29. BÖLÜM — AKLIMDAKİ SORULAR
29. BÖLÜM — AKLIMDAKİ SORULAR
Ertesi sabah uyandığımda aklım hâlâ dünkü gazetede kaldı.
Kendi ölüm haberimi görmek kolay değildi.
Adım.
Ölüm tarihim.
Hakkımda yazılanlar...
Hepsi oradaydı.
Ama ben hâlâ hayattaydım.
Yatağın kenarında bir süre oturdum.
Aklıma yine hastanedeki o kadın geldi.
Bana kendisinin melek olduğunu söylemişti.
İkinci bir şans verildiğini söylemişti.
O gün ona inanmıştım.
Şimdi ise kafamda bir sürü soru vardı.
Telefonumu elime aldım.
Kızlara anlatmayı düşündüm.
Sonra vazgeçtim.
Ne diyecektim?
"Gazetede kendi ölüm haberimi gördüm."
Bunu söylesem bana inanırlar mıydı?
Ben bile yaşadıklarıma tam olarak anlam veremiyordum.
Telefonu bırakıp hazırlanmaya başladım.
Bugün yine antrenman vardı.
Sahaya vardığımda kızların çoğu gelmişti.
Azra beni görünce seslendi.
"Umut, hadi!"
Yanlarına gittim.
"Geç kalmadım."
Lara güldü.
"Bugünlük."
"Ne demek bugünlük?"
"Yarın yine bakarız."
Güldüm.
"Tamam."
Bir süre sonra antrenman başladı.
Koştuk, pas çalıştık. Sonra takım halinde çalışmaya geçtik.
Ama bugün biraz dalgındım.
Top ayağıma geldiğinde bir an ne yapacağımı şaşırdım.
"Umut!"
Azra'nın sesiyle kendime geldim.
Hemen pasımı verdim.
"Özür dilerim."
Azra yanıma geldi.
"İyi misin?"
"Evet."
"Bence değilsin."
Bir an sustum.
"Biraz kafam dolu."
Azra yüzüme baktı.
"İstersen konuşabiliriz."
Gözlerimi kaçırdım.
"Sonra."
"Tamam."
Daha fazla soru sormadı.
Bu hoşuma gitti.
Antrenmana devam ettik.
Bir süre sonra kendimi toparladım. Topla koşarken dün gördüğüm gazete aklımdan biraz olsun çıktı.
Antrenman bittiğinde kızlarla kenara geçtik.
Lara su şişesini açıp bana baktı.
"Bugün biraz dalgınsın."
"Fark ettiniz mi?"
Azra güldü.
"Nasıl fark etmeyelim?"
"İyiyim gerçekten."
Lara başını salladı.
"Tamam. Ama bir şey olursa söyle."
"Tamam."
Gülümsedim.
Kızların yanında olmak bana iyi geliyordu.
Onlara her şeyi anlatmasam bile yanlarında kendimi daha rahat hissediyordum.
Bir süre sonra eve gitmek için yola çıktım.
Telefonum titredi.
Ekrana baktım.
Bilinmeyen numara.
Mesajı açtım.
"Bazı şeyleri sorgulamaya başlaman güzel."
Kaşlarımı çattım.
Ardından ikinci bir mesaj geldi.
"Ama henüz gördüklerinin hepsini bilmiyorsun."
Bir süre ekrana baktım.
İçimde yine o öfke yükseldi.
Telefonu elimde tuttum.
"Sen kimsin?"
Yazdım.
Göndermeden önce durdum.
Sonra mesajı sildim.
Cevap vermeyecektim.
Karşımdaki kişinin benden ne istediğini hâlâ bilmiyordum.
Telefonu cebime koyup yürümeye devam ettim.
Ama aklımda tek bir soru vardı.
Dünkü gazete sadece başlangıç mıydı?
Bunu bilmiyordum.
Ama artık bunu öğrenmeden bırakmayacaktım.
Yorumlar
- Erdem Çiçek: bunu düşünmek bile zor gazetedeki haber hem korkutucu hem düşündürücü
- Aleyna Mumlu: kızların yüzündeki kaygıyı görmemek mümkün değil anlaman gerektiğinden eminim
- Elisa: O kadın sana ikinci bir şans verdiğini söylediği halde bu neden böyle oldu
- Can Kaan Odabaş: geçmişi geride bırakmak zor ama antrenman sana iyi geliyor gibi görünüyor
- Esra Sancak: Bu kadar merak edilen bir mesajı kim atmaktır cevap vermekten vazgeçme