# 🐺 BÖLÜM 38 — YANLIŞ KİŞİ

🐺 KURTDAM AKADEMİSİ: LANETLİ SIR

Kütüphaneye döndüğümüzde kimsenin konuşacak hâli kalmamıştı.

Kael bulduğumuz kâğıtları masaya bıraktı. Nikolai sandalyelerden birine oturup ayağını masanın ayağına dayadı.

“Bir gün de normal bir gün geçirelim, ne dersiniz?”

Kael ona baktı.

“Senin normal gün anlayışın ne? Bütün gün uyuyup akşam yemeğine yetişmek mi?”

“En azından ben uyurken kendimi tehlikeye atmıyorum.”

“Senin yanında uyurken bile insanın başına bir şey gelebilir.”

“İkiniz de susabilir misiniz?” dedim.

İkisi de sustu.

Nikolai bana döndü.

“Bunu daha önce de denemiştik. Pek işe yaramamıştı.”

Gülümsememek için kendimi tuttum. İçimdeki gerginlik geçmemişti ama en azından birkaç saniyeliğine başka bir şey düşünebilmiştim.

Miran masanın öbür ucunda, eski teslim tutanağını inceliyordu. Kâğıdın kenarını başparmağıyla durmadan ovuşturuyordu.

“Miran?”

Başını kaldırdı.

“İyi misin?”

“Bilmiyorum.”

Bir süre yüzüne baktım. Son günlerde aynı cevabı çok vermişti ama bu kez gözlerini kaçırmadı.

“Oradaki kapıyı hatırlıyorum,” dedi. “Ama kapının arkasını değil. Beni oraya getiren kişiyi de hatırlayamıyorum.”

Pencerenin yanında duran Erian ona döndü. Ancak araya girmedi.

Miran bunu fark etti.

“Bir şey söylemeyecek misin?”

Erian kısa bir süre düşündü.

“Sana hatırlamadığın bir şeyi hatırlıyormuşsun gibi hissettirmek istemiyorum.”

“Bazen susman da hiçbir şey bilmediğine inanmamı zorlaştırıyor.”

Erian cevap vermedi.

Haklıydı. Hepimiz bunu biliyorduk.

Kael, masadaki kayıtları önüne çekti.

“Burada bir sorun var.”

Yanına gittim. Aynı personel numarası iki ayrı kayıtta geçiyordu. Birinde teslim işleminin Aras'ın kaybolduğu gecenin ardından yapıldığı yazılmıştı. Diğerinde ise aynı işlemin daha önce tamamlandığı belirtiliyordu.

“Birinin tarihi değiştirilmiş olabilir,” dedim.

“Olabilir. Ama asıl mesele bu değil.”

Kael parmağını kaydın altındaki satıra koydu.

**Geçici görevli kartı teslim edildi.**

Teslim alan kişinin adı silinmişti.

Nikolai sandalyesini masaya yaklaştırdı.

“Yani kartın kime verildiğini bilmiyoruz.”

“Bir de kartın asıl görevliye teslim edilmediğini belirten bir not var.”

Erian başını kaldırdı.

“Ne notu?”

Kael ona baktı.

“Senin bunu bilmemen gerekmiyor mu?”

“Bilmiyorum, Kael. Ne bulduysan göster.”

Kael’in yüzü asıldı.

“Aras'ın kaybolduğu gece oradaydın. Miran’ın geçmişinde bir yerin var. Alisa’nın anılarını değiştirdin. Şimdi de kimin kullandığını bilmediğimiz bir görevli kartı var. Senden neyi sakladığını nasıl anlayacağız?”

Erian hemen cevap vermedi. Eldivenlerini çıkarıp masaya bıraktı.

“Anlayamazsınız,” dedi. “Size güvenmeniz gerektiğini söyleyemem. Ama bilmediğim bir şeyi biliyormuş gibi de anlatmayacağım.”

“Peki ya bildiklerin?”

Erian gözlerini Kael’den ayırmadı.

“Onları da anlatmam gerekiyor.”

Kael kollarını göğsünde birleştirdi.

“Gerekiyor mu, yoksa canın istediğinde mi anlatacaksın?”

“Yeter, Kael,” dedim.

“Hayır, Alisa. Hepimiz onun bildiklerinin peşinden koşuyoruz. Bir şey bulduğumuzda da bize yarım cevap veriyor.”

Erian’ın yüzündeki ifade değişti. Bu kez öfkelenmedi.

“Eski görevli odasında bir not bulmuştum,” dedi. “Üzerindeki numaranın hangi dosyaya ait olduğunu anlayamadım. Aras'ın kayboluşuyla bağlantılı olduğundan da emin değildim.”

Kael’in sesi sert kaldı.

“Bize söyleyebilirdin.”

“Evet.”

Erian çantasını açtı ve küçük, katlanmış bir kâğıt çıkardı.

“Yanlış yaptım.”

Bu kadar basit söylemesi hepimizi bir an susturdu.

Kâğıdı açtım.

Üzerinde tek bir cümle vardı:

**“Geçici kart, asıl görevliye teslim edilmemiştir.”**

Altında aynı personel numarası yazıyordu.

Miran birden doğruldu.

“Bunu gördüm.”

Hepimiz ona döndük.

“Neyi?” diye sordum.

Miran kâğıdı eline aldı. Önce yazıya, sonra kenarındaki soluk damgaya baktı.

“Böyle bir kart vardı. Boynunda taşıyan birini hatırlıyorum.”

Erian ona yaklaştı.

“Yüzünü görebiliyor musun?”

Miran başını iki yana salladı.

“Hayır. Bir kapının önündeydik. Kartını gösterdi, sonra kapı açıldı.”

“Seninle mi konuştu?” diye sordu Nikolai.

“Evet. İçeri girmememi söyledi.”

Kael öne eğildi.

“Peki kimdi?”

Miran gözlerini kapatıp bir süre düşündü. Sonra başını salladı.

“Yüzünü hatırlamıyorum.”

Bir an sustu.

“Beni tanıyordu. Bundan eminim.”

“Belki de seni tanıyan biri değildi,” dedi Kael. “Belki senin hakkında bilgi sahibiydi.”

Miran ona döndü.

“Olabilir. Ama bana bakışını hatırlıyorum. Beni ilk kez görüyormuş gibi değildi.”

Bu kez kimse itiraz etmedi.

Miran kâğıdı masaya bıraktı.

“Hatırlamaya çalıştıkça her şey birbirine giriyor. Bir ses, bir el, sonra kapı… Devamı yok.”

“Zorlama kendini,” dedim.

Miran bana baktı.

“Zorlamıyorum. Ama hatırladığım şeylerden de kaçmayacağım.”

Erian bir şey söylemek istedi, sonra durdu.

Miran bunu fark etti.

“Bana gerçeği söylemekten korkuyor musun?”

Erian’ın cevabı gecikmedi.

“Evet.”

Miran’ın yüzü gerildi.

“Benden mi?”

“Seni kaybetmekten. Bir de gerçeği öğrendiğinde sana yaptıklarımın hiçbirini affedemeyeceğinden korkuyorum.”

Miran uzun süre sustu.

“Buna ben karar veririm, Erian.”

Erian başını eğdi.

“Biliyorum.”

Aralarındaki sessizlik, söylenenlerden daha ağırdı.

Nikolai sonunda masadaki kâğıtları topladı.

“Peki, şimdi ne yapıyoruz? Aynı kayıtları tekrar okumakla bir yere varamayacağız.”

Kael başını salladı.

“Başmuhafızın şahsi arşivine gitmemiz gerekiyor. Kartın kime verildiğini orada öğrenebiliriz.”

“Oraya girmek kolay olmayacak,” dedi Erian.

“Buraya kadar yaptıklarımız da kolay değildi,” dedim.

Erian bana baktı ama karşı çıkmadı.

“Bu gece gitmiyoruz,” dedi Nikolai. “Hepimiz yorgunuz. Yarın ne yapacağımıza daha sakin kafayla karar veririz.”

Kael itiraz edecek gibi oldu ama sonunda sustu.

Miran ise hâlâ masadaki teslim tutanağına bakıyordu.

Yanına oturdum.

“Bir şey daha mı hatırladın?”

“Tam olarak değil.”

“Ne gördün?”

Miran kâğıdın kenarına dokundu.

“Kartı gösterdiğinde kapı hemen açıldı. O kişi anahtarı aramadı, kilitle uğraşmadı. Sadece bekledi.”

“Yani kapının açılacağını biliyordu.”

“Evet.”

Miran başını kaldırdı.

“Oraya ilk kez gitmiyordu.”

Bir süre birbirimize baktık.

Sonra Miran ayağa kalktı. Sandalyesini masaya itti ve kapıya yöneldi.

“Miran, nereye gidiyorsun?” diye seslendim.

“Biraz hava almaya.”

Kapının önünde durdu. Elini kapı koluna uzattı ama dokunmadan geri çekti.

Yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Ne oldu?” diye sordum.

Miran eline baktı.

“Bilmiyorum,” dedi alçak sesle. “Sadece…”

Devamını getiremedi.

Erian ona doğru bir adım attı.

“Miran?”

Miran başını iki yana salladı ve kapıyı açtı.

“Birazdan gelirim.”

Koridora çıktı.

Ben arkasından bakarken masadaki kâğıt gözüme ilişti. Silinmiş ismin bulunduğu boş satıra uzun süre baktım.

Sonra kâğıdı katlayıp cebime koydum.

Bu kez elimizde yeni bir cevap yoktu.

Ama Miran’ın yüzünü görmüştüm.

Kapı koluna uzandığı anda, sanki daha önce aynı yerde durmuş ve aynı hareketi yapmıştı.

Ve bu hatıra onu korkutmuştu.