# 🐺 BÖLÜM 40 — KARANLIKTAN GELEN SES

“Erian.”

Ses merdivenlerin altından geldiğinde hepimiz olduğumuz yerde kaldık.

Erian’ın yüzündeki ifade değişmişti. Az önce bize geçidi anlatan adam gitmiş, yerine yıllardır sakladığı bir şeyle yüzleşmekten korkan biri gelmişti.

Kael el fenerini aşağı çevirdi.

“Bizi buraya kadar çağıran kim?”

Cevap gelmedi.

Nikolai merdivenlerin başına yaklaştı ama Erian kolundan tutup onu durdurdu.

“Bir dakika.”

Kael ona döndü.

“Yine neyi saklıyorsun?”

“Hiçbir şeyi.”

“Bunu artık söyleme.”

Kael’in sesinde öfke vardı. Erian cevap vermedi. Bakışları hâlâ karanlık merdivenlerdeydi.

Sonra aşağıdan aynı ses duyuldu.

“Onu da mı getirdin, Erian?”

Bu kez Miran’ın yüzü gerildi.

“Beni mi kastediyor?”

Kimse cevap veremeden ses yeniden konuştu.

“Miran.”

Miran bir adım geri çekildi. Elini duvara dayadı; sanki ayakta kalmak için desteğe ihtiyacı vardı.

“Bu sesi tanıyorum,” dedi.

Alisa hemen yanına gitti.

“Nereden?”

“Bilmiyorum.” Miran gözlerini kapattı. “Ama daha önce duydum. Eminim.”

“Hatırlamıyorsan kendini zorlama.”

Miran başını salladı. Birkaç saniye sonra gözlerini açtı ve karanlığa baktı.

“Sen kimsin?”

Bu kez cevap gecikmedi.

“Alisa da mı yanında?”

Adımı duyduğumda içimdeki kurt huzursuzlandı. Merdivenlerden gelen ses tanıdık değildi ama benim hakkımda bir şey biliyordu.

“Beni nereden tanıyorsun?” diye seslendim.

“Bunu Erian’a sor.”

Kael öfkeyle Erian’a döndü.

“Artık yeter. Bu kişi bizi tanıyor, Miran’ı tanıyor, Alisa’nın adını biliyor. Sen de onu duyar duymaz değiştin. Bize anlatacağın ne kaldı?”

Erian dudaklarını birbirine bastırdı.

“Burada konuşmayacağız.”

“Tabii,” dedi Kael. “Yine başka bir zamana bırakacağız.”

“Kael,” diye araya girdi Nikolai. “Şimdi birbirimize girmeyelim.”

“Peki ne yapalım? Aşağı inip bizi tanıyan ama kendini göstermeyen biriyle sohbet mi edelim?”

Merdivenlerin altından hafif bir ses geldi.

Sanki biri taş zeminde yer değiştirmişti.

Erian elini kaldırdı.

“Geri çekilin.”

Bu kez kimse itiraz etmedi.

Merdivenlerden uzaklaşıp geçidin girişine döndük. Erian son kez aşağıya baktı. Karanlıkta hiçbir şey görünmüyordu.

Ama sesin sahibi hâlâ oradaydı.

---

Koridora çıktığımızda Kael, Erian’ın önüne geçti.

“Şimdi anlatacaksın.”

Erian yorgun bir nefes verdi.

“Aras’ın kaybolduğu gece Güney Kulesi’ndeydim. Bunu daha önce de söyledim.”

“Geçitte de miydin?”

Erian bir süre sustu.

“Evet.”

Miran’ın yüzü sertleşti.

“Orada ne yaptın?”

“Aras benden bir çocuğu güvenli bir yere götürmemi istemişti.”

Bu söz üzerine hepimiz sustuk.

“Nasıl bir çocuk?” diye sordum.

“Yüzünü göremedim. Başında kapüşon vardı, geçit de karanlıktı. Yanımda yürüyordu. Elinde küçük, metal bir eşya tuttuğunu hatırlıyorum ama ne olduğunu bilmiyorum.”

Miran istemsizce ellerine baktı.

“Beni mi götürdün?”

Erian doğrudan cevap vermedi.

“Bunu kesin olarak söyleyemem.”

Miran’ın yüzündeki ifade değişti.

“Bunca zamandır sakladığın şey bu mu? Beni oradan sen mi çıkardın, onu bile bilmiyor musun?”

“Aradan on yedi yıl geçti. O geceyi hatırladığım her şeyle birlikte anlatıyorum. Sana yalan söylemek istemiyorum.”

“Peki beni neden hatırlamıyorsun?”

Erian’ın sesi alçaldı.

“Çünkü yüzünü görmedim. O gece bana verilen görevi yerine getirdim. Çocuğu geçitten çıkardım, sonra da oradan ayrıldım. Aras’ın başına tam olarak ne geldiğini görmedim.”

Kael kollarını göğsünde birleştirdi.

“Peki görevi kim verdi?”

“Aras’ın isteğiyle başladım. Sonrasında bana iletilen talimatı uyguladım. Talimatı kimin verdiğini bilmiyordum.”

“Hiç mi şüphelenmedin?”

“Şüphelendim. Ama o zamanlar her şeyi anlayacak kadar cesur değildim.”

Bu itirafın ardından kimse hemen konuşmadı.

Erian ilk kez kendini savunmaya çalışmıyordu. Yine de anlattıkları, yıllardır sakladığı her şeyi açıklamaya yetmiyordu.

Miran ona baktı.

“Peki o çocuk neden saklanıyordu?”

“Bilmiyorum.”

“Ya da söylemek istemiyorsun.”

Erian başını kaldırdı.

“Bunu bilmediğimi söylemek, senden bir şey saklamadığım anlamına gelmiyor, Miran. Sana anlatmadığım şeyler oldu. Alisa’nın anılarına müdahale ettim. O gece olanları araştırmayı da bıraktım. Bunların hiçbirini inkâr etmiyorum.”

Alisa’nın içi sıkıştı. Erian’ın dürüst konuşması bile ona güvenmesi için yeterli değildi.

“Peki aşağıdaki kişi kim?” diye sordum.

Erian karanlık geçide baktı.

“Bilmiyorum.”

“Sesini tanıdın mı?”

Bir süre düşündü.

“Tanıdığımı sandım. Ama emin değilim.”

Kael başını iki yana salladı.

“Senin emin olmadığın şeyler yüzünden hepimiz burada ne olduğunu çözmeye çalışıyoruz.”

“Biliyorum.”

“Hayır, bilmiyorsun. Çünkü bilseydin bizi yıllarca karanlıkta bırakmazdın.”

Erian karşılık vermedi.

Miran daha fazla konuşmadan koridorun öbür ucuna yürüdü.

Arkasından gitmek istedim ama önce Erian’a baktım.

“Onu rahat bırak. Şu an senden cevap alamayacak.”

Erian başını eğdi.

“Biliyorum.”

Bu kez ona inanmak istedim. Ama inanmakla güvenmek aynı şey değildi.

---

Miran’ı eski pencerenin yanında buldum.

Dışarıda hava kararmaya başlamıştı. Pencerenin önünde durmuş, avucunu açıp kapatıyordu.

Yanına yaklaştım.

“İyi misin?”

“Bilmiyorum.”

Bir süre yanında sessizce durdum.

Sonunda konuştu.

“Biri beni bir yerden götürüyordu. Şimdi biraz daha net hatırlıyorum.”

“Geçitten mi?”

“Belki. Taş bir zemin vardı. Dar bir yerden geçiyorduk. Elimi tutan kişinin yüzünü göremiyordum.”

Miran avucuna baktı.

“Beni çok sıkı tutuyordu. Elimi bırakmamamı istiyordu sanki.”

“Başka bir şey hatırlıyor musun?”

Gözlerini kapattı.

“Bir cümle.”

Bekledim.

“Beni bir daha görürsen tanımıyormuş gibi davran.”

İçimde bir şey sıkıştı.

“Bu sözü kim söyledi?”

Miran başını iki yana salladı.

“Bilmiyorum. Ama az önce aşağıdan gelen sesle aynı kişiye ait olabilir.”

“Olabilir mi?”

“Evet. Sesini duyunca hatırladım ama emin olamıyorum. Hatırladığım şeyler birbirine karışıyor, Alisa. Bazen bir anıyı yakaladığımı sanıyorum, sonra başka bir şey çıkıyor.”

“Hatırlamak zorunda değilsin.”

“Biliyorum. Ama biri beni tanıyor. Erian da o gece oradaydı. Benim neden hiçbir şey hatırlamadığımı herkes biliyor gibi, bir tek ben bilmiyorum.”

Yanına oturdum.

“Ben de her şeyi bilmiyorum. Ama seni tek başına bırakmayacağım.”

Miran hafifçe gülümsedi. Gülümsemesi hemen kayboldu.

“Ya hatırladığım şeyler, güvendiğim insanlarla ilgiliyse?”

“Canımızı yakabilir. Ama gerçekleri bilmeden kime güveneceğimize de karar veremeyiz.”

Miran bir süre sustu.

“Erian’a hâlâ kızgınım.”

“Kızgın olabilirsin.”

“Onun beni korumaya çalıştığını düşünmek istiyorum. Ama belki de kendini koruyordu.”

Bu soruya benim de cevabım yoktu.

“Bunu zamanla anlayacağız,” dedim. “Ama bu kez ne hatırlarsan hatırla, senden saklamanı isteyen kim olursa olsun, tek başına taşımayacaksın.”

Miran başını salladı.

Koridorun öbür ucundan ayak sesleri geldi. Kael ile Nikolai bize doğru yürüyordu. Erian ise geride kalmıştı.

Kael yanımıza geldi.

“Geçide tekrar ineceğiz. Ama bu kez hazırlıksız değil.”

Nikolai ona baktı.

“Önce kilidi ve diğer çıkışı kontrol edeceğiz. Aşağıdaki kişinin bizi istediği yere çekmesine izin vermeyelim.”

Miran ayağa kalktı.

“Ben de geleceğim.”

Kael itiraz edecek gibi oldu ama sonra vazgeçti.

“Tamam. Ama bir şey hatırlarsan söyle. Kendini zorlamak yok.”

Miran başını salladı.

Erian yanımıza geldiğinde hepimiz ona döndük.

“Bu kez hiçbirinizi karanlıkta bırakmayacağım,” dedi.

Kael'in yüzündeki ifade değişmedi.

“Bunu daha önce de yapabilirdin.”

“Evet,” diye karşılık verdi Erian. “Yapabilirdim.”

Bu kez kendini savunmadı. Belki de ilk defa, verebileceği en dürüst cevap buydu.

Miran gözlerini ondan ayırmadı.

“Sana güvenip güvenemeyeceğime henüz karar vermedim.”

“Vermek zorunda değilsin.”

“Önce aşağıdaki kişinin kim olduğunu bulacağız. Sonra geçmişte ne yaptığını konuşuruz.”

Erian başını salladı.

Tam uzaklaşacakken merdivenlerin bulunduğu yönden hafif bir ses geldi.

Hepimiz aynı anda döndük.

Ardından karanlığın içinden tek bir cümle duyuldu:

“Bu kez geç kaldınız.”

Miran'ın yüzü bembeyaz kesildi.

“Bu sesi…” diye fısıldadı. “Hatırlıyorum.”

Kael el fenerini me