📖

Dağıldım, parçalandım, un ufak oldum ben...

Kendimi ilk defa bu kadar güçsüz hissettim.

İlk defa çaresizlikten korktum Rayen.

Ama dönüp dolaşıp yine sana sığındım.

Yapamadım... Kaçmam gereken senken,

Sıkı sıkı yine sana tutunurken buldum kendimi.

Yine seninle kalbimin evinde buluştum.

Ama gelmedin, aslında sen hiç gelmedin...

Bir kere gelseydin ve ben,

Sarıp sarmalasaydım seni,

Kalbinin hızlı atışlarını hissetseydim

Ve bu his beni benden etseydi.

Sonra elimi kalbinin olduğu yere götürseydim,

"Çok hızlı" diye fısıldasaydım kulağına.

Yüreğinden öpseydim, öpseydim, öpseydim işte.

Ne bileyim Rayen, sen de deseydin ki bana:

"Seninkiler bana misafir."

Ben de anlamazlıktan gelip, "Benimkiler mi?" diye baksaydım yüzüne, yüreğine...

"'Yüreğimin güvercinleri, kuşları var benim' diye

yazmıyor muydun günlüğüne?

Onlar bana emanet artık.

Sana âşık olduğumdan beri bu böyle,

Bazen korkutuyorlar beni.

Duracak gibi çarptırıyorlar orayı yazdıklarından sebep...

Ben senin gibi böyle sevenini

ömrü hayatımda görmedim.

Ne şanslıyım ki sevdiğin benim..." deseydin bana işte.

"Sevdiğim sensin," sözlerimi defalarca tekrar edip,

"Sen benim bu hayatta en çok sevdiğimsin..."

Deseydim sana ve sen içimdeki çaresizliği, güçsüzlüğü alıp çekseydin benden.

Seninleyken ne dert ne tasa, her şeyi unuturdum hani.

Yine unutsaydım ben kendimi, sende unutsaydım

Ve hiç senden geçmeseydim...

Yorumlar