayı denesen mi?”

“Deniyorum. Ama senin yanında pek işe yaramıyor.”

Dosyayı ona uzattım.

“Şuna bir bak. K-17 yazıyor.”

Kael bir süre inceledi, sonra başını kaldırdı.

“Bunu Nikolai'ye göstermeliyiz.”

“Ben de aynı şeyi düşündüm.”

Kahvemden bir yudum aldım ama tadını bile alamadım. Aklım yine aynı yere gidiyordu. Aras'ın kaybolduğu geceye, yüzü karalanmış çocuğa ve Erian'ın benden sakladığı anıya…

Kael düşüncelerimi yüzümden anlamış olmalıydı.

“Yine onu düşünüyorsun.”

“Erian'ı mı?”

“Başka kimi?”

Dosyayı kapattım.

“Ona güvenmek istiyorum. Ama her seferinde yeni bir şey öğreniyorum ve öğrendiğim her şey, bana daha önce söylediklerinin eksik olduğunu gösteriyor.”

Kael'in yüzü ciddileşti.

“Güvenmek zorunda değilsin, Alisa. En azından şimdilik.”

“Peki ya gerçekten beni korumaya çalıştıysa?”

“Olabilir.”

“Ya bütün bunları başka birini korumak için yaptıysa?”

Kael cevap vermedi. Bir süre sonra elini dosyanın üzerine koydu.

“O zaman kimin korumaya değer olduğuna sen karar verirsin. O değil.”

Söylediği şey aklımda kaldı.

Tam o sırada Nikolai içeri girdi. Elindeki eski defteri masaya bıraktı.

“K-17'yi buldum.”

Hemen doğruldum.

“Nerede?”

“Eski muhafız kayıtlarında. Bu kod, kapatılan dosyaların başka bir arşive devredildiğini gösteriyor.”

“Yani aradığımız dosya hâlâ duruyor olabilir mi?”

“Olabilir. Kesin değil.”

Nikolai defterdeki satırı gösterdi.

“Kuzey arşivine gönderilmiş dosyalar bunlar.”

Kael ayağa kalktı.

“Öyleyse gidelim.”

“Bu kadar kolay değil,” dedi Nikolai. “Kuzey kanadı yıllardır kapalı.”

Kael iç çekti.

“Tabii ki kapalı.”

“Erian'ın eski muhafız yetkileri hâlâ işe yarayabilir,” dedim. “Önce onunla konuşalım.”

Nikolai başını salladı.

Dosyayı çantama koyarken içimde tuhaf bir his vardı. İlk kez yalnızca geçmişe ait bir iz bulmamıştık. Bir yere gidebilir, bir kapıyı açabilir ve gerçekten bir cevap bulabilirdik.

Belki de.

---

Erian'ı dersliklerin bulunduğu koridorda bulduk. Elindeki dosyaları kapatıp bize baktı.

“Ne oldu?”

Nikolai lafı uzatmadı.

“K-17 kodunu bulduk. Bazı kapatılmış kimlik kayıtları kuzey arşivine gönderilmiş.”

Erian'ın yüzündeki ifade değişti.

“Kuzey arşivi mi?”

“Evet. Oraya girebilir miyiz?” diye sordum.

Erian birkaç saniye sustu.

“Eski geçidi bulabilirsek. Ama oradaki bazı bölümler özel izin gerektiriyor.”

“Aras'ın dosyası da orada olabilir.”

Bakışları bana döndü.

“Olabilir.”

“Erian, senden kesin cevap vermeni istemiyorum. Bilmediğini biliyorum. Ama bildiğin şeyleri de artık parça parça öğrenmek istemiyorum.”

Sözlerim koridorda asılı kaldı.

Erian gözlerini kaçırmadı bu kez.

“Aras kaybolduktan sonra bazı kayıtlar erişime kapatıldı. Kuzey arşivine de dosyalar gönderildi. Fakat kapatma emrini kimin verdiğini bilmiyorum.”

“Peki neden daha önce söylemedin?”

“Çünkü o kayıtların peşine düşmenizin tehlikeli olacağını düşündüm.”

“Yine benim yerime karar verdin.”

Erian'ın çenesi gerildi.

“Evet.”

Tek kelimeyle cevap vermesi beni hazırlıksız yakaladı.

Kendini savunmasını, bir bahane bulmasını beklemiştim.

“Bunun doğru olduğunu düşünmüyorum artık,” diye ekledi. “Ama o zaman korkuyordum. Seni yeniden kaybetmekten.”

İçimdeki öfke geçmedi. Yalnızca şekil değiştirdi.

“Beni korumak istiyorsan gerçeği benden saklama. Çünkü neyi bilip neyi bilmeyeceğime tek başına sen karar veremezsin.”

Erian başını eğdi.

“Haklısın.”

Bir süre birbirimize baktık. Söylediği sözlerin aramızdaki her şeyi düzelteceğini sanmıyordum. Zaten böyle bir şeyin tek bir konuşmayla düzelmesi mümkün değildi.

Nikolai sessizliği bozdu.

“Geçidin yerini biliyor musun?”

Erian yeniden toparlandı.

“Tam olarak değil. Ama eski muhafız kayıtlarında bir tarif vardı. Bir de Miran'ın hatırlayabileceği bir yer olabilir.”

Miran'ın adı geçince ona döndüm.

“Önce kendisine soralım. Hatırlamadığı bir şeyi hatırlaması için zorlamayacağız.”

Erian başını salladı.

“Katılıyorum.”

---

Miran'ı eski yemekhanenin arkasındaki avluda bulduk. Taş basamakta oturmuş, kurt başlı anahtarı avucunda çeviriyordu.

Yanına oturdum.

“Miran, sana bir şey sorabilir miyim?”

Anahtarı cebine koydu.

“Yine geçmişimle mi ilgili?”

“Evet. Ama hatırlamak zorunda değilsin.”

Bir süre yüzüme baktı, sonra başıyla onayladı.

“Kuzey arşivine giden eski bir geçit arıyoruz. Erian, yıllar önce orada bulunduğunu söyledi. Aklında kalan bir şey var mı?”

Miran'ın yüzündeki ifade değişti. Bakışları avlunun taş zeminine kaydı.

“Taş merdivenler…”

Sesi giderek alçaldı.

“Bir koridor vardı. Çok soğuktu.”

Biraz daha bekledim.

“Başka bir şey geliyor mu aklına?”

Gözlerini kapattı. Parmakları istemsizce birbirine kenetlendi.

“Bir kapı. Üzerinde bir işaret vardı.”

Nikolai eski muhafızların sembolünü gösterdi.

“Bu olabilir mi?”

Miran uzun süre resme baktı.

“Bilmiyorum. Benzer gibi ama…”

Cümlesini tamamlayamadı.

Erian bir adım attı.

“Miran, devam etmek zorunda değilsin.”

Miran aniden ona döndü.

“Biliyorum. Sürekli bunu söylemene gerek yok.”

Erian durdu.

Miran derin bir nefes aldı.

“Bazen bir şey hatırlıyorum, sonra devamı gelmiyor. Hatırlayamadığım için kendime kızıyorum. Sen de bana durmamı söyleyince sanki hiçbir şey hatırlayamamışım gibi hissediyorum.”

Erian'ın yüzündeki ifade yumuşadı.

“Öyle hissetmeni istemedim.”

“Ama öyle oluyor.”

Kısa bir sessizlik yaşandı.

Sonunda Erian başını salladı.

“Tamam. Seni dinliyorum.”

Miran yeniden gözlerini kapattı.

“Kapının önünde bekliyordum. Sen gitmiştin.”

Erian'ın yüzü ciddileşti.

“Evet.”

“Sonra geri geldin. Beni başka bir yoldan götürdün.”

“Doğru.”

Miran gözlerini açtı.

“Beni o kapıdan neden geçirmedin?”

Erian cevap vermeden önce bir an durdu.

“O zaman oranın güvenli olmadığını düşündüm.”

“Bunu bana daha önce de söyleyebilirdin.”

“Evet. Söylemeliydim.”

Miran ayağa kalktı. Birkaç saniye avlunun çıkışına baktı.

“Geçidi bulabileceğimi sanıyorum. Ama her şeyi hatırladığımı düşünmeyin.”

“Düşünmüyoruz,” dedim.

Miran başını salladı.

“Öyleyse gelin.”

---

Kuzey kanadına giden koridor, ana binanın arkasında kalıyordu. Duvarların boyası dökülmüş, pencerelerin çoğu tahtalarla kapatılmıştı.

Miran birkaç kez durdu. Bir köşeyi döndüğümüzde adımlarını yavaşlattı.

“Burası.”

Önümüzde eski bir kitaplık vardı.

Kael etrafına baktı.

“Geçit bunun arkasında mı?”

“Sanırım.”

Miran kitaplığa yaklaştı ama dokunmadı.

“Nasıl açıldığını hatırlamıyorum.”

Nikolai duvarı incelemeye başladı. Kitaplığın yanındaki taşlardan biri diğerlerinden biraz daha dışarı çıkıyordu. Bastırınca içeriden bir tıkırtı geldi.

Kitaplık ağır ağır yana kaydı.

Arkasında dar bir geçit belirdi.

Kael şaşkınlıkla baktı.

“Bütün bu zaman boyunca burada mıymış?”

“Belli ki,” dedim.

Miran geçide bakarken yüzü soldu. Bir an geri çekilecek sandım ama kendini toparladı.

“Ben buradan geçmiştim.”

Erian ona baktı.

“Emin misin?”

“Hayır,” dedi Miran. “Ama burayı görünce içim daraldı. Sanki daha önce burada kötü bir şey olmuş gibi.”

Kimse ona bunun yalnızca bir anı olduğunu söylemedi. Ne yaşadığını biz de bilmiyorduk.

Merdivenlerden aşağı indik. Geçidin sonunda demir bir kapı vardı. Üzerinde eski muhafızların sembolü ve hemen altında küçük bir kod bulunuyordu.

**K-17.**

Nikolai elini kapının üzerine koydu.

“Doğru yer.”

Erian kilidi kontrol etti. Eski anahtarlarından biriyle kapıyı açmayı başardı.

İçeriden toz kokusu yükseldi.

Odanın ortasında metal bir dolap, duvar boyunca da kilitli dosya kutuları vardı. Bazı kutuların kapakları aralıktı. İçlerindeki dosyaların isimleri ya sökülmüş ya da karartı