# 🐺 BÖLÜM 33 — KAYDIN DIŞINDA KALAN

🐺 KURTDAM AKADEMİSİ: LANETLİ SIR

Ertesi sabah kütüphaneye girdiğimde Nikolai çoktan masaya yayılmış dosyalarla uğraşıyordu.

Beni görünce başını kaldırdı.

“Uyudun mu bari?”

“Biraz.”

“Bu, hayır demenin başka bir yolu.”

Çantamı sandalyeye bıraktım.

“Sen de sabahın köründe dosyalarla konuşuyorsun. Hangimiz daha normaliz, emin değilim.”

Nikolai gülümsedi, sonra önündeki kâğıdı bana uzattı.

“Kael eski yönetim kayıtlarının envanterini bulmuş. Dün aradığımız K-17 numarası burada da geçiyor.”

Kâğıdı aldım. Kayıt numarasının karşısındaki bölüm boş bırakılmıştı.

“Dosyanın adı yok.”

“Daha kötüsü var.” Nikolai başka bir sayfayı gösterdi. “Bazı kayıtlar başka bir bölüme taşınmış ama nereye götürüldükleri yazılmamış.”

Tam o sırada Kael içeri girdi.

“Beni beklemeden başlamışsınız.”

“Sen gelene kadar yaşlanmamızı mı istiyordun?” dedi Nikolai.

Kael cevap vermek yerine elindeki kalın defteri masaya bıraktı.

“Eski oda kayıtları. Kuzey arşivinde buldum. Belki işimize yarar.”

Defteri açıp sayfaları çevirmeye başladık. Çoğu oda yıllar önce kapatılmıştı. Bazılarının kullanım amacı değiştirilmiş, bazılarının numarasıysa yeni planlarda tamamen kaldırılmıştı.

Sonlara doğru Kael parmağını bir satırın üzerinde durdurdu.

“Buraya bakın.”

**Yönetim Ek Arşivi — erişim kısıtlı.**

Yanında eski bir oda numarası vardı. Satırın kenarına da muhafızların sembolü çizilmişti: daire ve üç çizgi. Altında belli belirsiz bir kurt başı görünüyordu.

Miran, sembolü görür görmez yaklaştı.

“Burayı biliyorum.”

Hepimiz ona döndük.

“Hatırlıyor musun?” diye sordum.

“Tam olarak değil.” Kaşlarını çattı. “Taş bir merdiven geliyor aklıma. Sonra dar bir koridor. Bir kapının önünde duruyordum.”

Bir süre gözlerini kapattı. Bekledik ama devamı gelmedi.

Erian, masanın diğer ucundan ona baktı.

“Yanında biri var mıydı?”

Miran gözlerini açtı.

“Sanırım.”

“Kim?”

“Bilmiyorum.”

Erian'ın elindeki kalem durdu. Çok kısa bir andı ama fark ettim. Miran da fark etmiş olmalıydı; bakışlarını ondan ayırmadı.

Sonra Erian kalemi masaya bıraktı.

“Önce arşive bakalım. Belki orada bir şey buluruz.”

---

Yönetim ek arşivi, kuzey kanadındaki kullanılmayan merdivenin arkasındaydı. Kapıyı açınca içeriden ağır bir toz kokusu geldi.

Rafların çoğu boştu. Bazı dolapların kapakları açıktı; birkaçının üzerindeyse eski mühürler duruyordu.

Kael elindeki listeyi kontrol etti.

“K-17 şu sırada olmalı.”

Dolapları tek tek inceledik. Numaranın bulunduğu yere geldiğimizde hepimiz durduk.

Dolap boştu.

İç tabanında, uzun süredir duran bir dosyanın kapladığı alan belli oluyordu. Çevresindeki toz yerindeydi ama ortası temiz kalmıştı.

“Dosya burada duruyormuş,” dedim.

Nikolai eğilip dolabın içini kontrol etti.

“Ve yakın zamanda alınmış olabilir.”

Erian kapının kilidine baktı.

“Buraya kimin girebildiğini öğrenmeden bir şey söyleyemeyiz.”

Kael arkasını dönüp raflara baktı.

“Başka kayıt var mı, ona bakalım.”

Alt çekmecelerden birinde eski personel ve kıyafet teslim listeleri bulduk. Sayfaları karıştırırken dün kapının önünde bulduğumuz siyah kumaş parçası aklıma geldi.

“Şuna bakın.”

Kıyafet dağıtım listesinde, eski görevli üniformaları ayrı ayrı kaydedilmişti. Öğretmenlerin, arşiv görevlilerinin ve muhafızların kıyafetleri farklı numaralarla belirtilmişti.

Bir satırda durdum.

**Özel arşiv görevlisi — siyah dış giysi.**

Karşısında bir görevli numarası vardı. İsim kısmı boştu.

Kael sayfaya eğildi.

“İsim burada da yok.”

“Belki kaydın devamı başka dosyadadır,” dedi Nikolai.

Erian tarihi kontrol etti.

“Bu liste, Aras'ın kaybolduğu yıl hazırlanmış.”

Miran'ın yüzü gerildi.

“Demek o zamanlar burada çalışıyordu.”

“Öyle görünüyor,” dedi Erian. “Ama bu tek başına bir şey kanıtlamaz.”

Kael sayfanın altındaki küçük notu fark etti.

“Bir dakika. Burada başka bir kayıt numarası var.”

Not kısa ve resmîydi:

**Görevli kimlik bilgileri ayrı dosyaya aktarılmıştır.**

Altında dosya numarası yoktu. Yalnızca başmuhafızlık makamının mührü bulunuyordu.

İç çekerek doğruldum.

“Yine aynı yere geldik.”

“Evet,” dedi Nikolai. “Ama en azından artık ne aradığımızı biliyoruz.”

Miran masanın kenarına tutundu. Gözleri mühürdeydi.

“Beni o gün buraya getirdiler mi?”

Sesindeki tedirginlik hepimizi susturdu.

Yanına geçtim.

“Bilmiyoruz, Miran.”

“Hatırlamaya çalışıyorum ama her şey birbirine giriyor. Bazen bir yüz görüyorum, bazen bir ses duyuyorum. Sonra hiçbir şey kalmıyor.”

“Hatırlamak için kendini zorlama.”

Bana baktı.

“Ya hatırladığım şey, güvendiğim birinin yaptığını düşündüğüm şey değilse?”

Bu soruya kolayca cevap veremezdim. Ben de geçmişimin eksik parçalarıyla uğraşıyordum. Ona her şeyin iyi sonuçlanacağını söylemek istemedim; bunu ben de bilmiyordum.

“Ne hatırlarsan hatırla, önce birlikte anlamaya çalışırız,” dedim.

Miran yavaşça başını salladı.

Erian o sırada defteri kapatıyordu. Miran'ın söylediklerini duyduğunu biliyordum. Fakat her zamanki gibi araya girip onu rahatlatmaya çalışmadı.

Belki ne söyleyeceğini bilmiyordu.

Belki de söyleyebileceği şeylerden korkuyordu.

---

Arşivden çıkarken görevli numarasını not aldık. Kael, eski personel kayıtlarında bu numarayı arayacaktı. Nikolai de siyah kumaşın hangi görevli kıyafetinde kullanıldığını araştıracaktı.

Koridora çıktığımızda Miran geride kaldı. Metal kapıya değil, duvardaki eski sembole bakıyordu.

“Bir şey mi hatırladın?” diye sordum.

Başını iki yana salladı.

“Hayır. Ama o gün yanımda biri vardı. Bundan eminim.”

“Erian mıydı?”

Miran hemen cevap vermedi.

“Bilmiyorum. Az önce ona baktığımda bir şey hatırlayacak gibi oldum. Sonra yüzünü gördüm ve görüntü kayboldu.”

Erian birkaç adım önümüzde yürüyordu. Miran'ın adını duyunca durdu ama arkasını dönmedi.

Miran sesini alçalttı.

“Alisa, ya beni saklayan kişiyle beni buraya getiren kişi aynı kişiyse?”

Bir an cevap veremedim.

Bu ihtimal, bütün araştırmanın yönünü değiştirebilirdi.

“Bunu henüz bilmiyoruz,” dedim sonunda. “Ama öğreneceğiz.”

Erian arkasını döndü. Bakışları önce bana, sonra Miran'a kaydı.

“Yarın eski personel kayıtlarına bakacağız. Görevli numarası bizi bir yere götürebilir.”

Miran ona baktı.

“Peki ya götürmezse?”

Erian'ın yüzü gerildi. Bu kez cevabı hemen gelmedi.

“O zaman başka bir yol buluruz.”

Miran başını salladı ama yanına gitmedi. Benimle birlikte yürümeyi sürdürdü.

Kütüphaneye döndüğümüzde elimizde hâlâ bir isim yoktu. Yalnızca siyah bir kumaş parçası, boş bırakılmış bir kayıt ve geçmişten kalan birkaç satır vardı.

Ama ilk kez, kayıp bir dosyanın peşinden koşmak yerine, o dosyanın neden silindiğini araştırıyorduk.

Ve Miran'ın hatırlayamadığı o günün içinde Erian'ın da bir yeri vardı.

Bundan emin değildim.

Fakat Miran'ın yüzündeki ifadeyi gördükten sonra bu ihtimali artık görmezden gelemezdim.