40. BÖLÜM — MAÇTAN ÖNCE
40. BÖLÜM — MAÇTAN ÖNCE
Depodan çıktıktan sonra bir süre kimse konuşmadı.
Üçümüz de aynı şeyi düşünüyorduk.
Biri bizi oraya yönlendirmişti.
Üstelik depoya girdiğimizi de biliyordu.
Lara sessizliği bozdu.
"Bu mesajları kim gönderiyor olabilir?"
"Hiç bilmiyorum."
Azra telefonumu işaret etti.
"Numarayı araştırmayı deneyebiliriz."
"Deneyelim."
Bir süre numarayı araştırdık ama herhangi bir bilgi çıkmadı.
Lara iç çekti.
"Harika. Yine hiçbir şey öğrenemedik."
Azra hafifçe gülümsedi.
"En azından fotoğraf var."
Çantamdan fotoğrafı çıkardım.
Arkasındaki tarihe tekrar baktım.
Bu tarih bana hiçbir şey ifade etmiyordu.
"Bu fotoğraf neden depodaydı?"
Lara fotoğrafa baktı.
"Belki de baban koymuştur."
"Olabilir."
Ama bunun o kadar basit olduğunu düşünmüyordum.
Azra saate baktı.
"Antrenmana geç kalıyoruz."
Üçümüz hızla sahaya doğru yürümeye başladık.
Sahaya vardığımızda takım çoktan ısınmaya başlamıştı.
Antrenör bizi görünce elini kaldırdı.
"Haydi, siz de başlayın."
"Tamam hocam."
Üstümüzü değiştirip sahaya çıktık.
Bugünkü antrenman diğerlerinden daha yoğundu.
Maç artık çok yakındı.
Pas çalıştık. Ardından takım halinde hücum ve savunma çalışmaları yaptık.
Ben de elimden geldiğince dikkatli olmaya çalışıyordum.
Bir pozisyonda Lara bana pas verdi.
Topu kontrol edip Azra'ya gönderdim.
Azra topu tekrar bana attı.
Bu kez hiç düşünmeden ileri doğru koştum.
Karşımdaki oyuncuyu geçmeye çalışırken top ayağımdan biraz açıldı.
Lara hemen seslendi.
"Devam et!"
Topu tekrar kontrol ettim.
Pozisyonu tamamladığımda antrenör başını salladı.
"Fena değil. Ama topu biraz daha yakınında tut."
"Tamam hocam."
Antrenman devam etti.
Bir süre sonra kendimi eskisinden daha rahat hissettiğimi fark ettim.
Eskiden sahaya çıktığımda herkes bana bakıyormuş gibi hissederdim.
Şimdi ise sadece oyuna odaklanıyordum.
Antrenmanın sonunda kızlar kenara geçti.
Lara yanıma geldi.
"İlk maça hazır mısın?"
"Sanırım."
"Sanırım ne?"
"Gerginim."
Lara güldü.
"Ben de ilk maçımda gerilmiştim."
Azra da yanımıza geldi.
"Hepimiz geriliyoruz. Normal."
Ben de gülümsedim.
Tam o sırada telefonum titredi.
Ekrana baktım.
Bilinmeyen numara.
Yeni mesaj gelmişti.
"Maçtan sonra her şeyi daha iyi anlayacaksın."
Mesaja birkaç saniye baktım.
Lara yüzüme baktı.
"Yine mi?"
Telefonu ona uzattım.
Mesajı okudu.
"Bu ne demek şimdi?"
Azra da ekrana baktı.
"Maçla mı ilgili?"
"Bilmiyorum."
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonra Azra telefonu bana verdi.
"Maça kadar bunu düşünme."
Lara başını salladı.
"Aynen. Şimdi maç önemli."
Telefonu cebime koydum.
"Tamam."
Ama mesaj aklımdan çıkmıyordu.
Maçtan sonra her şeyi daha iyi anlayacaksın.
Ne demek istediğini bilmiyordum.
Ama artık maç bana sadece bir maç gibi gelmiyordu.
Sanki maçtan sonra öğrenmem gereken başka bir şey vardı.
Ve biri, bunu benden önce biliyordu.