27. BÖLÜM — KIZ GÜCÜ
27. BÖLÜM — KIZ GÜCÜ
Ertesi sabah sahaya geldiğimde kızların çoğu çoktan gelmişti.
Azra beni görünce el salladı.
"Umut, hadi gel."
Yanlarına gittim.
"Bugün ne yapıyoruz?"
Lara topu eline aldı.
"Bugün biraz daha çalışacağız."
"Ne kadar?"
"Senin şikâyet edeceğin kadar."
Güldüm.
"Ben artık şikâyet etmiyorum."
Azra kaşlarını kaldırdı.
"Gerçekten mi?"
"Gerçekten."
Lara topu bana attı.
"Tamam. O zaman başlayalım."
Antrenmana koşuyla başladık.
Sonra pas çalıştık.
Top ayağıma geldiğinde artık eskisi kadar panik yapmıyordum.
Pasımı verdim.
Azra topu kontrol etti.
"İşte böyle."
Gülümsedim.
"Artık biraz öğrendim."
Lara hemen araya girdi.
"Biraz mı?"
"Tamam, bayağı."
Hepimiz güldük.
Sonra takım halinde çalışmaya başladık.
Herkes birbirine yardım ediyordu.
Birimiz hata yaptığında diğeri hemen destek oluyordu.
Topu kaçıran bir arkadaşımıza Azra seslendi.
"Boş ver, devam et!"
Lara da bağırdı.
"Kimse durmasın!"
Kızların sesleri sahada birbirine karışıyordu.
Bir an onları izledim.
Burada kendimi eskisi kadar yabancı hissetmiyordum.
Antrenman devam ederken aklıma dün gelen mesaj geldi.
"Bu kez yalnız git."
Bir an dalıp gittim.
Top önümden geçti.
"Umut!"
Lara'nın sesiyle kendime geldim.
"Buradayım."
"Topu kaçırdın."
"Fark ettim."
Azra güldü.
"Yine düşünüyorsun."
"Biraz."
"İyi misin?"
Bir an sustum.
Aslında onlara her şeyi anlatmak istiyordum.
Gelen mesajları...
Eski evin fotoğrafını...
Beni takip eden kişiyi...
Ama korkuyordum.
Onları da bu işin içine çekmek istemiyordum.
"İyiyim," dedim.
Azra birkaç saniye yüzüme baktı.
Sonra daha fazla soru sormadı.
Antrenmana devam ettik.
Bu kez topu önüme aldığımda bütün gücümle koştum.
Lara arkamdan bağırdı.
"İşte böyle!"
Azra da seslendi.
"Devam et, Umut!"
Kızların sesini duydukça daha hızlı koştum.
O an aklımdaki her şeyi bir kenara bıraktım.
Sadece topa odaklandım.
Antrenman bittiğinde hepimiz yorulmuştuk.
Kızlar su içerken Lara bana baktı.
"Bugün iyiydin."
"Gerçekten mi?"
"Evet."
Azra gülümsedi.
"Bak, yavaş yavaş futbolcu oluyorsun."
Güldüm.
"Yavaş yavaş."
Çantamı alırken karşı kaldırıfa baktım.
Birini gördüm.
Abimdi.
Uzaktaydı.
Bir an olduğum yerde kaldım.
Onu görünce içim burkuldu.
Ama yanına gitmeye cesaret edemedim.
Hemen gözlerimi kaçırdım.
"Umut?"
Lara'nın sesiyle kendime geldim.
"Geliyor musun?"
"Evet."
Bir kez daha karşı tarafa baktım.
Abim artık orada değildi.
Çantamı omzuma aldım ve kızların peşinden yürüdüm.
İçimde garip bir his vardı.
Abimi görmüştüm.
Ama yanına gidememiştim.
Şimdilik bu kadarı bile yetmişti.