5. Bölüm
Ertesi sabah uyandığımda ilk işim telefonuma bakmak oldu.
Bunu fark ettiğim anda kendime kızdım.
Sanki geceden beri bir mesaj bekliyormuşum gibi.
Ekranda hiçbir şey yoktu.
Ne arama ne de mesaj.
Telefonu komodinin üzerine bırakıp yataktan kalktım. Perdeleri açtığımda gökyüzü hâlâ griydi. Yağmur durmuştu ama kaldırımlar ıslaktı. İnsanlar başlarını önlerine eğmiş, sabahın telaşı içinde bir yerlere yetişiyordu.
Her şey normal görünüyordu.
Buna rağmen içimde açıklayamadığım bir ağırlık vardı.
Mutfaktan annemin sesi geldi.
'Kahvaltı yapacak mısın?'
'Yapacağım.'
Sesim uykulu çıkmıştı.
Aynaya baktığımda yüzümdeki ifadeyi beğenmedim. Son birkaç gündür sürekli aynı adamı düşünüyordum. Üstelik ortada doğru düzgün bir sebep bile yoktu.
Baran.
Adını zihnimden geçirmek bile sinirimi bozuyordu.
Kahvaltıdan sonra evden çıktım.
Sokağın köşesine geldiğimde telefonum çaldı.
Bilinmeyen numara.
Bir an duraksadım.
Açtım.
Karşıdan kadın sesi geldi.
'Baran Demir'le mi görüşüyorsun?'
Adımlarım yavaşladı.
'Kimsiniz?'
'Bu önemli değil.'
'Benim için önemli.'
Kadın kısa bir sessizlikten sonra konuştu.
'Onunla konuşmayı bırak.'
Sesindeki ton, basit bir uyarıdan daha ağırdı.
'Bunu neden bana söylüyorsunuz?'
'Çünkü onun hayatına giren insanların hayatı bir süre sonra değişir.'
'Ben onun hayatına girmedim. Yanlışlıkla aradım.'
'Baran için ikisi arasında fark olmayabilir.'
Telefon kapandı.
Olduğum yerde birkaç saniye bekledim.
Sonra arkasından gelen korna sesiyle kenara çekildim.
Bütün yol boyunca kadının söylediklerini düşündüm.
Baran'ın hayatında ne vardı?
Neden insanlar ondan söz ederken seslerini alçaltıyordu?
Akşam üzeri eve döndüğümde merakım ağır basmıştı.
Telefonumu açtım.
Baran'ın numarasını buldum.
Aramak yerine mesaj yazdım.
'Senin hakkında beni arayan bir kadın oldu.'
Mesajı gönderdim.
Cevap gelmesi uzun sürmedi.
'Ne söyledi?'
'Seninle konuşmamamı.'
Birkaç saniye sonra cevap geldi.
'Numarasını gördün mü?'
'Hayır.'
'Kadının sesini tanıyor musun?'
'Hayır.'
Bu kez cevap gecikti.
Sonunda tek bir mesaj geldi.
'Eve gir.'
Ekrana baktım.
Sonra istemsizce güldüm.
'Zaten evdeyim.'
Uzun bir süre cevap gelmedi.
Telefonu masaya bırakıp mutfağa geçtim.
Birkaç dakika sonra yeniden titredi.
'Kapıyı kilitle.'
Gülümsemem kayboldu.
Bir süre hiçbir şey yapmadan durdum.
Sonra salona geçip dış kapının kilitli olduğunu kontrol ettim.
Kilitliydi.
'Ne oluyor?' diye yazdım.
Baran cevap vermedi.
Telefon elimde bekledim.
Dakikalar geçti.
Sonunda aradı.
Açtığımda sesi her zamankinden daha soğuktu.
'Bugün seni arayan kadınla bir daha konuşma.'
'Bana ne olduğunu anlat.'
'Bilmen gereken tek şey bu.'
'Hayır.'
Sessiz kaldı.
'Beni bu işin içine çekiyorsan, ne olduğunu bilmeye hakkım var.'
Karşı tarafta ağır bir nefes sesi duyuldu.
'Sen bu işin içinde değilsin.'
'O zaman neden beni arıyorlar?'
Cevap gelmedi.
'Baran.'
'Çünkü benimle konuşuyorsun.'
Bu cümleyle birlikte odadaki sessizlik değişti.
Bir yabancıyla birkaç gün içinde kurduğum garip iletişimin düşündüğümden çok daha büyük bir yere dokunduğunu ilk kez o anda anladım.
'Sen kimsin?'
Bu kez uzun süre sustu.
Ardından yalnızca şunu söyledi.
'Bunu öğrenmen, seni ilgilendirdiğinden daha fazla tehlikeye sokar.'
'Korkmamı mı bekliyorsun?'
'Hayır.'
Sesi sakindi.
'Korkmamanın seni koruyacağını da düşünme.'
Telefon kapandı.
Pencerenin önüne gidip dışarı baktım.
Sokak yine aynı sokaktı.
Aynı apartmanlar.
Aynı ışıklar.
Aynı insanlar.
Ama artık hiçbir şey eskisi kadar sıradan görünmüyordu.
Ve ilk kez, Baran'ın benden neden uzak durmaya çalıştığını değil, neden beni kendisinden uzak tutmaya çalıştığını merak ettim.