# 🐺 BÖLÜM 32 — KAPALI KAPININ ARDINDA

🐺 KURTDAM AKADEMİSİ: LANETLİ SIR

Kütüphaneye girdiğimizde Kael'le Nikolai yine tartışıyordu.

“Haritayı ters tutuyorsun,” dedi Nikolai.

Kael elindeki kâğıdı çevirdi.

“Şimdi?”

“Şimdi de baş aşağı.”

Miran hafifçe güldü. Son günlerde yüzünde gördüğüm ilk rahat ifadeydi bu.

“Bir gün de kavga etmeden anlaşmayı deneyin,” dedim.

Kael haritayı masaya bıraktı.

“Biz kavga etmiyoruz. Nikolai, haklı olduğumu kabul etmek istemiyor.”

“Çünkü haklı değilsin.”

“Gördün mü? Yine başladı.”

Gülümseyerek başımı salladım. Birkaç dakika önce hepimizi saran gerginlik biraz olsun dağılmıştı.

Erian kapının yanında bekliyordu. Bizi görünce çantasını aldı.

“Hazırsanız gidelim. Kaybedecek vaktimiz yok.”

Bu kez kimse itiraz etmedi.

---

Eski yönetim bölümüne ulaştığımızda Miran'ın adımları yavaşladı. Duvarlara, kapılara, hatta yerdeki taşlara bile dikkatle bakıyordu.

“Miran?”

Sesimi duyunca bana döndü.

“Bir şey yok.”

“Emin misin?”

Bir an düşündü.

“Burayı hatırlıyor gibi oluyorum. Sonra görüntü kayboluyor. Sanki aklımın ucunda ama ne kadar uğraşsam da ulaşamıyorum.”

Yanına yaklaştım.

“Zorlamak zorunda değilsin. Hatırladığın zaman anlatırsın.”

Başını salladı. Erian da konuşmayı uzatmadı. Yalnızca Miran'a kısa bir bakış attıktan sonra koridorun sonunu gösterdi.

Üç kapının önünde durduk.

İlk ikisi eski ahşaptandı. Üçüncüsü ise koyu renkli metalden yapılmıştı. Üzerindeki daire ve üç çizgiden oluşan sembol, muhafızların işaretiydi.

“Aradığımız yer burası olabilir,” dedi Erian.

Kael kapıyı süzdü.

“Olabilir mi, yoksa burası mı?”

“Dosyada başmuhafızın şahsi arşivinden söz ediliyor. Bu kapının ardında ne olduğunu henüz bilmiyoruz.”

“Güzel. Yani yine tahmin yürütüyoruz.”

“Kael, başka bir önerin varsa dinliyorum.”

Kael cevap vermedi. Nikolai gülümsemesini saklamak için başını çevirdi.

Erian eski anahtarını çıkardı. Kilide yerleştirmeyi denedi ama anahtar girmedi.

“İşe yaramadı,” dedim.

“Fark ettim.”

“Belki biraz daha zorlarsan kapı ikna olur,” diye araya girdi Kael.

Erian ona öyle bir baktı ki Kael hemen sustu.

Kapıya yaklaştım. Alt kenarında ince bir çizik vardı. Eğilip baktığımda metalin parlak kısmı gözüme çarptı.

“Bu çizik yeni.”

Nikolai yanıma çömeldi.

“Gerçekten öyle. Eski olsaydı kenarları da kararırdı.”

Erian kilidin çevresini inceledi.

“Kapıyı zorlamamışlar. Kilitte hasar yok.”

“Başka bir anahtar kullanmış olabilirler,” dedi Kael.

Tam o sırada Miran elini kapıya doğru uzattı. Parmakları metale değmeden durdu.

“Buraya biri gelmiş.”

Nikolai ona döndü.

“Bunu hatırlıyor musun?”

“Hayır. Sadece…” Miran kaşlarını çattı. “Burada biri durmuş gibi geliyor.”

Erian yerdeki toza baktı. Kapının hemen önündeki ince tabaka bozulmuştu. Belirsiz ayak izleri koridorun karanlık tarafına doğru uzanıyordu.

“Bunlar bizim izlerimiz değil,” dedi Kael.

“Biz daha kapıya gelmeden önce oluşmuşlar,” diye karşılık verdi Nikolai.

İzleri takip etmek için birkaç adım ilerledik. Fakat koridorun sonundaki taş zemin daha temizdi. Orada kimin yürüdüğünü anlayamıyorduk.

Geri dönerken kapının alt kenarında takılı kalmış siyah bir iplik gördüm.

Dikkatlice çektim. Küçük bir kumaş parçası elime geldi.

“Bu da yeni mi?” diye sordu Kael.

Kumaşı parmaklarımın arasında çevirdim.

“Bilmiyorum. Ama metalin üzerinde takılı kaldığı yer taze görünüyor.”

Erian kumaşı elimden alıp inceledi.

“Bunu saklayalım. Önce ne olduğunu anlamamız gerekiyor.”

“Biri buraya girdiyse neden arşivi açmamış?” diye sordu Nikolai.

“Belki açamamıştır,” dedim. “Ya da aradığı şeyi almadan gitmiştir.”

Erian kumaşı bana geri verdi.

“İki ihtimal de mümkün. Ama elimizdeki tek şey bu parça. Şimdilik bundan fazlasını çıkaramayız.”

Haklıydı. Kapının önünde daha fazla oyalanmak bize cevap vermeyecekti.

Duvarın yanındaki eski metal levhayı o sırada fark ettim. Üzerindeki yazının çoğu silinmişti. Nikolai tozu eliyle temizleyince son kelime ortaya çıktı:

**TESLİM.**

Erian yazıyı görünce yaklaştı.

“Eski anahtar kayıtları burada tutulurdu.”

Kael hemen kapıya baktı.

“Yani anahtarın kimde olduğunu öğrenebiliriz.”

“Eğer kayıtlar hâlâ duruyorsa,” dedi Erian.

Koridorun karşısındaki küçük odaya girdik. İçerisi eski defterler, boş çekmeceler ve kırılmış raflarla doluydu. Birçok kayıt taşınmıştı ama masanın altındaki çekmecede birkaç kalın defter kalmıştı.

Kael çekmeceyi açmaya çalıştı. Sıkışınca Nikolai yardım etti.

“Biraz daha çek.”

“Çekiyorum zaten.”

“Öyle çekmiyorsun.”

“İstersen sen dene.”

Nikolai tek hamlede çekmeceyi açtı.

Kael ona baktı.

“Bunu konuşmayacağız.”

Miran hafifçe gülümsedi. Ben de defterleri masanın üzerine taşımalarına yardım ettim.

Aras'ın kaybolduğu geceye ait kayıtları aramaya başladık. Sayfalar sararmış, bazı satırlar nem yüzünden okunmaz hâle gelmişti. Erian tarihleri kontrol ederken ben teslim işlemlerine bakıyordum.

Sonunda aradığımız kaydı buldum.

Aras'ın kaybolmasından iki gün sonraki tarihte, metal arşiv kapısının anahtarının teslim edildiği yazıyordu.

Teslim alan kişinin adı kazınarak silinmişti.

Geriye yalnızca şu ifade kalmıştı:

**BAŞMUHAFIZLIK MAKAMI.**

“Adı özellikle silinmiş,” dedim.

Nikolai defteri kendine çekti.

“Üstelik yalnızca isim değil. Bak, imza kısmı da kazınmış.”

Kael sayfanın altındaki mührü gösterdi.

“Peki bu?”

Erian mühre dikkatlice baktı.

“Başmuhafızlık makamına ait. Ama bu mühür tek başına anahtarı kimin aldığını söylemiyor.”

“Aras kaybolduktan iki gün sonra bu kapının anahtarı teslim ediliyor,” dedim. “Sonra da alan kişinin adı siliniyor. Bunun tesadüf olduğuna inanmamı mı bekliyorsunuz?”

“Hayır,” dedi Erian. “Ben de inanmıyorum.”

Cevabı beni hazırlıksız yakaladı. İlk kez şüphemi hemen yatıştırmaya çalışmıyordu.

“Peki neden daha önce araştırmadın?”

Erian bir süre deftere baktı.

“O dönem yönetim bölümündeki bazı kayıtların değiştirilmesi emredildi. Ben de bu konuya karışmamam için uyarıldım.”

“Kim tarafından?”

“Bilmiyorum.”

“Erian…”

“Alisa, gerçekten bilmiyorum.” Başını kaldırdı. “Bana emri ileten kişinin yüzünü hatırlıyorum sanıyordum. Şimdi düşündükçe bundan bile emin olamıyorum.”

İçimdeki öfke yeniden yükseldi ama ona baktığımda söyleyeceklerim boğazımda kaldı. Erian bir şeyleri saklıyordu; buna emindim. Fakat ne kadarının kendi tercihi, ne kadarının unuttuğu bir geçmiş olduğunu artık ayırt edemiyordum.

Miran, defterin üzerindeki ifadeyi sessizce okudu.

“Başmuhafızlık makamı…”

Sonra parmaklarını şakaklarına götürdü.

“Bunu daha önce duydum.”

Erian hemen ona döndü.

“Nerede?”

Miran gözlerini kapattı. Birkaç saniye bekledi, sonra başını iki yana salladı.

“Hatırlayamıyorum. Birisi bana bu ismi söylemememi söylemişti. Ama kimdi, bilmiyorum.”

“Hatırlamak zorunda değilsin,” dedim.

Miran gözlerini açtı. Sanki bunu duymaya ihtiyacı varmış gibi omuzları biraz gevşedi.

Kael defteri kapattı.

“Bu kaydın başka bir kopyası olabilir mi?”

“Olabilir,” dedi Erian. “Eski yönetim kayıtlarının envanterini bulursak hangi defterlerin başka yere taşındığını öğrenebiliriz.”

Nikolai siyah kumaş parçasını gösterdi.

“Peki bununla ne yapacağız?”

“Önce hangi görevli kıyafetinden kopmuş olabileceğini araştıracağız,” dedim. “Akademideki üniformalar birbirinin aynısı değil. Belki bir yere varabiliriz.”

“Ya sıradan bir kumaşsa?” diye sordu Kael.

“O zaman başka bir yol buluruz.”

Defterleri topladık. Erian anahtar teslim kaydını yanına aldı; ben de kumaş parçasını yeniden kâğıda sarıp çantama koydum.

Odadan çıkarken metal kapıya son kez baktım.

İçeride ne olduğunu bilmiyorduk. Fakat artık yalnızca kapalı bir arşivin peşinde değildik. Birisi anahtarı almış, kaydı değiştirmiş ve geride kendi adını bırakmamıştı.

Üstelik o kişi, Aras'ın kaybolduğu geceden sonra harekete geçmişti.

“Yarın envanter kayıtlarına bakıyoruz,” dedim.

Erian başını salladı.

“Bu kez hiçbir kaydı atlamayacağız.”

Koridordan uzaklaşırken Miran geride kaldı. Metal kapıya dönüp uzun uzun baktı.

“Miran?” diye seslendim.

Bana yetişti ama yürürken bir kez daha arkasına döndü.

“Bilmiyorum neden,” dedi alçak sesle. “Ama o kapının arkasında ne varsa… bir zamanlar beniml