# 🐺 BÖLÜM 35 — KİLİDİN HATIRLADIĞI

🐺 KURTDAM AKADEMİSİ: LANETLİ SIR

Sabah kütüphaneye girdiğimde Kael ile Nikolai yine tartışıyordu.

Masadaki dosyalar neredeyse yere düşecekti.

“Şunu en başta söyleseydin iki saattir aynı kaydı aramazdım,” dedi Nikolai.

Kael başını kaldırmadan cevap verdi.

“Söyledim. Sen dinlemedin.”

“Ben mi dinlemedim?”

“İstersen üçüncü kez anlatayım.”

“İkiniz de susabilir misiniz?” dedim. “Ne bulduğunuzu öğrenebilir miyim artık?”

Nikolai önündeki dosyayı bana uzattı.

“Kael'in bütün gece uğraştığı kayıt. Buyur, sen de uğraş.”

Kael dosyayı onun elinden çekti.

“Şaka yapmayı bırak da işimize bakalım.”

Tam o sırada Erian içeri girdi. Elindeki kahveden bir yudum aldıktan sonra masaya yaklaştı.

“Bir şey buldunuz mu?”

Kael önündeki sayfayı açtı.

“Dün bulduğumuz personel numarasını eski görev kayıtlarıyla karşılaştırdım. Aynı numara, Aras'ın kaybolduğu gece Güney Kulesi'nde nöbet tutan görevliye ait.”

Erian'ın yüzündeki ifade ciddileşti.

“İsim?”

“Yok. İsimlerin bulunduğu liste kayıp. Ama görevlinin kaydı burada bitmiyor.”

Kael sayfanın altını gösterdi.

“Aras kaybolduktan üç gün sonra bile görevi kapatılmamış. Yetki devri beklemede yazıyor.”

Nikolai sandalyesinde doğruldu.

“Yani o kişi hâlâ akademide olabilir mi?”

“Olabilir,” dedi Erian. “Ama bu kayıt nerede bulunduğunu göstermiyor. Görevi başka birine devredilmiş, işlem de tamamlanmamış olabilir.”

Kael gözlerini devirdi.

“Bir gün de kötü bir ihtimali kabul etsen şaşıracağım.”

“İhtimal başka, kanıt başka.”

“Tamam, profesör.”

“Kael,” diye araya girdim.

“Ne var? Daha bir şey demedim.”

Nikolai güldü.

“Şimdilik.”

Erian tartışmaya katılmadan sayfayı eline aldı. Alt köşedeki silik damgayı görünce durdu.

“Bu mühür…”

Yanına yaklaştım.

“Ne olmuş?”

“Eski görev devir kayıtlarında kullanılırdı.”

Damganın üzerindeki yazı büyük ölçüde silinmişti. Yalnızca birkaç harf okunabiliyordu.

**BAŞMUHAFIZLIK…**

Kael geriye yaslandı.

“Yine başmuhafızlık.”

Nikolai içini çekti.

“Şu makamın bir kapısı vardır herhâlde. Bir gün de onu bulalım.”

“Önce elimizdeki anahtarı inceleyelim,” dedim. “Belki aradığımız yere giden yol odur.”

Erian çantasını açıp anahtarı masaya bıraktı.

Üzerindeki daire, üç çizgi ve kurt başı, kapalı arşiv kapısındaki sembolle aynıydı.

Kael anahtara baktı.

“Bunu bulduğun yeri bir daha anlat.”

“Eski personel odasındaki dolabın arkasındaydı. Eşyaları incelerken fark ettim.”

“Daha önce görmemiş miydin?”

“Hayır.”

Kael birkaç saniye Erian'ı süzdü.

“Peki.”

Erian'ın çenesi gerildi.

“Bana inanmadığını biliyorum.”

“Bir şeyin gözden kaçmasını istemiyorum. Hepsi bu.”

“Öyleyse gidip kilidi inceleyelim.”

---

Eski yönetim bölümüne vardığımızda Miran'ın adımları yavaşladı.

Üç kapının bulunduğu koridora yaklaştıkça yüzü değişiyordu. Bakışları kapıların üzerinde geziniyor, sonra sanki kendine kızar gibi başını çeviriyordu.

Yanına yaklaştım.

“Yine bir şey mi hatırladın?”

“Hatırladım mı, bilmiyorum.” Bir an durdu. “Buraya daha önce geldiğimi hissediyorum. Sanki birini bekliyormuşum gibi.”

“Birini mi?”

“Yüzünü göremiyorum.”

Daha fazla üstelemedim.

Erian metal kapının önünde durup kilidi inceledi. Ardından anahtarı yavaşça yerine yerleştirdi.

Anahtar tam oturdu.

Kael bana baktı. Ben de ona baktım.

Erian anahtarı çevirdi.

**Çıt.**

Kilidin içinden kısa bir ses geldi. Anahtar biraz döndü, sonra sıkıştı.

“Biraz daha dene,” dedi Kael.

“Hayır. Zorlarsam kırılabilir.”

Erian anahtarı dikkatlice geri çevirdi.

Nikolai kapının alt kısmına eğildi.

“Şurada bir şey var.”

Kapının kenarına gömülmüş küçük bir metal parça vardı. Üzerinde aynı sembolün küçültülmüş hâli bulunuyordu.

Kael çömelip parçayı inceledi.

“Bu da kilidin bir parçası olabilir.”

“Olabilir,” dedi Erian. “Ama ne işe yaradığını bilmeden dokunmayalım.”

Nikolai doğruldu.

“Kapının önünde bekleyip onun kendiliğinden açılmasını mı umacağız?”

“İstersen omuz atmayı deneyebilirsin,” dedi Kael. “Belki kapı senden korkar.”

“Seninle aynı yerde bulunmak bile yeterince yorucu.”

“Çocuklar gibi davranmayı bırakın,” dedim.

İkisi de sustu ama Kael'in yüzündeki gülümseme kaybolmadı.

Erian anahtarı bir kez daha çevirdi. Bu defa içeriden ikinci bir tıkırtı geldi. Kapının altındaki metal parça hafifçe dışarı çıktı.

Sonra ses kesildi.

Kapı açılmadı.

“Demek anahtar doğru,” dedi Kael. “Ama başka bir şey kilidi tutuyor.”

Tam o sırada Miran geri çekildi.

“Bu sesi biliyorum.”

Hepimiz ona döndük.

Yanına gittim.

“Neyi hatırladın?”

Miran kapıya bakıyordu.

“Bir kapının önündeydim. Birisi anahtarı çevirdi. Önce bu sesi duydum, sonra kapı açıldı.”

“Buradaki kapı mıydı?”

“Bilmiyorum.”

Gözlerini kapattı. Bir süre öylece durdu.

“Bir el hatırlıyorum. Siyah bir giysi vardı. Yüzünü göremedim.”

Erian bir adım yaklaştı.

“Başka bir şey var mı?”

Miran gözlerini açtı.

“Beni görünce şaşırmamıştı.”

Erian'ın yüzündeki ifade değişti ama konuşmadı.

Miran doğrudan ona baktı.

“Sen de orada mıydın?”

Erian bir an durdu.

“Bunu hatırlamıyorum.”

Miran acı bir gülümsemeyle başını eğdi.

“Bunu senden o kadar çok duydum ki artık ne zaman doğru söylediğini anlayamıyorum.”

Erian cevap vermek istedi, belli oluyordu. Yine de kendini savunmaya kalkmadı.

Miran kapıdan uzaklaştı.

“Biraz hava alacağım.”

Arkasından gitmek istedim ama Erian'ın yanında kaldım.

“Onunla konuşmalısın,” dedim.

“Biliyorum.”

“Bildiğini söylemen yetmiyor. Her hatırladığı şeyde senin de geçmişinle karşılaşıyor. Ne olduğunu bilmeden sana nasıl güvenmesini bekliyorsun?”

Erian gözlerini kapıya çevirdi.

“Bana güvenmesini istiyorum.”

“Öyleyse ona güvenebileceği bir neden ver.”

Bir süre sessiz kaldı.

Sonra anahtarı çıkarıp avucunda tuttu.

“Önce şu kapıyı çözmemiz gerekiyor. Sonra Miran'la konuşacağım.”

“Bu kez gerçekten mi?”

Bana baktı.

“Evet, Alisa.”

Sesinde ilk kez kendini haklı çıkarmaya çalışan birinin telaşı yoktu. Yalnızca yorgunluk vardı.

Yine de ona hemen inanmadım.

Bunu sözleri değil, bundan sonra yapacakları gösterecekti.

---

Kütüphaneye döndüğümüzde siyah kumaş parçasını çıkardım. Kael eski personel listelerini, Nikolai ise teslim kayıtlarını karıştırıyordu.

Bir süre sonra Kael parmağını sayfanın üzerinde gezdirerek durdu.

“Burada özel bir not var.”

Önümüze çevirdiği sayfada, kısıtlı bölümlerde görev yapan personelin siyah dış giysi kullandığı yazıyordu.

Kumaşı sayfanın yanına koydum.

“Demek bu, o görevlilerden birine ait olabilir.”

“Olabilir,” dedi Erian. “Ama yalnızca kumaşın rengine bakarak sonuca varamayız.”

Nikolai başını kaldırdı.

“Teslim kayıtlarında isim varsa öğreniriz.”

Dosyaları birlikte incelemeye başladık. İlk sayfalarda sıradan üniformaların teslim ve iade tarihleri vardı. Sonra Kael'in parmağı bir satırda durdu.

“Buldum.”

Yanına gittim.

Satırda daha önce karşılaştığımız personel numarası yazıyordu.

**Siyah dış giysi — özel arşiv görevi.**

Teslim tarihi, Aras'ın kaybolduğu geceden iki gün öncesiydi.

İade tarihi ise boştu.

Nikolai sayfaya eğildi.

“İade edilmemiş mi?”

“Ya da iade kaydı tutulmamış,” dedi Erian. “Henüz bilmiyoruz.”

Kael satırın altındaki notu gösterdi.

**Görev değişikliği nedeniyle teslim kaydı kapatılmamıştır.**

Aynı numara Güney Kulesi'ndeki nöbet kaydında da vardı. Görevi sonlandırılmamış, aldığı kıyafetin iadesi de kayda geçirilmemişti.

Kael sandalyesine yaslandı.

“Ya bütün bunlar aynı kişiye çıkıyorsa?”

“Çıkabilir,” dedim. “Ama önce o kişinin kim olduğunu bulmalıyız.”

Erian sayfayı dikkatlice inceledi.

“Eski görev devir belgelerinde bir isim ya da imza kalmış olabilir. Başmuhafızlığa gönderilen dosyaları da kontrol etmeliyiz.”

“Yarın ilk iş bunlara bakıyoruz,” dedim.

Nikolai dosyayı kapattı.

“Umarım bu kez karşımıza boş bir sayfa çıkmaz.”

“Çıkarsa başka bir yol buluruz,” dedim.

Miran o zamana kadar sessizce oturuyordu. Birden kumaş parçasına baktı.

“Hatırladığım kişinin giysisi buna benziyor olabilir.”

Yanına oturdum.

“Nasıl?”

“Kolunun ucunda küçük, yuvarlak bir işaret vardı. Ama bununla aynı mıydı, emin değilim.”

“Peki başka bir şey hatırlıyor musun?”

Alnını ovuşturdu.

“Hayır. Zorladıkça da