35. BÖLÜM — ESKİ EV
35. BÖLÜM — ESKİ EV
Ertesi sabah erkenden uyandım.
Gece boyunca aklımda aynı şey vardı.
"Eski ev."
Fotoğrafın arkasındaki o iki kelimeyi bir türlü unutamıyordum.
Hazırlanıp evden çıktığımda Azra ve Lara beni sokağın başında bekliyordu.
Lara beni görünce elini kaldırdı.
"Sonunda geldin."
"Beş dakika geciktim."
"Beş dakika mı? On dakikadır buradayız."
Azra gülerek araya girdi.
"Tamam, daha ilk dakikadan kavga etmeyin."
Lara omuz silkti.
"Ben bir şey demedim."
Üçümüz eski evin bulunduğu sokağa doğru yürümeye başladık.
Yol boyunca çok fazla konuşmadık.
Ben etrafa baktıkça çocukluğumdan bazı şeyler aklıma geliyordu.
Eskiden burada bir market vardı.
Şurada da küçük bir park vardı.
Her şey değişmişti.
Sokağın sonuna geldiğimizde eski evi gördüm.
Bir süre olduğum yerde kaldım.
Ev düşündüğümden daha eski görünüyordu.
Bahçesi bakımsızdı.
Pencerelerin bazıları kırılmıştı.
Lara bana baktı.
"İyi misin?"
"Evet."
Ama sesim pek öyle çıkmamıştı.
Kapıya doğru yürüdük.
Kapı kilitli değildi.
Lara şaşkınlıkla bana baktı.
"Kapı açık."
"Eskiden de böyleydi."
İçeri girdik.
Ev sessizdi.
Her yer toz içindeydi.
Azra telefonunun ışığını açtı.
"Burada kimse yaşamıyor mu?"
"Sanırım uzun zamandır yaşamıyor."
Yavaşça odalara bakmaya başladık.
Ben eski odama girdim.
Duvarlara baktım.
Çocukken burada çok zaman geçirmiştim.
Ama şimdi her şey yabancı geliyordu.
Lara kapının yanında duran eski dolabı gösterdi.
"Şuna bakalım mı?"
Yanına gittik.
Dolabın kapaklarını açtık.
İçinde birkaç eski kitap ve boş kutu vardı.
Bir şey bulamayınca kapatacaktık ki Azra eğilip alt tarafa baktı.
"Durun."
İkimiz de ona döndük.
"Ne oldu?"
Azra elini dolabın altına uzattı.
Bir şey çekip çıkardı.
Küçük, eski bir zarf.
Üzerinde hiçbir isim yoktu.
Lara hemen bana baktı.
"Bu senin mi?"
Başımı salladım.
"Bilmiyorum."
Zarfı elime aldım.
Bir süre açmadan baktım.
Sonra yavaşça açtım.
İçinden tek bir kâğıt çıktı.
Kâğıdı açtığımda sadece bir cümle vardı.
"Buraya dönmen gerekiyordu."
Üçümüz de kâğıda baktık.
Lara kaşlarını çattı.
"Bu da ne?"
"Bilmiyorum."
Azra kâğıdı elimden aldı.
"El yazısı tanıdık geliyor mu?"
Kâğıda tekrar baktım.
"Hayır."
Bir süre sessiz kaldık.
Lara etrafa baktı.
"Burada başka bir şey olmalı."
Tam o sırada dışarıdan bir ses geldi.
Üçümüz birden sustuk.
Ayak sesi gibiydi.
Lara fısıldadı.
"Birisi mi var?"
Azra hemen kapıya baktı.
Ben de olduğum yerde kaldım.
Ses birkaç saniye sonra kesildi.
Kimse konuşmadı.
Lara kapıya doğru bir adım attı.
"Ben bakacağım."
Azra kolundan tuttu.
"Dur."
Birkaç saniye daha bekledik.
Sonra Lara yavaşça kapıya yaklaşıp dışarı baktı.
Kimse yoktu.
Sokağa baktım.
O da boştu.
Lara içeri döndü.
"Kimse yok."
"Belki de bir şey düştü."
Azra omuz silkti.
"Olabilir."
Notu katlayıp cebime koydum.
Buraya sadece fotoğrafın arkasındaki iki kelime yüzünden gelmiştik.
Şimdi elimizde başka bir not vardı.
Üstelik bu notun burada ne işi olduğunu da bilmiyorduk.
Lara bana baktı.
"Bu işi burada bırakmayacağız, değil mi?"
Başımı salladım.
"Hayır."
Sonra eski eve bir kez daha baktım.
Çocukluğumla ilgili burada bilmediğim bir şey olabilir miydi?
Bilmiyordum.
Ama öğrenmek istiyordum.
35. BÖLÜM — ESKİ EV (DEVAM)
Lara tekrar içeri girince üçümüz birbirimize baktık.
Azra sessizce sordu:
"Başka nerelere bakalım?"
"Evi tamamen gezelim," dedim.
Lara başını salladı.
"Tamam."
Odadan çıktık.
Koridorda ilerlerken eski kapılara tek tek baktım.
Bazıları açıktı, bazılarıysa sıkışmıştı.
Son kapının önünde durduk.
Lara kapıyı itti.
Kapı zorlanarak açıldı.
İçeride eski bir masa ve birkaç sandalye vardı.
Masanın üzerinde de tozlanmış birkaç eşya duruyordu.
Azra masaya yaklaştı.
"Burada bir şeyler var."
Yanına gittim.
Eski bir defter, birkaç kâğıt ve boş bir kutu vardı.
Defteri elime aldım.
İlk sayfalarını çevirdim.
Çoğu boştu.
Birkaç sayfada da anlaşılmayan notlar vardı.
Lara omzuma doğru eğildi.
"Ne yazıyor?"
"Tam okuyamıyorum."
Defteri Azra'ya verdim.
O da birkaç sayfaya baktı.
"Sanırım bunlar eski alışveriş notları."
"Boşuna uğraşıyoruz galiba," dedi Lara.
Tam defteri kapatacaktım ki son sayfalardan birinin arasında küçük bir fotoğraf fark ettim.
Fotoğrafı çıkardım.
Üçümüz birden fotoğrafa baktık.
Çocukluğumdan bir fotoğraftı.
Ben vardım.
Yanımda abim vardı.
Ama fotoğrafın arka tarafında bir kişi daha görünüyordu.
Lara hemen fotoğrafı aldı.
"Bu kim?"
Fotoğrafa dikkatlice baktım.
Yüzü tam görünmüyordu.
"Hatırlamıyorum."
Azra fotoğrafı çevirdi.
Arkasında hiçbir şey yazmıyordu.
Lara tekrar ön tarafına baktı.
"Bu kişi neden hep arka tarafta çıkıyor?"
"Ne demek hep?"
"Geçen bulduğumuz fotoğrafı hatırla."
Bir anda sustum.
Haklıydı.
İlk fotoğrafta da uzakta bir kişi vardı.
Şimdi bu fotoğrafta da aynı şekilde birisi görünüyordu.
Fotoğrafı tekrar elime aldım.
"İkisi aynı kişi olabilir mi?"
Azra fotoğrafa biraz daha yaklaştı.
"Olabilir."
Lara başını salladı.
"Ben de öyle düşünüyorum."
Bir süre fotoğrafa baktım.
Ama yüzünü seçemiyordum.
Tam o sırada telefonum titredi.
Üçümüz de telefona baktık.
Yine bilinmeyen numaraydı.
Mesajı açtım.
"Fotoğrafı bulmanızı beklemiyordum."
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Lara telefonu elimden aldı ve mesajı okudu.
"Demek bizi izliyor."
Azra hemen etrafa baktı.
"Belki hâlâ buradadır."
Üçümüz aynı anda kapıya baktık.
Bu kez kimse konuşmadı.
Lara alçak sesle konuştu.
"Buradan çıkalım mı?"
Fotoğrafa tekrar baktım.
Sonra telefondaki mesaja.
"Bir dakika."
"Ne oldu?" diye sordu Azra.
Telefonu elime aldım.
Mesaj hâlâ ekrandaydı.
"Bu kişi fotoğrafı bulacağımızı biliyordu."
Lara bana baktı.
"Evet."
"Demek ki ne aradığımızı biliyor."
Üçümüz yeniden birbirimize baktık.
Artık burada daha fazla kalmak istemiyordum.
Ama fotoğrafı da bırakmaya hiç niyetim yoktu.