15. Bölüm
Egemen ile yemekhanede yemek yiyorduk, hocalar görmeden Egemen'e göz kırptı. Sinir oldum. Gidip surahideki suyu üstüne boca ettim, yine kavga çıktı tabi....
Kız arsızdı. Okulun son haftalarında Egemen'i sinemaya çağırdı.
Egemen ile Yiğit'le alakalı yine tartıştık ve Egemen benim inadıma Ayşe'nin sinema teklifini kabul etti. Onları sinemaya kadar takip ettim. Egemen en arkada oturduğumu biliyordu ve iyiyce inadıma Ayşe'ye sarılıyordu.
Ayşe, Egemen'i yanağından öptü, üstüne atlayıp boğasım geliyordu ama ben sinemadan çıkıp eve geldim. Okulun ertesi günü Egemen'e ikimizin fotoğrafları olan albüm hediye ettimde öyle barıştık.
Müdür en çok Ayşe'den bıkmıştı galiba, o hafta en çok müdürün yanına Ayşe gitti. Kimsenin gücü yetmedi bizi ayırmaya. Ayşe bile başaramadı.
Egemen bıkmıştı ve biz barıştıktan sonra Ayşe'yi son kez uyardı ve Engelledi hem hayatından hem sosyal medyadan. Ayşe ile kavgalarım İrem'le kavgalarımı geçti.
Ayşe, İrem'den daha yüzsüzdü. Egemen'e o kadar hediye aldım ki barışması için, tabi oda bana aldı. Yani koca senelerin sonunda güzelce anlaştık ve barıştık.
Aslı Gökyokuş: Sonbahar🎵🎵
3 Hafta sonra:
Sınavlar ve okul tam olarak bitmişti. Artık büyük sınav gününe sadece 1 hafta kalmıştı. Okul bitmişti. Yarın mezuniyet töreni vardı.
Okul cidden bitmişti, o güzel günler, kötü günler bitmişti. ATAŞEHİR ATATÜRK LİSESİ bana çok şey katmıştı. Evet çok kavga olan bir okuldu ama güzeldi. Bizden sonrakiler umarım buranın kıymetini bilir. Okul bana hayatı, güçlü olmayı öğretti.
Ayrılık vakti gelmişti, kırmızı okulumu unutmayacağım. Sabah ilk ve son kez okula gidiyordum erkenden. Sivil gidiyorduk ama bu bir sondu. Annem bile duygusallaştı sabah.
Dayım şükür çekiyordu, Barış başka alemde. Üzerimi giydim Egemen'i çağırıp son kez servise bindik.
Okulun önünde indik yine, bu defa okulda farklı bir atmosfer vardı. İçim buruktu, lise bir başkaydı. Egemen'in annesi Selma Teyze bile sabah duygulanmış. İlk defa İrem ve tayfasının bizimle uğraşmadı ilk ve son gün bugün.
Koca 2 senem geçti burada, Aslı, Ozan ve Egemen'in daha çok senesi geçti burada. İlk geldiğim günü hatırlıyordumda çok utangaçtım. İlk Aslı ile tanışmıştım.
Demet ve Aslı'dan çok korkmuştum o gün. Nereye baksam yaşadığımız anılar aklıma geliyordu. Levent Müdür'ün içi bile buruktu, konuşma yaparken duygulanmıştı.
Ağaçlarda hüzün var, bulutlarda yüzün var, sonbaharda sevmeye sözün var.
Okulu süslemişlerdi ve çok güzeldi. Bütün 12. Sınıflar cübbelerini ve keplerini takmıştı, biz de gidip taktık. Kendimi çok tuhaf hissediyorum.
Ortalıkta geziniyorduk cübbeler ile. Egemen'e cübbe bile yakışmıştı. Bir insana her şey yakışır mı ya. Aslı'nın boyu biraz kısa olduğu için tuhaf durmuştu, hocalar en küçük cübbeyi Aslı'ya vermişti ama hala biraz büyüktü.
Ozan'a da iyi olmuştu, tipi uymuştu, Ozan hakim olmalı bence. Zeynep ve Ecrin'e aşırı iyi olmuştu. Benim boyum uzun olduğu için tuhaftı sanki. Kendime bir türlü yakıştıramadım cübbeyi.
Ayşe, İrem, Aylin, Cem ve Gökhan da mezun olmuştu. Gökhan, Aylin ve Cem'e çok yakışmıştı cübbe.
Ayşe ve İrem çok uzun boylu değildi, hatta İrem, Aslı'dan bile kısaydı o yüzden çok kötü olmuştu.
Dışarda keplerimizi attık, dronla çektiler, hocalar fotoğraflar çektiler bir sürü. Gidip pasta yedik, tatlılar yedik. Egemen ve Aslı ağzı çikolata olmuştu haha.
Egemen Anlatıyor:
Bugün bizim için son okul saatleriydi, bu okulu çok özleyeceğim. 4 senem geçti burada, iyi ve kötü günlerimde oldu. En güzel yıllarım 11 ve 12. Sınıftı, Leyla gelmişti 11'de. Leyla'yı ilk gördüğümde çok hoşuma gitmişti ilk görüşte.
Onu tayfaya ilk aldığımızda alışıp alışamayacağı konusunda şüphede kalmıştım. Leyla'ya bugün kaç defa sarıldığımı hatırlamıyorum.
Leyla pasta yiyordu, hocalar görmeden yanağından öptüm. Bir şeyler yerken bile tatlı olan nadir kişi. Bu okulda çok suç işledim, haylazlık yaptım ama çok mutluydum.
İyiyki Leyla ve Zeynep'i tanımışız iyiki varlar. Keşke Demet'te olsaydı bizimle mezun ama olamadı, onu özledim. Öyle bir babası var ki uzun süredir görüşemiyorduk. Aslı ve Ozan benim öz be öz kardeşlerim.
Bizim hikayemiz bitti mi?
Hayır yeni başlıyor, bizimle misiniz?
Veda vakti gelmişti. Tüm hocalara doya doya sarıldık. Ezgi Hoca, Egemen'den ayrılamadı bir türlü. Emre Hoca'ya veda edeceğim için çok üzgündüm.
İrem ve tayfasına bile veda ettik. İrem'in gözleri dolmuştu baya, Aylin duygusuzdu zaten ama yinede üzülmüştü. Cem'e veda etmedim, sadece Gökhan'a veda ettim.
Ayşe'ye de hiç veda etmedim ben ama bizimkiler etti. Levent Müdür'e özellikle veda ettim Egemen'le bizim kahrımızı çekti. Herkes birbirine sarıldı ve hüzünle ayrıldık.
Hoşça kal Ersin Hocam, Zeki Hocam, Recep Hocam, Ezgi Hocam ve Emre Hocam:(
Hoşça kal Ayşe, İrem, Aylin, Cem ve Gökhan, Hoşça kal Derya Yılmaz, Hoşça kal Doğukan Yılmaz:(
Hoşça kal Ataşehir Atatürk Lisesi:(
Hoşça kal anılarım....
ÇOCUKLARIN KAHRAMANIDA ANNE VE BABASIDIR, KATİLİDE ANNE VE BABASIDIR.
ÇOCUKLARI TOPARLAMASI GEREKİRKEN HEP DAĞITAN ANNE VE BABASIDIR.
KATİL OLMA KAHRAMAN OL...
ESİR ETME ÖZGÜR BIRAK...
Derya Yılmaz.
1/6/2024...
BÜYÜK SINAV....
İnanması güç ve üzücüydü ama lise bitmişti. Lise bitince sanki yarım kalmış gibiydim. 3 hafta geçmişti ama hala alışamadım, sanki yarın kalkıp erkenden okula gidecektim.
Okuldan son kez eve geldiğim gün çok kötü olmuştum, kalbimin tam ortasında kaya varmış gibiydi. Zaman insanın bazı şeylere alışmasına bile izin vermiyor. Yarın çok zor bir gün gelmişti, yarın sınava girecektik.
Hepimiz iki hafta boyunca stresten öldük. Bütün sene ders, test ve çalışmaların sonucu yarındı, yarın ya başaracağız yada başaracağız.
Umutlarımızı yarına bağladık. Gece hep beraber konuştuk. Hepimizin gönlünde aynı şehirde aynı üniversite vardı, biz ayrılmak istemiyorduk.
Biz artık aileydik, biz sanki birdik ve bütündük. Hepimiz arkadaştan öteydik. Sınavın güzel ve iyi geçmesi dileğiyle gözlerimizi kapattık ve aynı anda uyuduk. Az kalsın alarm kurmayı unutuyordum.
Sabah alarm ötmeden kalktım zaten. Gece stresten bir türlü uyuyamadım zaten, sabaha yakın uyudum ve erkenden uyandım. Panik ve korku içimi esir almıştı.
İlk defa sınava girecektim, bu paniği sınavda göstermemem lazım ama elimde değil. Stresten karnıma ağrı girdi kahvaltı edene kadar. Cidden kötüydüm ben, stres vücudumu esir almıştı resmen.
Korkudan ne iştah kaldı ne istek. Korkumdan elim ayağım titriyordu, öleceğim bu gidişle sınava girmeden. Annem beni motive etmek için sürekli sen yaparsın, sen zekisin diyordu.
Tam üzerimi giydim bizim tayfa geldi, hep beraber gidecektik ama hepimiz farklı yerlerde sınav. Egemen'in lise, benim ortaokulda, Aslı'nın da ortaokulda, Ozan'ın başka bir lisede, Zeynep ve Ecrin'in üniversitede.
Annem hepimize okunmuş pirinç yedirdi, umarım işe yarar. Sadece Egemen ve Ecrin'de stres ve korku yoktu, o ikisi gayet rahattı. Bu çok tuhaftı, bazen ikisinin insan olduğundan şüphe ediyorum.
Stresten ölecektim galiba, annem ve Barış sakinleştirmeye çalışıyordu. Bu benim hayatımı belirleyecek bir sınavdı stres yapmamalıyım. Kendime güvenmeliyim.
Erkenden gelmiştik, Kapılar açılana kadar dışarda bekledik. Barış sohbet ediyordu beni sakinleştirmek için. Uzun bir beklemenin ardında kapılar açıldı. Telefon çanta vs.. Her şeyi Barış'a verdim.
Başarmalıydım, yapmalıydım başka çarem yoktu. Yavaş adımlarla sınava doğru gidiyordum, her yaklaşmada kalbim hızlanıyordu.
Üzerimi aradılar, giriş belgesini kontrol edip içeri aldılar. Sıraya oturdum, duramayınca biraz koridorda gezdim ve yüzüme yıkadım lavaboda.
10, 15 kişi vardı sınıfta, arkamda bir tane çocuk oturuyordu ve bana dürterek başarılar diledi. Çocuk benim yaşıtımdı siyah kısa saçlı, hafif siyahtı yüzüde.
Hoca optiği verdi ve doldurduk sonra kitapçık. İlk soruda afalladım resmen. İlk soru ile 1 dakikalık bakışmam bitince soruları çözmeye koyuldum.
Soruların zorluğundan aşırı korktum ama düşündüğüm gibi olmadı. Türkçe biraz karışıktı ama diğer bölümler iyidi gayet. Soruları çözdükçe bir rahatlama geliyordu ve stresten eser ka