### 25. BÖLÜM — ESKİDEN KALAN İZ
### 25. BÖLÜM — ESKİDEN KALAN İZ
Ertesi sabah uyandığımda aklım hâlâ dün gece gelen mesajdaydı.
**"Yiğit'le uğraşırken asıl meseleyi unutma."**
Telefonu elime alıp mesaja tekrar baktım.
Kim olduğunu bilmiyordum.
Ama beni izlediğinden emindim.
Telefonu bırakıp yataktan kalktım.
Bugün antrenman vardı.
Ne kadar kafam karışık olsa da takımı bırakmak istemiyordum.
Hazırlanıp evden çıktım.
Sahaya geldiğimde kızların çoğu çoktan gelmişti.
Azra beni görünce el salladı.
"Umut!"
Yanlarına gittim.
"Ne oldu?"
"Bugün erken geldin."
"Gecikmek istemedim."
Lara gülerek araya girdi.
"Sonunda söz dinlemeye başladın."
"Çok komik."
Lara güldü.
"Şaka yapıyorum."
Bir süre sonra antrenman başladı.
Koşu yaptık.
Pas çalıştık.
Sonra takım halinde çalışmaya geçtik.
Bu kez kendimi daha rahat hissediyordum.
Top ayağıma geldiğinde eskisi kadar panik yapmadım.
Pasımı verdim.
Azra topu aldı.
"İşte böyle."
Gülümsedim.
"Artık biraz öğreniyorum."
Lara uzaktan seslendi.
"Biraz mı?"
"Tamam, bayağı."
Hepimiz güldük.
Antrenman bittikten sonra kızlarla kenara oturduk.
Su içerken Azra bana baktı.
"Bugün farklısın."
"Nasıl?"
"Daha rahatsın."
Omuzlarımı silktim.
"Galiba alışıyorum."
Lara başını salladı.
"Takıma alışıyorsun."
Bu cümle hoşuma gitti.
Bir süre sonra ayağa kalktık.
Tam çantamı alırken telefonum titredi.
Ekrana baktım.
Yine bilinmeyen numaraydı.
Bu kez bir fotoğraf gönderilmişti.
Fotoğrafı açtım.
Eski evimizdi.
Bir süre ekrana baktım.
Kalbim hızlandı.
Azra bana baktı.
"Ne oldu?"
Telefonu hemen kapattım.
"Bir şey yok."
Ama bir şey vardı.
Fotoğrafın altında tek bir cümle yazıyordu.
**"Orada unuttuğun bir şey var."**
Telefonu cebime koydum.
Eski evimiz yıllardır boştu.
Oraya en son gittiğimde çocukluğumdan kalan birkaç şey dışında hiçbir şey yoktu.
En azından ben öyle sanıyordum.
Lara ayağa kalktı.
"Umut, geliyor musun?"
"Evet."
Telefonumu çantama koyup kızların peşinden çıktım.
Ama aklım hâlâ eski evdeydi.
Biri bana orada bir şey olduğunu söylüyordu.
Ve bunun tesadüf olmadığını biliyordum.
Eve giderken telefonuma bir kez daha baktım.
Yeni bir mesaj gelmişti.
**"Bu kez yalnız git."**
Ekrana uzun süre baktım.
Sonra telefonu kapattım.
İçimde kötü bir his vardı.
Ama merakım daha ağır basıyordu.
Çünkü biri geçmişimle ilgili benden fazla şey biliyordu.