UNUTULAN ODA
🐺 KURTDAM AKADEMİSİ: LANETLİ SIR
Kapının üzerinde adımı görünce olduğum yerde kaldım.
ALİSA.
“Bu nasıl olabilir?”
Sesim istemeden kısıldı.
Kael hemen önüme geçti.
“Biraz geri çekil.”
“Neden?”
“Çünkü ne olduğunu bilmiyoruz.”
“Zaten hiçbir şey bilmiyoruz.”
Kael bir şey söyleyecekti ama vazgeçti.
Erian kapıya yaklaştı. Elini taşın üzerinde gezdirdi.
“Bu kapıyı daha önce hiç görmedim.”
“Aras görmüş olabilir mi?”
Erian’ın eli durdu.
“Hayır.”
“Nereden biliyorsun?”
“Çünkü Aras’ın bulduğu şeyleri biliyorum. Böyle bir kapıdan hiç bahsetmedi.”
Nikolai Erian’a baktı.
“Emin misin?”
“Evet.”
Tam o sırada kapının içinden küçük bir ses geldi.
Çıt.
Hepimiz irkildik.
Kapının ortasında ince bir çizgi oluştu.
Kael hemen bana döndü.
“Alisa, yaklaşma.”
Ama gözlerimi kapıdan ayıramıyordum.
İçimdeki kurt yine hareketlenmişti.
Bu kez korkudan çok farklı bir şey hissediyordum.
Sanki burayı tanıyordu.
“Beni buraya çekiyor,” dedim.
Nikolai kaşlarını çattı.
“Ne demek istiyorsun?”
“Bilmiyorum. Sadece… buraya gelmem gerektiğini hissediyorum.”
Erian hemen araya girdi.
“Kimse kapıya dokunmayacak.”
Tam o sırada içeriden bir fısıltı geldi.
“Hatırla.”
Donup kaldım.
Bu kelimeyi daha önce duymuştum.
Gözlerimi kapattım.
Bir anda gözümün önünde başka bir yer belirdi.
Karanlık bir oda.
Duvarlarda bildiğim sembol vardı.
Daire.
Üç çizgi.
Ortada kurt başı.
Odanın ortasında küçük bir masa duruyordu.
Karşımda Aras vardı.
Ben ise çok küçüktüm.
Beş yaşında bile olmayabilirdim.
Aras elindeki küçük kutuyu bana uzattı.
“Bunu sakla.”
“Neden?”
Aras kapıya baktı.
“Kimse görmesin.”
“Kimin görmesini istemiyorsun?”
Bir süre cevap vermedi.
Sonra bana baktı.
“Bir gün soracaklar.”
“Ne soracaklar?”
Aras’ın yüzü ciddileşti.
“Senin kim olduğunu.”
Görüntü bir anda kayboldu.
Gözlerimi açtığımda Kael karşımdaydı.
“Alisa?”
Bir süre cevap veremedim.
“Bir şey gördüm.”
Erian hemen yaklaştı.
“Ne gördün?”
Gördüklerimi anlattım.
Ama Aras’ın son söylediği cümleyi söylemek istemedim.
Nedenini ben de bilmiyordum.
Sanki o cümleyi kendime saklamam gerekiyordu.
Nikolai yüzüme baktı.
“Başka bir şey var.”
“Yok.”
“Alisa.”
Bir süre sustum.
Sonra pes ettim.
“Aras bana bir şeyi saklamamı söylemişti.”
Erian’ın yüzü değişti.
“Neyi?”
“Bilmiyorum.”
Gerçekten bilmiyordum.
Tam o sırada kolyem ısındı.
Elime baktım.
Kolye taşının arkasında ince bir yazı vardı.
Daha önce orada olduğunu fark etmemiştim.
Erian yanıma eğildi.
“Bunu nasıl daha önce görmedik?”
Kolyeyi ışığa tuttum.
Yazıyı güçlükle okudum.
“Kanını değil, hatıranı takip et.”
Kael kaşlarını çattı.
“Bu ne demek?”
Erian bir süre yazıya baktı.
“Eski muhafızların kullandığı bir söz olabilir.”
“Ne için?”
Erian bana baktı.
“Birine güvenmeden önce gerçeği hatırlamak için.”
Tam o anda kapının içinden yine bir ses geldi.
Çıt.
Kilit açılmıştı.
Kael hemen önümde durdu.
Kapı birkaç santim aralandı.
İçeriden soğuk hava geldi.
Karanlığın içinde bir şey hareket etti.
Bir gölge.
Hepimiz ona baktık.
Kael seslendi.
“Kim var orada?”
Cevap gelmedi.
Gölge bir adım attı.
Boynunda bir kolye vardı.
Fotoğrafta Aras’ın taktığı kolyeye çok benziyordu.
Kalbim hızlandı.
“Aras…”
Gölge bir anda geri çekildi.
Kapı sertçe kapandı.
Kimse birkaç saniye konuşmadı.
Kael bana döndü.
“Gerçekten birini gördün mü?”
Başımı salladım.
“Evet.”
“Aras mıydı?”
“Bilmiyorum.”
Bu kez gerçekten bilmiyordum.
O kolyeyi gördüğümden emindim.
Ama içindeki kişinin Aras olduğundan emin değildim.
Nikolai kapıya baktı.
“Bunu araştırmamız gerekiyor.”
Erian başını salladı.
“Ama önce buradan çıkmalıyız.”
Kael şaşkın şaşkın ona baktı.
“İlk kez aynı şeyi düşünüyoruz.”
Erian ona ters ters baktı.
“Şimdi bunun sırası mı?”
Kael omuz silkti.
“Biraz gerginim.”
İstemeden gülümsedim.
Ama gülümsemem uzun sürmedi.
Kapıya son kez baktım.
Üzerinde hâlâ benim adım yazıyordu.
ALİSA.
Ve nedense artık bundan korkmuyordum.
Çünkü ilk kez geçmişimde ne olduğunu gerçekten öğrenmek istiyordum.
Yorumlar
- Ayşe Aydın: O gölgeyi gördüğüne eminim gibi ama yine de dikkatli ol
- Hatice Çetin: kapıya dokunmayacaksa neden bu kadar meraklısın alisa?
- Nisa Fidan: alisa gerçekten korkma artık Geçmişini öğrenmek çok önemli
- Elif Pektaş: arasa güvenme derim geçmiş karanlıkla seni çekebilir