koruyan sır
🐺 KURTDAM AKADEMİSİ: LANETLİ SIR
Kapının önündeki ses kesildi.
Nikolai hâlâ kapıya bakıyordu.
Kael yanına geldi.
“Kimse yok.”
“Biliyorum.”
“E o zaman neden hâlâ kapıya bakıyorsun?”
Nikolai cevap vermedi.
Erian yerdeki siyah tüye eğildi.
“Bunu buraya biri bırakmış.”
Nicolas tüyü eline alıp inceledi.
“Peki neden?”
“Bizi uyarmak için olabilir.”
Kael başını salladı.
“Ya da Alisa’ya ulaşamadığını göstermek için.”
Nikolai ona sertçe baktı.
“Böyle konuşma.”
Kael sustu.
Nikolai kapıyı açtı.
Koridor bomboştu.
Yalnızca yerde ince bir sis tabakası kalmıştı.
Birkaç adım ilerledikten sonra duvarın yanında küçük bir kâğıt gördü.
Eğilip aldı.
Üzerinde tek bir cümle vardı.
“Onu yine koruyabilecek misiniz?”
Nikolai kâğıdı elinde buruşturacak gibi sıktı.
Kael yazıya baktı.
“Bu kimin yazısı?”
Erian kâğıdı ondan aldı.
“Bu yazıyı tanıyorum.”
Kael ona döndü.
“Kim yazmış?”
Erian’ın yüzü ciddileşti.
“Aras.”
Nicolas şaşkınlıkla ona baktı.
“Emin misin?”
“Evet.”
Nikolai kâğıdı Erian’ın elinden aldı.
“Hayır.”
Kael kaşlarını çattı.
“Ne demek hayır?”
“Aras’ın yazısı olabilir.”
“Olabilir mi?”
Nikolai başını kaldırdı.
“On yedi yıl önce gördüğümüz son not da böyle yazılmıştı.”
Kael’in yüzündeki ifade değişti.
“Yani?”
“Yani biri Aras’ın eski notlarını kullanıyor olabilir.”
Tam o sırada üst kattan bir kapının açılma sesi geldi.
Nikolai’nin bakışları merdivenlere kaydı.
“Alisa.”
Hızla merdivenlere yöneldi.
Kael arkasından giderken Erian ve Nicolas da peşlerinden geldi.
Üst kata çıktıklarında Alisa koridorun ortasında duruyordu.
Elindeki kolyeye bakıyordu.
Nikolai hemen yanına geldi.
“Neden buradasın?”
Alisa şaşkın şaşkın ona baktı.
“Bir ses duydum.”
“İyi misin?”
“İyiyim.”
“Bir şey oldu mu?”
Alisa başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Sonra kolyesini gösterdi.
“Ama bu yine ısındı.”
Nikolai’nin yüzü gerildi.
“Ne zaman?”
“Az önce.”
Erian yanlarına geldi.
“Bir şey gördün mü?”
Alisa birkaç saniye düşündü.
“Bir oda.”
Kael hemen sordu.
“Nasıl bir oda?”
“Bilmiyorum. Daha önce gördüğüm yere benziyordu.”
Nikolai dikkat kesildi.
“Başka?”
Alisa gözlerini kapattı.
“Bir ses vardı.”
“Ne diyordu?”
Alisa’nın yüzü gerildi.
“Benim adımı söyledi.”
Kimse birkaç saniye konuşmadı.
“Sonra biri bana ‘Buraya gelme’ dedi.”
Kael kaşlarını çattı.
“Kim?”
“Bilmiyorum.”
Nikolai hemen Alisa’nın önüne geçti.
“Bir daha o sesi duyarsan cevap verme.”
Alisa ona baktı.
“Neden?”
“Çünkü kimin konuştuğunu bilmiyoruz.”
“Belki bana yardım etmeye çalışıyordur.”
Nikolai kısa bir süre düşündü.
“Belki.”
“Sen neden her şeyden şüpheleniyorsun?”
Nikolai bir an durdu.
“Çünkü daha önce bir kez yanıldık.”
Alisa hemen sordu.
“Ne konuda?”
Nikolai cevap verecekken Kael araya girdi.
“Bunu sonra konuşuruz.”
Alisa kaşlarını çattı.
“Yine mi?”
Kael hafifçe gülümsedi.
“Evet. Yine.”
Alisa istemeden gülümsedi.
Ama Nikolai’nin dikkati çoktan kolyeye kaymıştı.
Kolyenin arkasında yeni bir kelime belirmişti.
Az önce orada yoktu.
“SÖZ.”
Nikolai’nin yüzündeki ifade değişti.
Erian da yazıyı fark etti.
“Bunu daha önce görmüş müydün?”
Nikolai başını yavaşça salladı.
“Hayır.”
Kael yaklaştı.
“Ne anlama geliyor?”
Nikolai önce kolyeye, sonra Alisa’ya baktı.
“Aras’ın bize verdiği söz.”
Alisa’nın kaşları çatıldı.
“Ne sözü?”
Nikolai cevap vermedi.
Erian araya girdi.
“Alisa…”
Tam o anda kolye yeniden ısındı.
Koridorun sonunda bir kapı kendiliğinden açıldı.
İçerisi zifiri karanlıktı.
Kapının üzerinde eski muhafızların sembolü vardı.
Nikolai refleksle Alisa’nın önüne geçti.
“Kimse yaklaşmasın.”
Alisa onun arkasından baktı.
“Sen yine beni koruyorsun.”
Nikolai başını çevirmeden cevap verdi.
“Evet.”
“Benden ne saklıyorsun?”
Nikolai birkaç saniye düşündü.
Sonunda alçak sesle konuştu.
“Geçmişte verdiğim bir söz var.”
Kapıdan soğuk hava yayıldı.
Nikolai’nin eli yavaşça kapı koluna uzandı.
“Ve o sözü bozmayacağım.”
Yorumlar
- Emir Polat Yüksel: Kapı açıldı ve geçmiş yine peşinde dikkatli ol
- Esra Sancak: Kağıdı bulmak iyi ama içinde ne var bir bilsen
- Ahmet: nikolai kapının önünde hâlâ bekliyorsun bu hiç sağlıklı değil
- Vural: Tüyü inceliyorsun ama gerçekleri görmüyor musun?