MÜHÜRLÜ KUTU

3. BÖLÜM — MÜHÜRLÜ KUTU

Arşivlere giden koridorda hızlı adımlarla ilerliyorduk.

Kimse konuşmuyordu.

Arkamızdan gelen sesler hâlâ duyuluyordu. Taşların sarsılması, uzaktan gelen hırıltılar ve arada bir yükselen sert çarpma sesleri...

Valerius ne yapıyordu, bilmiyordum.

Umarım iyiydi.

Ama şu an aklımda başka bir şey vardı.

Kutu.

Ailemin armasını taşıyan o kutu.

Arşivin kapısına geldiğimizde Erian durdu.

Bize dönüp ciddi bir ifadeyle baktı.

Sonra gözlerini bana çevirdi.

"Alisa."

"Ne?"

"İçeride ne görürsen gör, hiçbir şeye tek başına dokunma."

"Tamam."

Kael hemen ekledi:

"Gerçekten söylüyoruz."

"Anladım."

"Bu sefer bizi dinle."

"Dinliyorum zaten."

Nikolai kapıyı açtı.

Kapı gıcırdayarak aralandı.

İçeri girer girmez eski kitap ve toz kokusu yüzüme çarptı.

Raflar tavana kadar uzanıyordu. Her yerde eski kitaplar, dosyalar ve sandıklar vardı.

Nicolas fenerini kaldırdı.

"Kutuyu nerede gördün?"

İlerideki masayı gösterdim.

"Şurada."

Hepimiz masaya baktık.

Boştu.

Olduğum yerde kaldım.

"Buradaydı."

Kael masaya yaklaştı.

"Kesin mi?"

"Kael, gözümle gördüm."

"Tamam."

Nikolai etrafa baktı.

"Biri almış olabilir."

"Kim?"

"Bilmiyorum."

Erian masanın yanına geldi. Elini masanın üzerinde gezdirdi.

"Buradaydı."

Kael ona baktı.

"Nereden anladın?"

Erian parmaklarını gösterdi.

"Toz bozulmuş. Kutu yakın zamanda kaldırılmış."

"Yani biri buraya gelip kutuyu aldı."

"Öyle görünüyor."

"Kim?"

Erian yine cevap vermedi.

Tam o sırada arşivin diğer tarafından bir ses geldi.

Tık.

Hepimiz aynı anda döndük.

Daniel elini silahına götürdü.

"Burada biri var."

Nikolai hemen konuştu.

"Dağılmayın."

Yavaşça rafların arasına girdik.

Bir süre kimse konuşmadı.

Sonra yerde küçük, metal bir parça gördüm.

Eğilmek üzereydim ki Nicolas kolumdan tuttu.

"Dokunma."

"Niye?"

Nicolas yere eğilip parçaya baktı.

Erian da yanımıza geldi.

"Bu bir mühür parçası."

"Kapıdaki mühürlerden mi?"

"Hayır."

Erian parçayı dikkatlice inceledi.

"Kutunun mühründen."

Kael etrafa baktı.

"Kutu yok ama mührü burada."

"Demek kutu açılmış."

Kimse cevap vermedi.

Tam o sırada içimdeki kurt yine hareketlendi.

Bu kez farklıydı.

Bir yere doğru çekiliyormuşum gibi hissediyordum.

Başımı kaldırdım.

Arşivin en sonundaki büyük kitaplığa baktım.

"Orada."

Nikolai hemen bana döndü.

"Nerede?"

"Şu kitaplığın arkasında."

"Ne var?"

"Bilmiyorum."

Bir an durdum.

"Ama bir şey olduğunu hissediyorum."

Nikolai bana doğru geldi.

Erian elini kaldırdı.

"Bekle."

Nikolai ona baktı.

"Ne?"

"Alisa'nın hissettiği yere bakalım."

Kitaplığa yaklaştım.

Elimi taş duvara koydum.

Buz gibiydi.

Birkaç saniye sonra taşın altında hafif bir titreşim hissettim.

"Burada."

Kael kaşlarını çattı.

"Ne var?"

"Bir kapı."

Erian'ın yüzü bir anda değişti.

"Olmaz."

İstemeden güldüm.

"Bugün bunu kaçıncı kez söylüyorsun?"

Kael hafifçe gülümsedi.

Ama Erian hiç gülmedi.

Kitaplığın önüne geçti ve eski kitapları incelemeye başladı.

Sonra içlerinden birini çekti.

Tak.

Duvarın içinden mekanik bir ses geldi.

Kitaplık birkaç santim geriye kaydı.

Arkasında dar ve karanlık bir geçit ortaya çıktı.

Daniel fenerini içeri tuttu.

"Bu geçit bayağı eski."

Erian başını salladı.

"Akademinin ilk dönemlerinden kalmış olabilir."

"Ailemle ne ilgisi var?" diye sordum.

Erian bana baktı.

"Henüz bilmiyorum."

"Yine mi?"

Bu kez sesim istemeden yükseldi.

"Herkes aynı şeyi söylüyor. 'Henüz bilmiyorum.'"

Nikolai bana baktı.

"Öğreneceksin."

"Ne zaman?"

"Yakında."

"Gerçekten mi?"

Nikolai gözlerini kaçırmadı.

"Gerçekten."

Bu kez ona inandım.

Erian öne geçti.

"Birlikte ilerliyoruz. Kimse tek başına hareket etmeyecek."

Geçide girdik.

Koridor düşündüğümden daha uzundu.

Duvarlarda eski semboller vardı.

Bazılarında kurt figürleri, bazılarında ise vampirleri temsil eden işaretler bulunuyordu.

Bir süre sonra durdum.

Duvarın üzerinde iki sembol yan yana duruyordu.

Kurt.

Vampir.

Altlarında eski bir yazı vardı.

Erian feneri yazıya tuttu.

"Ne yazıyor?"

Bir süre sessizce okudu.

Sonra yüzü ciddileşti.

"İki soy."

"Devamı?"

Erian yazının geri kalanını okudu.

"Birinin kanı kapıyı mühürler. Diğerinin kanı kapıyı açar."

İçimde bir şey sıkıştı.

Erian'a baktım.

"Ben hangisiyim?"

Cevap vermedi.

Nikolai de sustu.

Kael gözlerini yere indirdi.

"Kimse bir şey söylemeyecek mi?"

Tam o sırada duvardaki kurt sembolü parladı.

Ardından vampir sembolü de ışık verdi.

Hepimiz geri çekildik.

Geçidin sonunda taş bir kapı ortaya çıktı.

Üzerinde ailemin arması vardı.

Ortadaysa kırmızı bir mühür bulunuyordu.

Nicolas kapıya baktı.

"Bu, kutunun mührü."

Bir adım attım.

Kapının arkasından çok hafif bir ses geliyordu.

Sanki biri nefes alıyordu.

Nikolai hemen kolumu tuttu.

"Alisa, yaklaşma."

"Niye?"

Erian kapıya bakmaya devam etti.

"Çünkü kutu burada olabilir."

"Ve?"

Erian derin bir nefes aldı.

"Kutuyla birlikte bazı gerçekler de ortaya çıkabilir."

"Ben zaten gerçekleri öğrenmek istiyorum."

Tam o sırada mühürden ince bir ses geldi.

Çıt.

Hepimiz sustuk.

Mührün üzerinde küçük bir çatlak oluştu.

İçimdeki kurt bir anda hırladı.

Sonra kapının arkasından bir fısıltı duyuldu.

"Alisa..."

Nefesimi tuttum.

Bu sesi daha önce hiç duymamıştım.

Ama nedense tanıdık geliyordu.

"Benim adımı söyledi."

Daniel bana baktı.

"Sen de duydun mu?"

"Duymadım mı sanıyorsun?"

Nikolai'ın yüzü gerildi.

"Kimse kapıya yaklaşmayacak."

Tam o sırada kapının altından küçük bir kutu dışarı doğru kaydı.

Yavaşça.

Bir süre kimse hareket etmedi.

Kutunun üzerinde ailemin arması vardı.

Ama armanın hemen yanında başka bir sembol daha bulunuyordu.

Vampir sembolü.

Kael'in yüzü bir anda değişti.

"Hayır..."

Nikolai kutuya baktı.

Sonra Erian'a döndü.

"Erian."

Erian hiçbir şey söylemedi.

Ben ise kutudan gözlerimi ayıramıyordum.

Çünkü kapağın üzerinde tek bir isim vardı.

ALİSA.

Bir süre sessizlik oldu.

Sonunda fısıldadım:

"Bu... benim için mi saklandı?"

Erian gözlerini kutudan ayırmadan cevap verdi.

"Öyle görünüyor."

Kutunun kapağı hafifçe titredi.

İçimdeki kurt yeniden hırladı.

Bu kez geri çekilmedim.

Sadece kutuya baktım.

Çünkü artık bir şeyden emindim.

Bu kutu yıllardır burada değildi.

Birileri onu bu gece buraya getirmişti.

Yorumlar

Ötüken Kalemi 00 Kalem: çok teşekkür ederim canım içi yaa
Hocaaan trabzonlu: Kendi güvenliğin için dikkat etmelisin
İkbal Sürücü: mükemmel bir bölümdü
İkbal Sürücü: bu güzel bölüm için teşekkürler