# 🐺 BÖLÜM 37 — BİZİ BEKLEYEN

Sabah kütüphaneye girdiğimde Kael eski binanın planını masaya sermişti. Nikolai de yanına oturmuş, dün bulduğumuz kayıtları karşılaştırıyordu.

Erian pencerenin önünde duruyordu. Beni görünce elindeki kâğıdı masaya bıraktı.

“Hazır mısın?”

Cebimdeki uyarıyı düşündüm.

**Yönetim Ek Arşivi'ne tek başınıza gelmeyin.**

“Hazırım. Ama önce bunu konuşalım.”

Kâğıdı masaya koydum.

Kael yazıyı bir kez daha okudu.

“Bence bizi korkutmaya çalışıyorlar.”

“Belki de gerçekten uyarıyorlardır,” dedi Nikolai.

“Kim olduğunu bilmediğimiz birinin sözünü mü dinleyeceğiz?”

“Dinlemekle tedbirli olmak aynı şey değil, Kael.”

Erian planı katladı.

“İkisi de haklı. Binaya gireceğiz ama ayrılmayacağız. Bir şey ters giderse geri döneceğiz.”

Kael gözlerini ona çevirdi.

“Bu kez hepimize her şeyi anlatacağına da güvenebilir miyiz?”

Erian'ın yüzü gerildi.

“Benden hemen güvenmeni beklemiyorum.”

“Güzel. Çünkü bekleyebilirsin.”

Kael çantasını aldı. Erian cevap vermedi.

Miran kapının yanında bizi bekliyordu. Son günlerde daha az konuşuyordu. Onu suçlayamazdım. Geçmişini hatırlamak istiyor, ama hatırladıklarının kimi karşısına çıkaracağını bilmiyordu.

Yanına gittim.

“İyi misin?”

“İyiyim,” dedi, ardından duraksadı. “Yani… bilmiyorum. Ama gitmek istiyorum.”

“Tamam. Hazır olmadığını hissedersen söylersin.”

Başını salladı.

Birlikte yola çıktık.

---

Yönetim Ek Arşivi, akademinin eski bölümünün arkasındaki taş binadaydı. Önünden daha önce geçmiş olmama rağmen buraya hiç girmemiştim.

Kapının önünde Kael durdu.

“Bir şey dikkatini çekiyor mu?”

Binaya baktım.

“Pencereler kapatılmış.”

“Evet. Ama hepsi değil.”

Üst kattaki küçük bir pencerenin tahtaları yerinden oynamıştı. Nikolai başını kaldırıp baktı.

“Buraya yakın zamanda biri girmiş olabilir.”

“Ya da tahtalar yıllardır böyle duruyordur,” dedi Erian. “Yalnızca buna bakarak karar veremeyiz.”

Kapının kilidi eskiydi. Erian çantasından anahtarlarını çıkardı ve birkaçını denedi. Hiçbiri uymadı.

Kael sabırsızlandı.

“Başka anahtarın yok mu?”

“Bu binanın anahtarını daha önce kullandığımı söyledim mi?”

“Hayır.”

“Çünkü kullanmadım.”

Nikolai kısaca güldü.

“Güzel. En azından bu kez hepimiz aynı şeyi bilmiyoruz.”

Erian ona baktı.

“Bunu bir iltifat olarak kabul edeceğim.”

Kapının yanındaki duvarda küçük bir metal levha vardı. Yazıların çoğu silinmişti. Kael cebinden telefonunu çıkarıp ışığı tuttu.

Levhanın üzerinde eski bir kayıt numarası görünüyordu.

Aradığımız personel numarası değildi ama görev devir defterinde gördüğümüz numaralardan biriyle aynıydı.

“Bu binaya ait kayıt numarası olabilir,” dedim.

Erian başını salladı.

“Olabilir. Önce içeri girmemiz gerekiyor.”

Binanın arka tarafına dolaştık. Orada, dar bir geçidin sonunda paslanmış demir bir kapı bulduk. Kapı kilitli değildi ama alt kısmı zemine sürtüyordu. Kael ve Nikolai birlikte itince açıldı.

İçerisi eski bir hizmet koridoruna çıkıyordu.

Erian kapının önünde durdu.

“Buradan ayrılmayın. Önce çevreye bakalım.”

“Emredersiniz,” dedi Nikolai.

Erian ona ters ters baktı.

“Dalga geçmesen şaşırırdım.”

“Ben de kendimi tanıyamazdım.”

Bu kez Erian'ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

Koridoru dikkatlice inceledik. Yerdeki tozun üzerinde birkaç belirsiz iz vardı ama bunların ne zamandan kaldığını anlayamazdık. Daha ileride, duvara gömülü küçük bir kapı gördük.

Kapının üzerinde, eski levhadaki numarayla eşleşen bir işaret vardı.

Kael çömeldi ve kilidi kontrol etti.

“Bu kapı açılmış.”

“Ne zaman?” diye sordum.

“Bilmiyorum. Kilitte çizikler var ama yeni mi, eski mi anlayamıyorum.”

Erian kapıyı zorlamadı. Önce anahtar deliğini ve menteşeleri kontrol etti. Sonra çantasından küçük bir el feneri çıkardı.

“İçeriyi görebiliyorum. Bir oda var.”

Nikolai ona yaklaştı.

“Kapı açılıyor mu?”

“Biraz bekle.”

Erian kapıyı dikkatlice itti. Kilit takılmıştı. Kael de yardım edince kapı birkaç santim aralandı.

İçeride eski raflar, devrilmiş bir sandalye ve duvara yaslanmış metal bir dolap vardı. Başka bir şey seçemiyordum.

Kapıyı daha fazla açıp içeri girdik.

---

Oda uzun zamandır kullanılmıyormuş gibi görünüyordu. Raflardaki dosyaların çoğu dağılmış, bazıları yere düşmüştü.

Nikolai dolabın üzerindeki etiketi okudu.

“Personel kayıtları.”

Kael hemen yanına geldi.

“Aradığımız numara burada olabilir.”

Dolabın çekmecelerini tek tek kontrol ettik. İlk ikisi boştu. Üçüncüsü kilitliydi.

Erian kilidi inceledi.

“Bunu kırarsak içindekilere zarar verebiliriz.”

Kael kollarını bağladı.

“Peki, anahtarını bulalım. Sonra da burada yaşlanalım.”

“Şikâyet etmeyi bırakıp raflara bakabilirsin.”

“Bakıyorum zaten.”

Nikolai ikisinin arasından geçip yerdeki dosyaları toplamaya başladı.

Ben de devrilmiş sandalyenin arkasındaki kâğıtları inceliyordum. Bir dosyanın kapağında silik bir tarih vardı. Aras'ın kaybolduğu yıl.

Dosyayı açtım.

İçinde birkaç görev çizelgesi ve teslim tutanağı bulunuyordu. Aradığımız personel numarası da sayfalardan birinde geçiyordu.

“Kael, şuna bak.”

Hepimiz masanın çevresinde toplandık.

Kayıtta, gece görevi yapan personelin binadan çıkış saati boş bırakılmıştı. Altına da kısa bir not düşülmüştü:

**Çıkış kaydı doğrulanamadı.**

Nikolai sayfayı bana geri uzattı.

“Yani görevlinin binadan ne zaman ayrıldığı bilinmiyor.”

“Ya da çıkışı kayda geçirilmemiş,” dedi Erian.

Kael ona döndü.

“Bu ikisi aynı şey değil mi?”

“Hayır. Birinin binada kaldığını kanıtlayamazsın. Yalnızca kaydın eksik olduğunu biliyoruz.”

Elimizdeki her boşluğu bir suçun kanıtı gibi yorumlarsak gerçeğe ulaşamazdık.

Dosyanın arkasında küçük bir ek vardı. Kâğıdın kenarı yırtılmıştı; yalnızca birkaç kelime okunuyordu.

**… alt geçit … anahtar teslimi …**

Kael kâğıdı ışığa tuttu.

“Devamı yok.”

“Yırtılmış,” dedim.

Erian kopuk kenarı inceledi.

“Evet. Ama bunu kimin yaptığını söyleyemeyiz.”

Nikolai başını kaldırdı.

“Alt geçit nerede?”

Erian odanın planına baktı.

“Bu binanın altında eski bir hizmet geçidi bulunuyordu. Fakat yıllar önce kapatıldığını sanıyordum.”

Kael hemen ona döndü.

“Sanıyordun?”

“Son kaydı görmedim. Yanlış hatırlıyor olabilirim.”

Kael bir şey söyleyecek gibi oldu ama vazgeçti.

Miran ise masanın kenarında sessizce duruyordu. Yırtık kâğıda bakarken parmaklarını birbirine kenetlemişti.

Yanına yaklaştım.

“Miran?”

Başını kaldırdı.

“Bu yeri daha önce gördüm mü, bilmiyorum.”

“Hatırlamak zorunda değilsin.”

“Biliyorum. Ama bir şey var…”

Gözlerini kapattı. Bir süre bekledik.

“Bir merdiven hatırlıyorum. Taş değil, metal basamaklar. Bir de ayakkabı sesi.”

“Buradaki merdiven olabilir mi?” diye sordum.

“Olabilir. Ama emin değilim.”

Erian da bunu fark etmiş olmalıydı.

“İstersen burada biraz dinlenebiliriz.”

Miran gözlerini açtı.

“Hayır. Devam etmek istiyorum.”

Erian başını salladı.

“Peki.”

Başka bir şey söylemedi.

---

Hizmet geçidinin girişini bulmamız biraz zaman aldı. Odanın arkasındaki dar koridor, binanın alt katına inen eski bir merdivene bağlanıyordu. Basamaklar metaldi ve bazı yerleri paslanmıştı.

Miran merdivenlerin başında durdu.

“Burası.”

Yanına geçtim.

“Emin misin?”

“Hayır. Ama gördüğüm basamaklar buna benziyor.”

Kael aşağıya doğru ışık tuttu.

“Önce ben ineyim.”

Nikolai arkasından geldi.

“Bir şey görürsen haber ver. Kendi başına maceraya atılma.”

“Sen de arkamdan geliyorsun zaten.”

“Birinin seni düşünmesi gerekiyor.”

Merdivenlerden dikkatlice indik.

Alt katta dar bir geçit vardı. Duvarların bazı bölümleri taş, bazı bölümleri eski tuğlaydı. İleride iki kapı bulunuyordu. Birinin üzerindeki levha tamamen silinmişti. Diğerinde ise yalnızca bir numara kalmıştı.

Kael kâğıttaki numarayla karşılaştırdı.

“Bu olabilir.”

Erian kapıya yaklaşıp kilidi kontrol etti.

“Zorlamayacağız. Önce kayıtları inceleyelim.”

Nikolai duvara yaslandı.

“Yukarıdaki dosyada anahtar tesliminden söz ediliyordu. Anahtar burada olmalı mıydı?”

“Bilmiyoruz,” dedim.

“Biliyorum. Yalnızca ihtimal yürütüyorum.”

Erian kapının çevresini incelerken Miran birkaç adım geride kaldı.

“Ne oldu?” diye sordum.

Duvara bakıyordu.

“B