📖
Keşke tek susan dilim olsaydı.
Beynimin içindeki sesleri susturamıyorum.
Yenilgi yenilgi üstüne doğrulmuyor belim.
Bunca yük onca düşünce.
Ben en meşhuruyum kaybedenlerin.
En fiyakalısı benimdir sızısı dinmeyenlerin.
Gecenin zifirisinde,
Herkesin uyuduğu kuytu saatlerde,
Derin melodisini dinliyorum sessizliğin.
Acı bi yankı var içimde,
Bu vakitlerin seremonisidir bende.
Gidemiyorum gidememekler birikiyor içimde.
En güzel gidemeyeni de benim, gidemeyenlerin şehrinde.
Boğuşuyorum kendimle, kendime geçmiyor lafım.
Kâr etmiyor haykırışlarım.
Bir gülüşü unutmamakla kavga ediyorum.
Kayboluyorum zihnimin ışıksız sokaklarında
ve yollarım hep yokuş, çık çık bulamıyorum düzlüğü.
Öyle nasipsiziyim ki her şeyin,
Elimde tuttuğum dalların kruduğuna şahitliğim...
Yorumlar
- BÎ Hemtâ: teşekkürler 🫂
- Yaman Kurtuluş: kaybedenlerin en meşhuru çok etkileyici yaa