# 11. BÖLÜM — MÜLKÜN SAHİBİ VE SÜKÛTUN GÖLGESİ
# 11. BÖLÜM — MÜLKÜN SAHİBİ VE SÜKÛTUN GÖLGESİ
Ayasofya’da cuma namazı bitmişti. Cemaat dağılırken Dimitri ile Mihrimah kapıya doğru yürüyordu.
Mihrimah, biraz önce duvarda beliren işareti aklından çıkaramıyordu.
“Dimitri, o mührü daha önce de gördün mü?”
“Evet.”
“Kaç kez?”
“Saymadım. Ama ilk kez burada görmüyorum.”
Mihrimah başka bir şey soracaktı ki kapıda beliren askerler yollarını kesti.
Öndeki komutan Dimitri’ye baktı.
“Seninle gelmemiz gerekiyor.”
“Neden?”
“Selanikli Mustafa adına saraya getirildin. Şimdi gerçek Mustafa da ortaya çıktı. Bu işin nasıl olduğunu öğrenmeden seni bırakamayız.”
Dimitri şaşkınlıkla komutana baktı.
“Ben Mustafa olduğumu söylemedim. Sarayda herkes bana o isimle sesleniyordu. Ben de nedenini anlamaya çalışıyordum.”
“Bunu Sultan’ın huzurunda anlatırsın.”
Mihrimah öne çıktı.
“Peki, üzerindeki kaftan yüzünden onu suçlayacak mısınız? Kaftanı kendisi bulmadı. Sarayda verildi.”
Komutan ona döndü.
“Sen kimsin?”
“Mihrimah. Sarayda kaybolan bir hekimin kızıyım.”
“Öyleyse sen de bizimle geleceksin.”
Mihrimah itiraz edecekti ki kapıdan içeri giren adamı gördü.
Elindeki her şey bir anda önemsizleşti.
“Baba?”
Yaşlı hekim başını çevirdi.
“Mihrimah!”
Genç kız koşup ona sarıldı. Babasını en son ne zaman gördüğünü düşündü. Haftalardır ondan haber alamamış, nereye gittiğini öğrenmek için elinden geleni yapmıştı. Şimdi karşısındaydı ama ona soracağı o kadar çok şey vardı ki hangisinden başlayacağını bilemedi.
Babası kızının saçlarını okşadı.
“İyi misin?”
“Ben iyiyim. Sen neredeydin? Her yerde seni aradım!”
“Biliyorum kızım.”
“Hayır, bilmiyorsun! Bir haber bile göndermedin.”
Yaşlı hekim cevap veremedi. Kızının kendisine kızmakta haklı olduğunu biliyordu.
Mihrimah geri çekilip yüzüne baktı.
“Bana ne olduğunu anlatacaksın, değil mi?”
“Evet. Ama önce buradan çıkalım.”
Tam o sırada babasının gözü Dimitri’ye takıldı. Üzerindeki kaftanı tanımıştı.
“Bu giysi sende ne arıyor?”
Dimitri, Mihrimah’ın babasıyla karşı karşıya olduğunu anlayınca durumu açıklamaya çalıştı.
“Bana sarayda verildi. Kime ait olduğunu bilmiyordum.”
“İçinde bir kese de var mıydı?”
“Vardı. İçinden kırılmış bir kehribar kolye çıktı.”
Yaşlı hekim bir anda sustu.
“Nasıl bir kolyeydi?”
“Kehribardı. Üzerinde daire biçiminde, üç çizgili bir mühür vardı.”
Adamın yüzü ciddileşti.
Mihrimah bunu fark etti.
“Baba, o kolyeyi tanıyor musun?”
“Evet.”
“Nereden?”
“Bunu sonra konuşacağız.”
Mihrimah sabrını zor tuttu.
“Yine aynı şey! Bir şey soruyorum, sonra konuşacağız diyorsun. Haftalardır ortada yoktun. Şimdi döndün, hâlâ benden bir şey saklıyorsun.”
“Bunu senden saklamak istemiyorum.”
“Öyleyse anlat.”
Yaşlı hekim kızına baktı ama konuşmadı.
Dimitri araya girdi.
“Ben de aynı şeyi öğrenmek istiyorum. O kolyenin bana neden verildiğini bilmiyorum. Selanikli Mustafa’yla da hiçbir ilgim yok.”
Yaşlı hekim ona döndü.
“Mustafa’yı tanıyor musun?”
“Sarayda karşılaştık. Beni tanımadığını söyledi. Ben de onu daha önce hiç görmemiştim.”
“Peki, kolyeyi en son ne zaman gördün?”
Dimitri cevap verecekken göğsünde bir sıcaklık hissetti. Elini göğsüne götürdü. Bir an için gözlerinin önünde karanlık bir oda belirdi. Ortada eski bir sandık, sandığın içinde de mühürlü bir belge vardı.
Görüntü kayboldu.
“Dimitri?”
Mihrimah’ın sesini duyunca kendine geldi.
“Ne oldu sana?”
“Bir şey değil. Bazen böyle oluyor.”
“Ne demek bazen böyle oluyor?”
Dimitri cevap vermedi. Bu yaşadıklarını anlatmak istese bile nereden başlayacağını bilmiyordu.
Yaşlı hekim ona dikkatle baktı.
“Bu daha önce de oldu mu?”
“Evet.”
“Ne zamandır?”
“Buraya geldiğimden beri değil. Daha öncesinde de oluyordu.”
Adamın soruları Dimitri’nin şüphelerini artırmıştı.
“Siz bu kolyeyi nereden tanıyorsunuz? Lütfen bana bunu söyleyin.”
Yaşlı hekim derin bir nefes aldı.
“Onu yıllar önce gördüm. Ama sana nasıl geldiğini bilmiyorum.”
“Peki, üzerindeki mühür?”
“Onu da tanıyorum.”
“Öyleyse neden bana anlatmıyorsunuz?”
“Çünkü bildiklerim, olanları açıklamaya yetmiyor.”
Dimitri bu cevaptan hoşlanmamıştı ama adamın da her şeyi bilmediği belliydi.
Komutan sabırsızlandı.
“Bu konuşma burada bitiyor. Sultan’ın emri var. Hepiniz saraya geleceksiniz.”
Dimitri itiraz etmedi. Suçsuz olduğunu anlatmanın başka bir yolunu bulamamıştı zaten.
Yola çıktıklarında Mihrimah babasının yanında yürüdü. Bir süre sonra Dimitri’ye seslendi.
“Senin buraya gelişinle babamın kaybolması arasında bir bağlantı olabilir mi?”
“Olabilir. Ama bunu söylemek için elimizde hiçbir şey yok.”
“Öyleyse bulacağız.”
Dimitri ona baktı.
“Önce babanla konuş. Haftalardır neler yaşadığını bilmiyorsun.”
“Onunla da konuşacağım. Ama senin başına gelenleri de görmezden gelemem.”
Dimitri daha fazla üstelemedi.
Sarayın kapısına geldiklerinde göğsündeki işaret yeniden ısındı. Karşı duvarda aynı mühür belirmişti.
“Mihrimah, bak!”
Genç kız döndü.
“Yine mi?”
İşaret gözlerinin önünde silindi.
Mihrimah duvara yaklaştı ama geriye yalnızca sıradan taşlar kalmıştı.
Babası ise olduğu yerde durmuş, duvara bakıyordu.
Dimitri onun yanına gitti.
“Siz de gördünüz, değil mi?”
“Evet.”
“Bu işaret ne anlama geliyor?”
Yaşlı hekim bir süre düşündü.
“Bildiğim her şeyi sana anlatacağım. Ama önce senin de bana doğruyu söylemen gerekiyor.”
“Size yalan söylemedim.”
“Bunu anladım. Yine de başından beri neler yaşadığını bilmem gerek.”
Dimitri başını salladı.
“Peki. Ama siz de sözünüzü tutacaksınız.”
“Tutacağım.”
Muhafızlar onları içeri çağırdı. Mihrimah babasının yanına geçti. Dimitri peşlerinden yürürken ilk kez bu işin içinde kendisine yardım edebilecek birinin bulunabileceğini düşündü.
Yine de yaşlı hekimin kolyeyi tanıması, aklındaki soruları azaltmamıştı.
Aksine, yeni bir soru ortaya çıkmıştı:
**Mühür yıllar önce de varsa Dimitri’nin laneti ne zaman başlamıştı?**
Sarayın kullanılmayan odalarından birinde duran eski sandığın kapağı açıldı. İçindeki belge ortaya çıktı. Üç çizgili mühür, kâğıdın üzerinde belirginleşti.
Belgenin altına yeni bir cümle yazıldı:
*“Hekim geri döndü. Şimdi sıra hatırlamakta.”*
Yorumlar
- Umut Dündar: mihrimah hızlıca anlatmaya çalışsın yoksa bu kabus bitecek gibi değil kızım