❤️‍🩹📖

Meftun

Biraz dertleşelim mi seninle Rayen?

Kendimi kötü hissediyorum çünkü.

Kalbimin pencere önü kenarında,

Durup seni düşünürken buldum kendimi yine...

Sana âşık olduğum o zamanları,

Kimsenin sana âşık olduğumu bilmediği,

Fakat suratımdaki o hüzünlü ifademi...

Ve kalbim gibi gözlerimin de sürekli sende,

Bir sende dalıp gittiğini şimdi düşünürken bile hatırlıyorum.

İçler acısı, çok acınası bir hâlim vardı,

Ben belli etmemeye çalışıyordum kimseye.

En başarısız olduğum şeydi bu aslında.

Rayen, o anlar bile bana;

"Ona deli gibi âşıksın, hatta aşkından geberiyorsun!" diye bağırıyordu.

"Ama etrafındaki hiç kimse bunu anlamıyor,"

der gibi çığlık çığlığaydı...

Sevinmem lazım aslında ama yapamıyorum.

Bazen diyorum ki seninle konuşurken;

Böyle hasretinle yanıp tutuşurken delice,

Anlasa herkes, bilse ve kopsa kıyamet.

Belki çok şey kaybedeceğim,

Her şeyi ve herkesi...

Karşıma geçip beni suçlayacakları

bir senaryo dönüp duruyor kafamda.

Güzel olmaz mıydı Rayen?

Yani böyle her gün ölmektense,

Bir kez ölüp gömülmek...

Kabahatli olan ben miyim, yoksa kader mi?

İnan onu da bilmiyorum.

Bazen,

"Seni sevmek neden bu kadar ağır olmalıydı ki?"

Diye kendi kendime söyleniyorum.

Kendi ellerimle seni bir başkasına teslim etmek istiyorum.

Çabalıyorum ama içimdeki seni kimseye teslim edemiyorum.

Edemeyecek kadar bencilleşiyorum işte.

Gitmiyorsun, gönderemiyorum da.

İşte tam olarak durum bu.

Deliler gibi seviyorum, uğruna sürünüyorum.

Ama ömürlük bir sır gibi içimde tutuyorum seni.

Sen söyle şimdi bana Rayen;

Var mı bundan başka çare?

Var mı ya senden, ya da kendimden

Kurtulmak için bir yol...