# 🐺 BÖLÜM 34 — TANIMADIĞIMIZ YÜZ

Sabah kütüphaneye girdiğimde Kael ile Nikolai yine aynı masanın başındaydı. Masanın üzeri dosyalarla dolmuştu. Kael bir listeyi inceliyor, Nikolai de önündeki defterin sayfalarını çeviriyordu.

“Bir şey buldunuz mu?” diye sordum.

Kael başını kaldırdı.

“Görevli numarasını bulduk.”

Nikolai hemen ekledi:

“İsmi bulamadık.”

“Günaydın size de.”

Kael kâğıdı bana uzattı.

“Eski görev dağılımında aynı numara iki yerde geçiyor. Birinde kıyafet teslimi, diğerinde gece nöbeti.”

Kâğıda eğildim. Görevlinin adı yine boş bırakılmıştı. Nöbet kaydının karşısında ise tek bir yer yazıyordu:

**Güney Kulesi.**

Tarih, Aras'ın kaybolduğu geceye aitti.

“Bu görevli o gece Güney Kulesi'ndeymiş.”

“Evet,” dedi Nikolai. “Ama kayıtta giriş saati yok. Nöbetin ne zaman başladığı da belirtilmemiş.”

Kael sandalyesine yaslandı.

“Yani elimizde bir numara ve boş bir isim hanesi var. Harika ilerliyoruz.”

“En azından numaramız var,” dedim.

“Bunu söyleyerek kendimi daha iyi hissetmemi mi bekliyorsun?”

“Denemeye değerdi.”

Nikolai güldü. Kael ise kâğıtları yeniden düzenlemeye başladı.

Tam o sırada Erian içeri girdi. Elinde eski bir dosya vardı. Bizi görünce masaya yaklaştı.

“Ne buldunuz?”

Kael görev kaydını ona uzattı.

Erian önce tarihe, ardından numaraya baktı. Yüzü bir anda ciddileşti. Kâğıdı hemen geri vermedi; başparmağını numaranın üzerinde gezdirdi.

“Bu numarayı daha önce gördüm.”

Nikolai başını kaldırdı.

“Nerede?”

Erian bir süre düşündü.

“Eski görev çizelgelerinde olabilir. O dönemde kayıtların bir kısmını ben de kontrol ediyordum.”

“Peki kimin olduğunu biliyor musun?” diye sordum.

Erian kâğıdı masaya bıraktı.

“Hayır. Bu numaraların isimlerle eşleştirildiği liste elimizde yok.”

Cevabını tarttım. Öncekilerden farklıydı. Hatırlamadığını söyleyip konuyu kapatmıyordu; bildiğiyle bilmediğini ayırıyordu.

Yine de yüzündeki gerginlik geçmemişti.

“Bir şey daha var,” dedi Kael. “Bu görevlinin kaydı, Aras'ın kaybolmasından üç gün sonra da kapatılmamış. Yanında ‘yetki devri beklemede’ yazıyor.”

Erian yeniden kâğıda baktı.

“Bu önemli.”

“Neden?” diye sordu Nikolai.

“Bir görevlinin kaydı açık bırakılmışsa görev tamamen sonlandırılmamış demektir. Ama bu, kişinin hâlâ akademide olduğu anlamına gelmez. Yetkisi başka birine aktarılmayı bekliyor da olabilir.”

“Yani biri onun görevini devralacaktı,” dedim.

“Muhtemelen. Fakat kimin devraldığını gösteren kayıt olmadan kesin konuşamayız.”

Kael önündeki defteri kapattı.

“O zaman yetki devri kayıtlarını bulacağız.”

Erian başını salladı.

“Eski yönetim bölümünde tutulmaları gerekiyor.”

Miran'ın kapıda belirmesiyle konuşmamız kesildi. Bir süredir koridorda olduğunu anladım; bakışları masadaki görev numarasına takılmıştı.

“Bu numara nereden çıktı?” diye sordu.

Kael durumu kısaca anlattı.

Miran kâğıdı eline aldı. Birkaç saniye baktıktan sonra kaşlarını çattı.

“Bir kapının üzerinde görmüş olabilirim.”

Hemen yanına gittim.

“Nasıl bir kapı?”

“Metaldi sanırım. Üzerinde küçük bir levha vardı.” Kâğıdı masaya bıraktı. “Ama numara mıydı, başka bir şey miydi, emin değilim.”

“Daha önce o kapıdan söz etmiş miydin?” diye sordu Nikolai.

Miran başını iki yana salladı.

“Hatırlamıyorum. Zaten hatırladığım şeylerin yarısı birbirine karışıyor.”

Erian ona yaklaşacak gibi oldu ama Miran'ın omuzlarının gerildiğini görünce durdu.

“Şimdilik bu kadar yeter,” dedi Erian. “Kendini zorlamana gerek yok.”

Miran ona baktı.

“Bunu gerçekten benim için mi söylüyorsun, yoksa daha fazlasını hatırlamamdan mı korkuyorsun?”

Soru hepimizi susturdu.

Erian'ın yüzü gerildi. Birkaç saniye sonra cevap verdi.

“İkisi de olabilir.”

Miran'ın gözleri büyüdü. Ben de beklemediğim bu cevaba şaşırmıştım.

Erian devam etti:

“Hatırladıklarının seni nasıl etkileyeceğini bilmiyorum. Ama sana susmanı söylemeyeceğim. Bir şeyi hatırlarsan anlatırsın. Hatırlamazsan da seni zorlamayacağız.”

Miran hemen yumuşamadı. Yalnızca başını sallayıp kâğıdı masaya bıraktı.

“Biraz hava alacağım.”

Çıkıp gittiğinde kimse onu durdurmadı.

---

Birkaç dakika sonra onu kuzey koridorundaki pencerelerin yanında buldum.

“Yanına oturabilir miyim?” diye sordum.

Miran başını salladı.

Bir süre dışarıyı seyrettik. Sonra kendisi konuşmaya başladı.

“Bazen bir şey hatırlıyorum ve bunun gerçek olduğuna inanıyorum. Sonra biraz düşününce görüntü değişiyor.”

“Beynin sana oyun oynuyor olabilir. Ya da anıların eksik parçaları birbirine karışıyordur. Şimdilik hangisi olduğunu bilmiyoruz.”

“Ya yanlış bir şey söylersem?”

“O zaman yanılmış olabilirsin. Bu, her şeyi uydurduğun anlamına gelmez.”

Miran bana döndü.

“Sen de kendi geçmişini hatırlayamıyorsun. Bazen korkmuyor musun?”

Bu kez cevap vermek bana kaldı.

“Korkuyorum,” dedim. “Özellikle de bir şeyin doğru olduğunu hissedip nedenini açıklayamadığımda. Ama sırf korkuyorum diye bulduğum her ipucuna inanırsam daha kötü olur.”

Miran bir süre düşündü.

“Sanırım ben de bunu öğrenmeliyim.”

Tam kalkacaktım ki yüzüme dikkatlice baktı.

“Alisa, o eski arşivde birini gördüğümü söyledim ya…”

“Evet.”

“Yüzünü hatırlamıyorum. Siyah bir giysisi vardı. Ama beni görünce şaşırmamıştı.”

“Bundan emin misin?”

“Hayır. Yalnızca öyle hissettim.”

Başımı salladım.

“Şimdilik bunu da bir ihtimal olarak tutalım.”

Miran ayağa kalktı.

“Teşekkür ederim.”

“Neden?”

“Beni hemen bir şey hatırlamaya zorlamadığın için.”

Ona gülümsedim. Sonra birlikte kütüphaneye döndük.

---

Kael ile Nikolai eski yönetim bölümüne gitmek için hazırlanıyordu. Erian ise masanın başında dosyaları topluyordu.

Miran içeri girdiğinde Erian elindeki kâğıtları çantasına koydu. Çantanın içindeki küçük metal bir nesne masanın kenarına çarparak ses çıkardı.

Erian hemen çantayı kapattı.

Ama ben sesi tanımıştım.

“Erian, çantanda ne var?”

“Eski bir anahtar.”

“Ne anahtarı?”

“Henüz bilmiyorum.”

“Gösterir misin?”

Bir an durdu. Sonra çantasını yeniden açıp anahtarı çıkardı.

Başında daire ve üç çizgiden oluşan muhafız sembolü vardı. Sembolün ortasındaki küçük kurt başı, kapalı metal arşivin üzerindeki işaretle aynıydı.

Kael yanımıza geldi.

“Bu anahtar sende miydi?”

Erian anahtarı avucunda tuttu.

“Dün eski görevli odasında buldum. Birkaç eski eşyanın arasında duruyordu.”

“Bize neden söylemedin?” diye sordum.

Erian gözlerini anahtardan ayırmadı.

“Çünkü hangi kapıyı açtığını bilmiyordum. Önce kayıtlarla eşleştirmek istedim.”

“Peki neden çantanda sakladın?”

Bu kez başını kaldırdı.

“Çünkü onu bulduğum yerde bırakmak istemedim.”

Sesi sakindi ama cevabı beni rahatlatmadı.

Nikolai anahtara yakından baktı.

“Metal arşivin kilidine benziyor. Ama denemeden emin olamayız.”

Kael hemen kapıya yönelmek istedi.

“Öyleyse deneyelim.”

“Hayır,” dedi Erian.

Kael durdu.

“Az önce anahtarı bulduğunu söyledin. Şimdi neden denemiyoruz?”

“Çünkü kapının önünde birinin izlerini bulduk. Önce o kişinin kim olduğunu anlamalıyız. Kapıyı açarsak içeride ne varsa değişmiş olabilir.”

“Ya içerideki kayıtları çoktan aldılarsa?”

Erian'ın çenesi gerildi.

“İşte bu yüzden acele etmeyeceğiz. Kapının kilidini ve çevresini inceleyeceğiz. Sonra karar vereceğiz.”

Bu kez itiraz etmedim. Mantıklıydı. Fakat bir sorum daha vardı.

“Erian, bu anahtarı daha önce gördün mü?”

Anahtarı avucunda çevirdi. Sanki üzerindeki işareti ilk kez görüyormuş gibi uzun süre inceledi.

“Bu sembolü biliyorum,” dedi. “Ama anahtarı daha önce elimde tutup tutmadığımı söyleyemem.”

Miran sessizce ona bakıyordu.

“Bana da böyle bir anahtar vermişlerdi,” dedi birden.

Erian'ın eli durdu.

Hepimiz Miran'a döndük.

“Ne zaman?” diye sordum.

Miran başını iki yana salladı.

“Bilmiyorum. Çok kısa bir görüntüydü. Bir el… anahtar… sonra karanlık.”

Erian anahtarı cebine koydu.

“Bunu da not edelim. Ama görüntünün devamını zorla hatırlamaya çalışma.”

Miran cevap vermedi. Bakışları Erian'ın cebindeydi.

İçimdeki huzursuzluk büyüyordu. Erian anahtarı saklamıştı, evet. Ama şimdi onu bizden gizlemiyordu. Üstelik kapıyı hemen açmamamız için makul bir nedeni vardı.

Sorun, ona güvenip güvenememem değildi yalnızca.

Soru