GİZLENEN NİYET
🐺 KURTDAM AKADEMİSİ: LANETLİ SIR
Kapının önünde birkaç saniye daha kaldık.
Kimse konuşmuyordu.
Ben hâlâ kapının üzerindeki ismimi düşünüyordum.
ALİSA.
Neden benim adım?
Neden Aras?
Ve neden bütün bunlar şimdi ortaya çıkıyordu?
Kael sonunda sessizliği bozdu.
“Buradan çıkalım.”
Erian başını salladı.
“Evet. Şimdilik yeter.”
Tam arkamı dönecekken Nikolai kolumdan tuttu.
“Sen önden git.”
Ona baktım.
“Niye?”
“Öylesine.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Bana sürekli böyle davranmandan sıkıldım.”
Nikolai cevap vermedi.
Elimi bıraktı ama bu kez arkamdan yürüdü.
Geçitten çıkarken birkaç kez geriye baktım.
Nikolai de her seferinde dönüp kapıyı kontrol etti.
Sanki içeride bir şey bırakmışız gibi.
Arşive döndüğümüzde Erian kapıyı kapattı.
Kael hemen Nikolai’ye döndü.
“Sen neden sürekli Alisa’nın önüne geçiyorsun?”
Nikolai omuz silkti.
“Birinin geçmesi gerekiyor.”
“Bu cevap değil.”
“Benim için yeterli.”
Kael gözlerini devirdi.
“Her zamanki gibi.”
İkisine baktım.
“Ben buradayım, farkındasınız değil mi?”
Kael sustu.
Nikolai bana döndü.
“Seni korumaya çalışıyoruz.”
“Biliyorum.”
“Biliyor musun?”
“Bunu anlamak için aptal olmak lazım.”
Kael istemeden güldü.
Nikolai ona ters ters baktı.
“Ama neden?” dedim.
Nikolai sustu.
“Aras’la mı ilgili?”
Yine cevap vermedi.
“Nikolai.”
“Alisa, şu an bilmen gereken tek şey…”
Durdu.
“Ne?”
“Buradan uzak durman gerekiyor.”
Sinirlendim.
“Bana sürekli bunu söylüyorsunuz. Ama kimse nedenini anlatmıyor.”
Nikolai yüzüme baktı.
“Çünkü nedenini öğrenirsen daha fazla soru soracağını biliyorum.”
“Zaten soruyorum.”
Kael araya girdi.
“Bence bu konuda haklı.”
Nikolai ona döndü.
“Sen karışma.”
“Karışacağım tabii.”
Tam o sırada koridordan bir ses geldi.
Tak.
Hepimiz sustuk.
Ardından hafif bir ayak sesi duyuldu.
Nikolai hiç düşünmeden önüme geçti.
“Burada kal.”
“Nikolai…”
“Alisa, lütfen.”
Sesindeki ton değişmişti.
Bu kez bana kızmıyordu.
Gerçekten endişeliydi.
Koridorun sonuna doğru ilerledi.
Kael de peşinden gidecekken Erian kolundan tuttu.
“Bekle.”
Birkaç saniye sonra Nikolai geri döndü.
Elinde küçük, siyah bir tüy vardı.
Tüyü görünce içim ürperdi.
Eski muhafızların işareti.
Erian’ın yüzü ciddileşti.
“Bunu nerede buldun?”
“Koridorun sonunda.”
Nikolai tüyü avucunda sıktı.
“Bana mı bırakıldı?” dedim.
Nikolai bir an durdu.
“Hayır.”
Cevabı fazla hızlıydı.
Kaşlarımı çattım.
“Yalan söylüyorsun.”
“Alisa…”
“Bana doğruyu söyle.”
Nikolai yüzüme baktı, sonra gözlerini kaçırdı.
“Bu tüyün kime ait olduğunu bilmiyoruz.”
“Peki neden beni koruyorsun?”
Bu kez cevap vermedi.
Koridorun ucundan yeniden bir ses geldi.
Nikolai hemen bana döndü.
“Odana git.”
“Hayır.”
“Alisa.”
“Ne var?”
“Bu gece odandan çıkma.”
“Niye?”
Nikolai derin bir nefes aldı.
“Çünkü biri seni arıyor.”
İçim ürperdi.
“Kim?”
“Bilmiyorum.”
“Aras mı?”
Nikolai’nin yüzündeki ifade değişti.
“Umarım odur.”
Şaşırdım.
“Ne?”
“Çünkü Aras seni tanıyor.”
Bir an durdu.
“Ve seni neden aradığını az çok tahmin ediyorum.”
“Ne yapacak?”
Nikolai cevap vermedi.
Yanıma gelip kapının önünde durdu.
“Ne olursa olsun yalnız kalma.”
“Sen ne yapacaksın?”
“Burada olacağım.”
“Bütün gece mi?”
“Gerekirse.”
O kadar ciddi söylemişti ki başka bir şey diyemedim.
Nikolai kapıya yöneldi.
Tam çıkacakken arkasından seslendim.
“Nikolai.”
Durdu.
“Neden?”
Birkaç saniye düşündü.
Sonra başını hafifçe çevirdi.
“Çünkü daha önce seni koruyamadık.”
Kalbim sıkıştı.
“Ne demek bu?”
Nikolai cevap vermedi.
Kapıyı açtı.
“Bunu sonra konuşuruz.”
Ve çıktı.
Kapı kapandı.
Kael bana baktı.
“Şimdi anladın mı?”
“Neyi?”
“Nikolai’nin neden böyle davrandığını.”
Başımı iki yana salladım.
“Hayır.”
Kael hafifçe gülümsedi.
“Ben de tam olarak anlamıyorum.”
Koridordan Nikolai’nin ayak sesleri geliyordu.
Sonra onlar da kesildi.
Kapıya baktım.
Nikolai benden bir şey saklıyordu.
Ama artık bunun bana zarar vermek için olmadığını biliyordum.
Beni daha önce neden koruyamamışlardı?
Yorumlar
- Hakan Başkurt: kael bu hisle nasıl baş ediyor acaba gerilim çok yükseliyor
- Sevgi Korkmaz: Bir şeyler saklandığını seziyorum umarım kötü bir şey değildir