# 🐺 BÖLÜM 39 — KAPIYI TANIYAN ÇOCUK

Miran’ın arkasından koridora çıktım.

Birkaç adım ileride durmuş, avluya açılan pencereden dışarı bakıyordu. Ellerini ceplerine sokmuştu. Beni duyunca başını çevirdi.

“Peşimden gelmene gerek yoktu.”

“Biliyorum.”

“Öyleyse neden geldin?”

Yanına yaklaştım.

“Az önce korktun.”

Miran hemen cevap vermedi. Bir süre dışarı baktı.

“Kapının koluna uzandığımda bir an kendimi başka bir yerdeymişim gibi hissettim.”

“Nasıl bir yerde?”

“Bilmiyorum. Taş duvarlar vardı. Bir de merdiven gördüm galiba.” Kaşlarını çattı. “Emin bile değilim. Görüntü çok kısa sürdü.”

İçimdeki kurt hafifçe kıpırdandı.

“Daha önce de taş merdivenlerden söz etmiştin.”

Miran bana döndü.

“Gerçekten mi?”

Başımı salladım.

“Evet.”

Bir süre düşündü, sonra yüzünü buruşturdu.

“Harika. Kendi hatırladıklarımı bile senden öğreniyorum.”

“Böyle söyleme.”

“Nasıl söyleyeyim, Alisa? Hatırlamadığım bir hayatım var. İnsanların benim hakkımda bildiği şeyler, benim bildiklerimden fazla.”

Ne diyeceğimi bilemedim.

Miran pencerenin kenarına yaslandı.

“Bazen hatırladığım şeylerin gerçekten bana ait olduğundan bile emin olamıyorum. Birinin anlattığı bir şeyi kendi anım sanıyor olabilir miyim?”

“Olabilir,” dedim dürüstçe. “Ama bu, gördüğün her şeyin yanlış olduğu anlamına gelmez.”

Bana baktı.

“Sen olsan ne yapardın?”

“Ben de neyin gerçek olduğunu anlamaya çalışırdım. Ama tek başıma çözmek zorunda olduğumu düşünmezdim.”

Miran hafifçe gülümsedi.

“Bunu söylemek kolay.”

“Evet. Uygulamak daha zor.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Miran doğruldu.

“Az önceki kapıyı bulmak istiyorum.”

“Eski yönetim bölümündeki kapıyı mı?”

“Eğer gerçekten oraya ait bir anıysa, görmek istiyorum. Belki hiçbir şey hatırlamam. Yine de denemek istiyorum.”

Bu kez onu vazgeçirmeye çalışmadım.

“Peki. Ama hepimiz birlikte gideceğiz.”

Miran başını salladı.

“Tamam.”

---

Kütüphaneye döndüğümüzde Kael ile Erian yine tartışıyordu.

Nikolai masadaki kâğıtları toparlamaya çalışıyor, ikisine de sabrının sonuna geldiğini belli ediyordu.

“Size birkaç dakika yalnız kalın dedim,” dedi bizi görünce. “Daha dönmeden birbirinizi yemeye başlamışsınız.”

Kael başını kaldırdı.

“Erian yine bir şey saklıyor.”

Erian kollarını göğsünde birleştirdi.

“Şu anda sakladığım bir şey yok.”

“Şu anda,” diye tekrarladı Kael. “İnsan bu kelimeyi duyunca rahatlıyor gerçekten.”

“Kael,” dedim. “Miran bir şey hatırladı.”

Üçü birden Miran’a döndü.

Miran bundan hoşlanmadı.

“Bana öyle bakmayın. Bir şey bulmuş değilim. Sadece bir görüntü gördüm.”

Nikolai masadaki kâğıtları bıraktı.

“Nasıl bir görüntü?”

“Taş bir merdiven olabilir. Dar bir koridor da vardı ama emin değilim.”

Erian’ın yüzündeki ifade değişti. Gözlerini kısa bir an Miran’dan kaçırdı.

Bunu fark ettim.

“Erian,” dedim. “Orayı biliyor musun?”

Cevap vermeden önce haritaya baktı.

“Akademinin eski yönetim bölümünde taş merdivenler var. Bir de yıllar önce kapatılan bir hizmet geçidi.”

Kael hemen doğruldu.

“Bunu neden daha önce söylemedin?”

“Çünkü Miran’ın gördüğü yerin orası olduğunu bilmiyordum.”

“Şimdi biliyor musun?”

“Hayır.”

Kael gözlerini devirdi.

Erian devam etti.

“Geçit yıllardır kullanılmıyor. Girişin durumu hakkında da bilgim yok. Önce kontrol etmemiz gerekiyor.”

Miran ona döndü.

“Ben de geleceğim.”

Erian’ın cevabı gecikmedi.

“Gelebilirsin. Ama kendini kötü hissedersen duracağız.”

Miran kaşlarını kaldırdı.

“Bana ne yapacağımı söylemeyecek misin?”

“Sana ne yapacağını söylemiyorum. Sadece neyle karşılaşacağımızı bilmediğimizi hatırlatıyorum.”

Miran bir şey demedi ama bu cevap onu biraz olsun yatıştırmış gibiydi.

Kael eski krokileri masanın üzerine serdi.

“Peki. Önce girişi bulacağız. İçeride bir şey varsa da hazırlıksız dalmayacağız.”

Nikolai ona baktı.

“Bunu özellikle senin duyman gerekiyor.”

Kael haritayı katladı.

“Yürümeye başladım bile.”

“Daha yerinden kıpırdamadın.”

“İstersen seni burada bırakabilirim.”

“İkiniz de hazır mısınız?” diye sordum.

Nikolai çantasını omzuna attı.

“Ben doğduğumdan beri hazırım. Sadece yanlış insanlarla geziyorum.”

---

Eski yönetim bölümüne giden koridor, ana binanın arka tarafındaydı. Buraya pek kimse uğramıyordu. Duvarlardaki tabloların çoğu kaldırılmış, bazı kapılar da tahtalarla kapatılmıştı.

Erian krokideki noktayı kontrol ederek ilerledi. Bir süre sonra durdu.

“Burası olmalı.”

Önümüzde sıradan görünen, koyu renkli bir duvar vardı.

Kael çevresine baktı.

“Kapı nerede?”

Erian cevap vermedi. El fenerini açıp duvarı dikkatlice inceledi.

Miran birkaç adım ilerledi. Taşlara dokunmadan, yalnızca gözleriyle yüzeylerini takip ediyordu.

“Burada bir farklılık var.”

Yanına gittim.

“Nerede?”

Duvarın alt kısmındaki taşlardan biri diğerlerinden biraz daha içeri gömülmüştü. Ama tek başına bakıldığında bunun bir kapıyla ilgisi olduğunu anlamak mümkün değildi.

Kael eğilip taşı inceledi.

“Bastırınca açılan türden bir düzenek olabilir.”

“Ya da duvarın altında başka bir şey vardır,” dedi Erian. “Hemen zorlamayalım.”

Kael ona baktı.

“Bir kez olsun aynı fikirdeyiz.”

Taşın kenarlarını kontrol ettik. Nikolai fenerini duvara tutarken ben de çevredeki çizgileri inceledim. Bir süre sonra Kael, taşın sağ tarafında ince bir yarık buldu.

Parmaklarını aralığa sokmayı denedi ama taş kıpırdamadı.

“Bunun için başka bir şey gerekiyor.”

Erian duvarın altındaki küçük oyukta bir metal parçası fark etti. Parmaklarıyla yokladı, ardından elini geri çekti.

“Burada bir kilit mekanizması var.”

Miran birkaç adım geride durmuş, duvarı izliyordu.

“Bir dakika.”

Hepimiz ona döndük.

Miran yavaşça yaklaştı. Duvarın ortasındaki taşlara baktı, sonra elini kaldırıp belirli bir noktayı gösterdi.

“Bilmiyorum neden ama… sanki buraya dokunmamam gerektiğini hatırlıyorum.”

“Dokunmak zorunda değilsin,” dedim.

Miran elini indirdi.

“Biliyorum. Sadece tuhaf geldi.”

Erian duvarın altındaki metal parçayı dikkatlice hareket ettirdi. İçeriden boğuk bir ses geldi ama kapı açılmadı.

Kael sabırsızca nefes verdi.

“Güzel. Bir duvarı açmak için bile yarım gün gerekiyor.”

Nikolai ona baktı.

“İstersen omzunla deneyebilirsin. Belki duvar sana acır.”

“Çok komiksin.”

“Biliyorum.”

Erian mekanizmayı bir kez daha kontrol etti. Sonra kapının kenarına bastırdı.

Bu kez duvarın arkasından bir sürtünme sesi duyuldu.

Taş yüzey birkaç santim geriye kaydı.

Dar bir aralık açılmıştı.

İçeriden soğuk ve ağır bir hava geldi. Rutubet kokusu koridora yayıldı.

Erian fenerini aralıktan içeri tuttu.

Aşağıya doğru inen taş merdivenler görünüyordu. Duvara asılı eski bir lambanın metal gövdesi hâlâ yerindeydi.

Miran’ın yüzü soldu.

“Burayı gördüm.”

Bu kez sesi daha emindi.

Ama hemen ardından başını iki yana salladı.

“Hayır… Belki de sadece benzetiyorum.”

Kimse onu düzeltmeye çalışmadı.

Miran ilk basamağa yaklaşınca durdu. Merdivenlerin aşağısına baktı, sonra gözlerini kapattı.

Bir süre sonra konuştu.

“Birisi önümde yürüyordu.”

“Yüzünü hatırlıyor musun?” diye sordum.

“Hayır. Elinde ışık vardı. Bana arkamdan gelmemi söyledi.”

Erian’ın eli duvarın kenarında durdu.

“Başka bir şey?”

Miran gözlerini açtı.

“Bana durmamı söyleyen bir ses vardı.”

“Ne dedi?”

Miran’ın kaşları çatıldı.

“Tam hatırlamıyorum. Sanki…” Bir an sustu. “Sanki buradan sonra beni tanımayacağını söyledi.”

Erian’ın eli duvardan çekildi.

Bu kez hareketini saklayamamıştı.

Kael ona döndü.

“Bu sözü biliyor musun?”

Erian merdivenlere baktı. Fenerin ışığı yüzünün yarısını aydınlatıyordu.

“Hayır,” dedi. Ardından duraksadı. “Ama Aras’ın kaybolduğu gece, bu geçidin kullanılmış olabileceğini biliyordum.”

İçimdeki kurt bir anda huzursuzlandı.

“Bunu neden daha önce söylemedin?”

Erian bana baktı.

“Çünkü elimde bunu doğrulayacak bir kanıt yoktu. O gece buraya geldiğimde geçit kapalıydı. Kimin kullandığını da görmedim.”

Kael’in sesi sertleşti.

“Yani burada bir şey yaşandığını biliyordun ama bize anlatmadın.”

“Bir ihtimalden söz ediyordum. Sizi yanlış bir yere yönlendirmek istemedim.”

“Buna sen karar veremezsin,” dedi Miran.

Erian ona döndü.

“Biliyorum.”

Bir sü