7. Şiir: Buz Tutmuş Yara
İçimde
günlerdir
dinmeyen
Soğuk bir rüzgar,
kalbimi
gidişinin o ilk gününe
fırlatıyor.
Sensizlikle
üşüyorum,
dokunduğum her yer
bembeyaz bir sessizlik.
Çünkü
sen yoksan,
bu şehirde
hiçbir mevsim
içimi ısıtmıyor.
Zaman geçti
güya,
aylar geçti arkandan.
Ama
sol yanımda,
tam kalbimin ortasında
hiç iyileşmeyen
o buz tutmuş yara
hâlâ sızlıyor.
Dilim
adını anmaya
lâl oldu artık.
Sustu
bütün kelimelerim.
Ama
biliyorum ki sevgilim,
sen dönene kadar
asla kapanmayacak
bu buz tutmuş yara...