### 21. BÖLÜM — GEÇMİŞİN GÖLGESİ
### 21. BÖLÜM — GEÇMİŞİN GÖLGESİ
Eve geldiğimde telefonumu masanın üzerine bıraktım.
Ama gözüm sürekli telefondaydı.
Arayan numara hâlâ aklımdaydı.
"Geçmişini unutma."
Bu cümleyi kaç kere düşündüğümü bilmiyordum.
Kimdi bu kişi?
Beni nereden tanıyordu?
Ve neden şimdi aramıştı?
Mutfağa geçip kendime bir bardak su doldurdum.
Bardağı elimde tutarken telefonum yeniden titredi.
Olduğum yerde kaldım.
Sonra yavaşça masaya yaklaştım.
Bu kez bilinmeyen numaradan mesaj gelmişti.
Mesajı açtım.
"Yarın antrenmana gitmeden önce eski evine uğra."
Kaşlarımı çattım.
Eski evim...
Bir süre ekrana baktım.
Orası artık kimsenin yaşamadığı, yıllardır kapalı duran evdi.
Çocukluğumun geçtiği yerdi.
Ailemle ilgili hatırlamak istemediğim birçok şey de orada yaşanmıştı.
Telefonu masaya bıraktım.
"Bu da ne şimdi?"
Mesajı silmek istedim ama parmağım ekranda kaldı.
Bir yanım gitmememi söylüyordu.
Diğer yanım ise bu kişinin ne bildiğini öğrenmek istiyordu.
Belki de sadece beni korkutmaya çalışıyordu.
Ama ya gerçekten geçmişimle ilgili bir şey biliyorsa?
Telefonu cebime koydum.
O gece yatağa uzandığımda uyumak hiç kolay olmadı.
Gözlerimi kapattığımda aklıma mezarlık geldi.
Abimin mezarının başında ağlayışı...
Kendi adımı taşıyan mezar taşı...
Sonra o bilinmeyen numara.
Telefonumu tekrar elime aldım.
Mesaj hâlâ oradaydı.
"Yarın antrenmana gitmeden önce eski evine uğra."
Mesajı bir kez daha okudum.
Sonunda telefonu komodinin üzerine bıraktım.
"Sabah karar veririm."
Ama içimden bir ses, bu işin sabaha kadar peşimi bırakmayacağını söylüyordu.
Ertesi sabah erkenden uyandım.
Bir süre tavana baktım.
Sonra yataktan kalkıp hazırlandım.
Çantamı alırken telefonuma baktım.
Yeni bir mesaj yoktu.
Nedense bu durum beni daha da huzursuz etti.
Evden çıktım.
Sahaya gitmek için yola koyuldum ama birkaç dakika sonra durdum.
Eski evim diğer taraftaydı.
Telefonumu cebimden çıkardım.
Haritayı açmama bile gerek yoktu. Yolu ezbere biliyordum.
Bir süre kararsız kaldım.
Sonra derin bir nefes aldım.
"Beş dakika bakıp çıkacağım."
Yönümü değiştirdim.
Eski evin bulunduğu sokağa geldiğimde etraf oldukça sessizdi.
Kapının önünde durdum.
Bina, hatırladığımdan daha eski görünüyordu.
Pencerelerin bazıları toz içindeydi.
Bahçedeki otlar uzamıştı.
Kapıya yaklaştım.
Anahtarın hâlâ bende olup olmadığını düşündüm.
Çantamı açıp küçük anahtarlığımı çıkardım.
Eski anahtarı görünce şaşırdım.
Onu yıllardır kullanmamıştım.
Anahtarı kilide soktum.
Biraz zorlandıktan sonra kapı açıldı.
İçeri girdiğimde üzerime ağır bir toz kokusu çöktü.
Kapının önünde birkaç saniye öylece kaldım.
Her şey yerli yerindeydi.
Eski koltuk...
Duvarın kenarındaki dolap...
Ve salondaki büyük aile fotoğrafı.
Fotoğrafa baktım.
Bir zamanlar hepimizin birlikte olduğu o gün aklıma geldi.
Ama fotoğraftaki gülümsemelerin ardında neler olduğunu artık daha iyi anlıyordum.
Başımı çevirdim.
Tam o sırada üst kattan bir ses geldi.
Bir şey yere düşmüş gibiydi.
Olduğum yerde donakaldım.
"Burada biri mi var?"
Cevap gelmedi.
Bir adım attım.
Sonra bir adım daha.
Merdivenlerin önüne geldiğimde telefonum çaldı.
Korkuyla ekrana baktım.
Bilinmeyen numaraydı.
Bu kez telefonu açmadım.
Arama kesildi.
Ardından yeni bir mesaj geldi.
Ekranı açtım.
"Yukarı çık. Aradığın cevap orada."
Kalbim hızla çarpmaya başladı.
Telefonu sıkıca tuttum.
Üst kata baktım.
Ne yapacağımı bilemeden birkaç saniye bekledim.
Sonra yavaşça merdivenlere yöneldim.
Her adımda tahta basamaklar gıcırdıyordu.
Üst kata çıktığımda koridorun sonunda eski odamın kapısını gördüm.
Kapı aralıktı.
Oysa içeri girdiğimde evin her yerinin kapalı olduğunu hatırlıyordum.
Kapıya yaklaştım.
Elimi kapı koluna uzattım.
Tam açacakken içeriden bir ses geldi.
"Sonunda geldin."
Elim kapı kolunda kaldı.
Bu sesi tanıyordum.
Ama burada olmasını beklemiyordum.
Kapıyı yavaşça açtım.
Karşımda duran kişiye baktığımda nefesim kesildi.
"Sen..." diye fısıldadım.
Karşımdaki kişi bana doğru bir adım attı.
"Konuşmamız gereken çok şey var, Umut."
Ben ise olduğum yerde kalmıştım.
Çünkü geçmişimden kaçtığımı sanıyordum.
Ama geçmişim çoktan beni bulmuştu.
Yorumlar
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: çok haklısın çok teşekkür ederim
- Ruskoavo Turk: geçmişin peşinde olduğu net artık
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: 😍😍 çok teşekkür ederim canım içi yaa
- Aslı Akçay: Uyuyamıyorsun hikaye içten içe seni yiyor
- Aslı Zorlu: Kim bu numara belli değil ama hep aklımda
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Çok teşekkür ederim
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Ders alalım bir yavaş oyun ortaya çıkacak
- Ahmet Demir: geçmişi hatırlamak zor ama burayı gördüm ya sonra ne olacak?