Bölüm On Dört- Folyodan Yüzük

Sabah saat 09.00. Şahlar Holding’in cam kaplı gökdeleninin en üst katındaki yönetim kurulu salonu...

Baran Şah, masanın başındaki deri koltukta kurulmuş, elindeki kahvesini yudumlarken Rauf Kozcu’nun zaferinden emin bir şekilde kurulun diğer üyelerine nutuk çekiyordu. "Acar ailesinin devri bitti beyler. Yakında o şirketin de, Acar adının da tek sahibi biz olacağız."

Tam o sırada çift kanatlı ağır ahşap kapı büyük bir gürültüyle açıldı.

İçeriye ilk giren jilet gibi siyah takımı, gözlerindeki o buz gibi kararlılıkla Karan oldu. Arkasında ise Acar ailesinin lideri Kaan duruyordu. Salondaki tüm yöneticiler donakaldı.

Baran alaycı bir tebessümle ayağa kalktı. "Ooo, kuzen... Yanına Kaan’ı da alıp tebriğe mi geldin? Ama geç kaldınız, nikah davetiyeleri henüz basılmadı."

Karan tek bir kelime bile etmeden masanın ucuna yürüdü. Elindeki deri dosyayı Baran’ın tam önüne fırlattı.

"Tebrik için gelmedik Baran," dedi Karan, sesi salonu buz gibi dondurarak. "Şahlar Holding’in kurucu tüzüğünün 12. maddesi gereğince, en büyük bireysel hisse sahibi olarak yönetim kurulunu olağanüstü toplantıya çağırıyorum. Ve Rauf Kozcu’nun gölgesinde aldığın tüm yetkileri, hisse blokajı talebiyle askıya aldırıyorum."

Baran’ın yüzündeki o pişkince tebessüm bir anda silindi, yerini derin bir şoka ve öfkeye bıraktı. Kaan ise salonun kapısında kollarını kavuşturmuş, zaferinden emin bir komutan gibi Baran’ın yıkılışını izliyordu.

Acar yalısının alt katındaki gizli çalışma odasında ise bambaşka bir operasyon yürütülüyordu.

Odanın ortasındaki dev ekranlarda Şahlar Holding’in ve Rauf Kozcu’nun offshore hesap hareketleri, eski banka dökümleri ve Çağrı’nın kasadan çıkardığı o gizli ses kayıtlarının dalga analizleri akıyordu.

Çağrı, sandalyesinde öne eğilmiş, şifreli dosyaları kırmaya çalışıyordu. Şakaklarındaki damarlar öfkeden fırlamıştı. Rauf Kozcu, belgelerin bir kısmını silmek için özel bir şifreleme sistemi kullanmıştı.

"Lanet olsun..." diye mırıldandı Çağrı, klavyeye sertçe vurarak. "Rauf bu paravan şirketlerin izini örtmek için eski bir kodlama protokolü kullanmış. Zamanımız daralıyor."

Tam o sırada arka taraftan bir el uzandı ve klavyenin yanına bir fincan koydu. Gece’ydi bu.

Gece, sandalyesini Çağrı’nın hemen yanına çekti. Gözlerini ekrandaki karmaşık sayı ve harf dizilimlerine dikti.

"Çağrı, bir dakika dur," dedi Gece, elini Çağrı’nın klavye üzerindeki elinin üzerine koyarak. "Şu sağ alt köşedeki tarih dökümlerine bak. Rauf’un 2018’deki o para transferlerinde kullandığı paravan şirketin adı neydi?"

Çağrı kaşlarını çatarak kıza baktı. "Kozcu Lojistik. Ama o şirket kâğıt üstünde kapandı."

"Kapandı sanıyorsun," dedi Gece, gözlerinde beliren o zeki parıltıyla. Ekranı hızla kaydırdı ve birkaç dosya dizinini açtı. "Rauf lojistik şirketini kapatmadı, adını değiştirip babanın eski bir arsa şirketinin üzerine tescil ettirdi. Şifrenin anahtarı o şirketin kuruluş tarihi!"

Çağrı şaşkınlıkla Gece’ye baktı. Gece’nin parmakları klavyede hızla hareket etti ve son rakamları girdi.

Ekranda aniden yeşil bir ışık yandı: "EŞLEŞME BAŞARILI. TÜM GİZLİ VERİLER DÖKÜMANA DÖNÜŞTÜRÜLDÜ."

Rauf Kozcu’nun yıllardır sakladığı tüm karapara aklama belgeleri ve Yusuf Acar’a kurduğu o tuzağın bizzat kendi elinden çıkma kanıtları birer birer ekrana döküldü.

Çağrı, inanmayan gözlerle ekrana, ardından yanında gururla gülümseyen Gece’ye baktı. Çağrı’nın yüzündeki o karanlık ifade, Gece’ye bakarken yerini derin bir hayranlığa bıraktı.

Çağrı uzandı, Gece’nin yüzünü ellerinin arasına aldı ve alnını kızın alnına dayadı.

"Sen harika bir detaysın..." diye fısıldadı Çağrı, sesi pürüzsüz ve şefkat doluydu. "Rauf Kozcu, karşısında sadece Acar abilerini değil, seni de hesaba katmalıydı."

Gece gülümsedi. "Sana demiştim Çağrı... Bu savaşı yalnız vermeyeceksin. Şimdi bu belgeleri o basına ve savcılığa gönderme sırası sende."

Rauf Kozcu, boğaz manzaralı malikanesinin geniş çalışma odasında, elindeki puroyu yakmış keyifle viskisini yudumluyordu. Acar yalısına gönderdiği o düğün hediyelerinin, Yusuf Acar’ın gururlu çocuklarının ruhunda yarattığı yıkımı hayal ediyor, zaferinin tadını çıkarıyordu.

"Kaan Acar..." diye mırıldandı kendi kendine, alaycı bir gülüşle. "Baban gibi dik durabileceğini sandın ama kız kardeşini kendi ellerinle teslim edeceksin."

Tam o sırada odanın kapısı adeta kırılırcasına açıldı. İçeri giren kişi, Rauf’un en güvendiği sağ kolu ve yardımcısıydı. Adamın yüzü kireç gibi bembeyazdı, elleri titriyordu.

Rauf kaşlarını çattı, bastonunu yere sertçe vurdu. "Bu ne terbiyesizlik! Kapıyı vurmayı öğretmediler mi sana?"

"R-Rauf Bey..." dedi adam, nefes nefese. "Sistemler... Bütün gizli veri tabanımız çöktü!"

Rauf’un elindeki viski bardağı havada asılı kaldı. "Ne saçmalıyorsun sen?"

"Yalnızca o değil efendim," dedi adam, cebinden çıkardığı tableti uzatarak. "Şahlar Holding’den haber geldi. Karan Şah, Kaan Acar’la birlikte yönetim kurulu salonunu basmış. Şirketin kurucu tüzüğünü öne sürerek olağanüstü kongre kararı aldırmış! Baran Bey’in tüm yetkilerini askıya aldırmışlar!"

Rauf hışımla ayağa kalktı. Purosunu kül tablasına ezip tableti adamın elinden çekip aldı. Ekranda, holdingin önünde toplanan basın mensupları ve Karan Şah’ın o jilet gibi duruşuyla basına yaptığı sert açıklama oynuyordu.

Ama asıl darbe henüz gelmemişti.

Masadaki özel telefon zırıl zırıl çalmaya başladı. Rauf, batan bir geminin kaptanı gibi ahizeyi kulağına götürdü. Arayan, Rauf’un yıllardır rüşvetle beslediği ve arkasını kollayan en kıdemli bürokrattı.

"Rauf!" dedi karşıdaki ses, panik içinde. "Ne b halt yediniz siz?! Savcılığa ve Mali Şube’ye hakkınızda devasa bir dosya sızdırıldı! Offshore hesaplarınız, Kozcu Lojistik üzerindeki karapara trafiği, Yusuf Acar’a kurduğunuz o eski kumpasın bizzat kendi sesinizden kayıtları... Bütün ulusal basının ve emniyetin elinde şu an!"

Rauf’un elindeki ahize yavaşça aşağı kaydı. Gözleri kontrolden çıkmış bir öfkeyle büyüdü. Göğsü körük gibi inip kalkıyordu. Yıllardır ilmek ilmek ördüğü, dokunulmaz sandığı o şantaj ve korku imparatorluğu; tek bir sabahta, bizzat Acar ailesi ve Karan tarafından başını yıkılmıştı.

"Çağrı..." diye fısıldadı Rauf, dişlerinin arasından. "O şerefsiz yaptı bunu..."

Acar yalısının geniş salonunda derin bir sessizlik hakimken, ortadaki konsolun üzerinde duran antika telefonun acı sesi yankılandı.

Salonda Kaan, Çağrı, Karan, Lina, Defne ve Gece tam kadro duruyorlardı. Şahlar Holding’den dönen Kaan ve Karan ile alt kattaki dijital operasyonu Gece’yle birlikte zaferle tamamlayan Çağrı’nın yüzünde en ufak bir yorgunluk izi kalmamıştı.

Kaan, sakin ve ağır adımlarla telefona yürüdü. Ahizeyi kaldırdı ama kulağına götürmeden önce hoparlör düğmesine bastı. Bütün salon dinliyordu.

"Kaan Acar!" Rauf Kozcu’nun o her zamanki kibirli, kendinden emin sesinden eser kalmamıştı. Sesi adeta bir canavarın hırıltısı gibi çıkıyordu. "Ne yaptığınızı sanıyorsunuz siz?! O belgeleri, o kayıtları nereden buldunuz?!"

Kaan, yanındaki kardeşlerine baktı. Yüzünde buz gibi bir tebessüm belirdi.

"Sana söylemiştim Rauf," dedi Kaan, sesi salonun mermer duvarlarında bir aslanın kükremesi gibi çınlayarak. "Pazarlık yapabileceğini sana kim söyledi? Biz Acar ailesiyiz. Babamın adını kirletmeye kalkıştığın o çamurda, şimdi kendi ayaklarınla boğuluyorsun."

"O protokol hâlâ elimde!" diye bağırdı Rauf, panik içinde. "Yarın sabah o protokolü basına veririm, babanızın itibarını bitiririm!"

O an Çağrı öne çıktı. Telefona doğru eğildi, sesi bir bıçak kadar keskin ve soğuktu:

"Ver Rauf," dedi Çağrı. "İstediğin yere ver. Çünkü Gece’yle birlikte ortaya çıkardığımız o orijinal kayıtlarda, o protokolü babama silah zoruyla ve şantajla imzalattığının ıslak imzalı kanıtı var. O kağıdı mahkemeye sunduğun an, sahtecilik ve şantajdan müebbet alırsın."

Telefondan derin, tıkanmış bir nefes sesi geldi. Rauf Kozcu hayatında ilk defa tamamen köşeye sıkışmıştı.

Karan da telefona yaklaştı. "Ve Rauf... Şahlar Holding’in kapısından içeri bir daha adım atamayacaksın. Baran’a

Yorumlar

Damla Pınar: Her şeylerini kaybettiler ama rauf hala savaştan bahsediyor pes etmesi gerekirdi fazla kibirli
Umay Vuralcan: karanın soğukta bile böyle tatlı bir yüzük teklifi yapması harika gülmekten kendimi alamadım
Ramazan Zengin: çağrı o kadar kararlı konuştu ki duydum ve kendimden geçtim
ERDOĞAN: acar ailesinin nihayet mutlu günü gelecek gibi duruyor sonunda tüm karanlık anılar geride kalacak
Selin POLAT: Gecenin gelmesi tam bir komedi oldu keşke daha önce gitseydi
Alperix: tam aşk anı yaşarken