37. BÖLÜM — MAÇA DOĞRU
37. BÖLÜM — MAÇA DOĞRU
Ertesi sabah uyandığımda aklıma ilk gelen şey fotoğraftı.
Telefonumu alıp gece çektiğim fotoğrafa tekrar baktım.
Arka plandaki kişiyi yakınlaştırmaya çalıştım.
Ama yüzü yine belli olmuyordu.
Bir süre daha baktım, sonra telefonu bıraktım.
Bugün antrenman vardı.
Son günlerde futbol sayesinde kafam biraz olsun dağılıyordu.
Hazırlanıp sahaya gittiğimde kızların çoğu gelmişti.
Azra beni görünce yanıma geldi.
"Fotoğrafı tekrar inceledin mi?"
"Evet."
"Bir şey buldun mu?"
"Hayır."
Lara da yanımıza geldi.
"Ben de gece düşündüm. Belki fotoğrafı büyütürsek bir şey çıkar."
"Denemiştim."
"Olmadı mı?"
"Yok."
Lara başını salladı.
"Tamam. Antrenmandan sonra yine bakarız."
Azra saate baktı.
"Şimdilik bunu bırakalım. Hoca birazdan gelir."
Tam o sırada antrenör sahaya çıktı.
"Haydi kızlar, toplanın."
Hepimiz yanına gittik.
Antrenör elindeki kâğıda baktı.
"Maça çok az kaldı. Bundan sonra antrenmanları biraz daha sıkılaştırıyoruz."
Kızlar birbirlerine baktı.
Ben de istemsizce heyecanlandım.
İlk defa gerçekten bir maçta sahaya çıkacaktım.
Antrenör devam etti.
"Bugün özellikle paslaşma ve takım halinde hareket etme çalışacağız. Kimse tek başına oynamaya çalışmayacak."
Lara bana baktı.
"Bu özellikle sana söylendi."
Güldüm.
"Niye?"
"Çünkü eskiden topu görünce ne yapacağını şaşırıyordun."
"Eskiden."
"Şimdi de bazen şaşırıyorsun."
Azra gülmeye başladı.
"Tamam, yeter. Daha başlamadan Umut'un moralini bozmayın."
"Ben alıştım," dedim.
Antrenör düdüğü çaldı.
Isınmaya başladık.
Koştuk.
Pas yaptık.
Top sürme çalıştık.
Sonra küçük bir oyun kurduk.
Top bana geldiğinde bir an ne yapacağımı düşündüm.
Eskiden olsa büyük ihtimalle topu kaybederdim.
Bu kez yanımdaki oyuncuyu gördüm ve pas verdim.
Top ona ulaştı.
"İşte bu!" diye bağırdı Azra.
Lara da elini kaldırdı.
"Güzel."
İçimden gülümsedim.
Eskiden bunlar benim için hiçbir şey ifade etmezdi.
Şimdi küçücük bir pas bile beni mutlu ediyordu.
Bir süre sonra top yine bana geldi.
Bu kez iki kişi üzerime doğru geliyordu.
Paniklemedim.
Sağımdaki boşluğu gördüm ve oraya doğru ilerledim.
Pas verdim.
Top yine takım arkadaşımdaydı.
Antrenör uzaktan bağırdı.
"Umut! Aynen böyle!"
Başımı salladım.
Bir anlığına fotoğrafı tamamen unutmuştum.
Sadece sahaya odaklanmıştım.
Antrenman devam ettikçe tempo arttı.
Koştuk.
Paslaştık.
Bazen hata yaptık.
Bazen topu kaybettik.
Ama kimse durmadı.
Bir pozisyonda ayağım takıldı ve yere düştüm.
Lara hemen yanıma geldi.
"İyi misin?"
"Evet."
Elini uzattı.
Tutup ayağa kalktım.
"Maçta da böyle düşersen kalkman lazım."
"Merak etme. Kalkarım."
"İyi."
Birlikte sahaya döndük.
Antrenmanın sonlarına doğru hepimiz yorulmuştuk.
Antrenör son kez takımı topladı.
"Bugün iyiydiniz. Ama maç günü daha farklı olacak. O gün birbirinize güvenmeniz gerekiyor."
Hepimiz başımızı salladık.
"Maça kadar daha çok çalışacağız. Kimse son birkaç antrenmanı boş geçmesin."
Sonra dağıldık.
Ben su şişemi alıp kenara oturdum.
Lara yanıma geldi.
"Nasıl hissediyorsun?"
"Yoruldum."
"Güzel. Demek çalışmışız."
Güldüm.
"Maç gerçekten yaklaştı."
"Evet."
Bir süre sahaya baktık.
Sonra Lara bana döndü.
"Geriliyor musun?"
Bir an düşündüm.
"Evet."
"Normal."
"Ya sahada hata yaparsam?"
"Yapacaksın zaten."
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Sağ ol."
Lara güldü.
"Herkes hata yapıyor. Önemli olan devam etmek."
Azra da yanımıza geldi.
"Ne konuşuyorsunuz?"
"Umut maçta hata yapmaktan korkuyor."
Azra bana baktı.
"İlk maçın olacak. Tabii ki heyecanlanacaksın."
"Ya takıma zarar verirsem?"
Azra başını salladı.
"Tek başına oynamayacaksın ki. Hepimiz sahada olacağız."
Bu cümle hoşuma gitti.
Bir süre önce bu takım beni istemiyordu.
Şimdi ise maç günü yanımda olacaklarını söylüyorlardı.
"Teşekkür ederim," dedim.
Lara omzuma hafifçe vurdu.
"Tamam, duygusala bağlama."
Güldüm.
"Bağlamadım."
Azra ayağa kalktı.
"Haydi, çıkalım."
Eşyalarımızı toplamaya başladık.
Tam çantamı alırken telefonum titredi.
Ekrana baktım.
Bilinmeyen numara.
Bir an bekledim.
Sonra mesajı açtım.
"Maça çok az kaldı."
Kaşlarımı çattım.
İkinci mesaj hemen geldi.
"Sahada ne yapacağını düşünmek yerine geçmişine bakmayı bırakma."
Telefonu elimde tuttum.
Lara bunu fark etti.
"Yine mi mesaj?"
Başımı kaldırdım.
"Evet."
Azra yanıma geldi.
"Ne yazıyor?"
Telefonu onlara gösterdim.
İkisi de mesajı okudu.
Lara'nın yüzü değişti.
"Bu kişi maçtan da haberdar."
Azra telefonu bana geri verdi.
"Her şeyi takip ediyor olabilir."
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonra Lara başını kaldırdı.
"Yarın yine konuşuruz. Şimdi eve gidelim."
Telefonu cebime koydum.
"Tamam."
Sahadan çıkarken bir kez daha geriye baktım.
Maç yaklaşıyordu.
İlk maçım için heyecanlanıyordum ama aklım yine o mesajlara takılmıştı.
Bu kişi geçmişimi neden bu kadar kurcalıyordu?
Bir de maçtan nasıl haberi vardı?
Eve doğru yürürken bunları düşünmeye devam ettim.
Şimdilik maça odaklanmalıydım.
Diğerini sonra düşünürdüm.