# 🐺 BÖLÜM 36 — İMZASIZ DEVİR
🐺 KURTDAM AKADEMİSİ: LANETLİ SIR
# 🐺 BÖLÜM 36 — İMZASIZ DEVİR
Sabah kütüphaneye girdiğimde Kael, masanın üzerine yaydığı belgelerin arasında kaybolmuştu.
Nikolai elinde iki fincanla yanına geldi.
“Bunları bulmak için kaç rafı dağıttın?”
Kael başını kaldırmadı.
“Dağıtmadım. Aradım.”
“Raflar aynı fikirde değil.”
Nikolai fincanlardan birini masaya bıraktı. Kael kahvesini aldı.
“Sağ ol.”
Nikolai durdu.
“Bir dakika. Bana teşekkür mü ettin?”
“Fincanı geri vereyim mi?”
“Yok, kalsın. Bu anı unutmak istemiyorum.”
Gülmemi tutamadım. Tam yanlarına oturacaktım ki Erian içeri girdi. Elinde birkaç eski belge vardı.
“Bunları görev devir kayıtlarının arasında buldum.”
Kael hemen belgeleri önüne çekti.
“İsim var mı?”
“Yok.”
“Şaşırdık mı? Hayır.”
Erian, Kael'in söylenmesini umursamadan kâğıtlardan birini masaya serdi.
Aras'ın kaybolduğu geceyle bağlantılı personel numarası yine karşıma çıktı. Yanında bir tarih, birkaç kısa not ve boş bırakılmış imza bölümü vardı.
Kael satırı parmağıyla gösterdi.
“Burada yazan ne?”
**Görev devri: Onay bekliyor.**
Alt köşede, daha önce gördüğümüz muhafız sembolü bulunuyordu.
Erian kâğıdı inceledi.
“Bu tür belgeler normal yönetim kayıtlarında tutulmazdı. Özel arşive gönderilen evraklarda kullanılırdı.”
“Yani başmuhafızlığa mı gitmiş?” diye sordum.
“Muhtemelen. Ama önce teslim kaydını bulmalıyız.”
Nikolai kahvesinden bir yudum aldı.
“Bir defter daha demek.”
Kael ona döndü.
“İstersen sen burada kal.”
“Olmaz. Sonra bütün işi sen yapmışsın gibi anlatırsın.”
“Çünkü genellikle öyle oluyor.”
“Kael!”
“Ne var?”
Araya girdim.
“İkiniz de geliyorsanız yürüyelim. Burada sabaha kadar tartışacaksınız.”
Nikolai fincanını aldı.
“Ben hazırdım zaten.”
Kael başını iki yana salladı.
“İnanılmazsın.”
---
Eski evrak odası, yönetim bölümünün arkasındaki dar koridordaydı. İçeri girdiğimizde toz kokusu yüzüme çarptı.
Erian rafları kontrol ederken Nikolai kutuları indirmeye başladı. Kael ise her zamanki gibi en üst raflara yöneldi.
Ben alt taraftaki defterleri inceliyordum ki Kael seslendi.
“Alisa, sanırım buldum.”
Yanına gittim.
Elindeki defterin kapağında isim yoktu. Alt köşesinde yalnızca muhafız sembolü vardı.
Erian da yanımıza geldi.
“Aç.”
İlk sayfalarda tarihler ve teslim numaraları sıralanıyordu. Birkaç sayfa sonra aradığımız personel numarası karşıma çıktı.
Satırın yanında şu yazıyordu:
**Görev devri, başmuhafızlık talebi üzerine ertelendi.**
İmza bölümü boştu.
Nikolai kaşlarını çattı.
“Birisi devri durdurmuş.”
“Ertelemiş,” diye düzeltti Erian. “Aralarında fark var. Görevin neden ertelendiğini bilmiyoruz.”
Kael sayfanın altındaki kaydı gösterdi.
“Buraya bakın. Yönetim Ek Arşivi.”
Birbirimize baktık.
K-17 kaydının izini sürdüğümüz yer. Özel arşiv görevlisinin bilgilerinin başka bir dosyaya aktarıldığı bölüm.
“Demek belge oraya gönderilmiş,” dedim.
“En azından kayıtlara göre,” diye karşılık verdi Erian. “Dosyanın hâlâ orada olduğunu varsayamayız.”
Nikolai sayfayı çevirmeye hazırlanırken kenardaki bir not dikkatini çekti.
“Bunu kim yazmış?”
Sayfanın altına tek kelime eklenmişti:
**Bekletin.**
Kael yazıya yaklaştı.
“Diğer kayıtlarla aynı el yazısı değil.”
Erian da baktı.
“Sonradan eklenmiş olabilir.”
“Peki kim eklemiş?” diye sordum.
“Bilmiyoruz.”
Bu kez kimse başka bir tahminde bulunmadı.
Defterin numarasını ve ilgili sayfaları kaydettik. Sonra odadan çıktık.
Koridorda yürürken Miran'ın dün anlattıkları aklıma geldi. Taş merdivenler, dar koridor ve bir kapının önünde beklediği o an…
Belki de bütün bu kayıtların arasında onun hatırladığı yere ulaşmamızı sağlayacak bir iz vardı.
---
Kütüphaneye döndüğümüzde Miran pencerenin yanında oturuyordu. Önündeki kitap açıktı ama gözleri sayfalarda değildi.
Bizi görünce kitabı kapattı.
“Bir şey buldunuz mu?”
Kael notlarını masaya bıraktı.
“Görev devrinin başmuhafızlık talebiyle ertelendiğini öğrendik. Belge de Yönetim Ek Arşivi'ne gönderilmiş.”
Miran'ın yüzü değişti.
“Yönetim Ek Arşivi…”
Kelimeyi alçak sesle tekrarladı.
Yanına oturdum.
“Orayı hatırlıyor musun?”
Miran alnını ovuşturdu.
“Biraz. Taş merdivenler vardı. Aşağı iniyordum sanırım.”
Bir süre sustu.
“Sonra bir kapının önünde durdum. İçeriden bir ses geldi.”
“Ne dediğini hatırlıyor musun?”
“Hayır.”
Tam ayağa kalkacakken durdu. Eli istemsizce bileğine gitti.
“Biri beni buradan tuttu.”
Bileğini kavrayarak gösterdi.
“Canımı acıtmış mıydı, bilmiyorum. Ama gitmemi istemiyordu.”
Erian sandalyesini çekip masaya oturdu. Bu kez Miran'ın sözünü kesmedi.
Miran ona baktı.
“Sen de orada mıydın?”
Erian'ın yüzü gerildi.
“Bunu hatırlamıyorum.”
“Hatırlamıyor musun, yoksa söylemek mi istemiyorsun?”
Erian hemen cevap vermedi.
“Aradaki farkı senin için değiştiremeyeceğimi biliyorum,” dedi sonunda. “Sana gerçeği bildiğimi söyleyip sonra yine susmak istemiyorum. Hatırladığım bir şey olursa saklamayacağım.”
Miran gözlerini ondan ayırmadı.
“Bunu daha önce de söylemeliydin.”
“Haklısın.”
Miran başka bir şey söylemedi. Ama bu kez de kalkıp gitmedi.
Bir süre sonra Erian, önümüzdeki notları ona uzattı.
“Yarın arşive tekrar gideceğiz. İstersen sen de gel.”
Miran kâğıtlara baktı.
“Gelmek istiyorum. Ama bir şey hatırlarsam beni durdurmayacaksın.”
“Hatırladığın şeyi senden saklamayacağım,” dedi Erian. “Kendini kötü hissedersen ara vermeni isterim. Gerisini seninle birlikte düşünürüz.”
Miran başını hafifçe salladı.
“Tamam.”
Aralarındaki kırgınlık bir anda geçmedi. Geçmesini de beklemiyordum. Yine de Erian ilk kez yalnızca kendini savunmak yerine Miran'ın önüne somut bir seçenek koymuştu.
Belki küçük bir adımdı ama en azından bir adımdı.
---
Akşamüstü kütüphanede yalnız kaldığımda bulduğumuz kayıtları yeniden inceledim.
**Bekletin.**
O kelime gözümün önünden gitmiyordu.
Birisi görev devrinin tamamlanmasını istememişti. Nedenini bilmiyorduk. Üstelik bunu yapan kişi, adını kayıtlarda bırakmamıştı.
Not defterimi kapatıp çantama koydum.
Tam çıkacaktım ki masanın üzerinde, sabah kaydettiğimiz sayfa numaralarının arasına sıkışmış ince bir kâğıt fark ettim.
Bizim notlarımızdan biri değildi.
Kâğıdı açtım.
Üzerinde tek satır yazıyordu:
**“Yönetim Ek Arşivi'ne tek başınıza gelmeyin.”**
Altında imza yoktu.
Yazıyı birkaç kez okudum. Kâğıdın nereden geldiğini bilmiyordum. Odaya bizden sonra birinin girdiğini de fark etmemiştim.
Koridora çıktım.
“Erian!”
Sesimi duyar duymaz geri döndü. Elimdeki kâğıdı görünce yüzündeki ifade değişti.
“Bunu nereden buldun?”
“Masamda. Sen mi bıraktın?”
“Hayır.”
Kael ile Nikolai de yanımıza geldi. Kael kâğıdı elimden aldı, okudu ve Erian'a baktı.
“Yarın oraya gitmememiz gerektiğini söyleyen biri mi var, yoksa bizi korkutmaya çalışan biri mi?”
“Bilmiyorum,” dedi Erian.
Nikolai bu kez şaka yapmadı.
“Ne yapacağız?”
Erian kâğıdı tekrar inceledi.
“Yarın hep birlikte gideceğiz. Ama önce girişleri kontrol edeceğiz ve haber vermeden hiçbirimiz ayrılmayacağız.”
Miran sessizce yanımıza geldi.
“Belki de beni hatırlamamı istemeyen kişi, oraya gitmemizi de istemiyordur.”
Kimse ona karşı çıkmadı.
Kâğıdı katlayıp cebime koydum.
Yarın arşive gidecektik. Bu kez yalnızca eski kayıtları aramayacaktık.
Bizi kimin izlediğini de öğrenmeye çalışacaktık.