4.Şiir: Cam Kırıkları
İçimde
seninle
başlayan
ne varsa,
birer cam kırıkları
gibi
batıyor anılara.
Dokunamıyorum,
toplayamıyorum.
Çünkü,
nereye elimi atsam
gidişinin
keskin sızısı
kanatıyor sessizliği.
Giderken
arkanda bıraktığın
bu enkaz,
bütün cümleleri
lâl etti.
Sormuyorum artık
neden bittiğini.
Ama
içimdeki bu acı,
her adımda
batan
o cam kırıkları,
bana
her gün
seni unutturuyor,
seni hatırlatarak...