5. BÖLÜM — İLK ANTRENMAN
5. BÖLÜM — İLK ANTRENMAN
Sabah alarm çalmadan birkaç dakika önce uyandım.
Bir süre tavana baktım.
Sonra aklıma geldi.
Bugün antrenman vardı.
Yataktan kalkıp saate baktım.
"Harika..."
Sanki geç kalacakmışım gibi acele etmeye başladım.
Üzerime rahat bir eşofman geçirdim, saçımı topladım ve çantamı aldım.
Aynanın karşısında bir an durdum.
Dün yaşadıklarım yine aklıma geldi.
Mezarlık...
Abim...
Kendi adımın yazdığı mezar taşı...
Başımı salladım.
"Bugün bunları düşünmeyeceğim."
Evden çıkıp sahaya doğru yürüdüm.
Sahaya vardığımda kızların çoğu gelmişti.
Lara beni görünce saate baktı.
"Geç kalmadın."
"Kalacakmışım gibi hissediyordum."
Azra güldü.
"En azından gelmişsin."
Ben de gülümsedim.
Ama diğer kızların bakışları hâlâ değişmemişti.
Bazıları kendi arasında konuşuyor, arada bana bakıyordu.
Bunu görmezden gelmeye çalıştım.
Lara topu eline aldı.
"Tamam. Önce ısınacağız."
Kızlar koşmaya başladı.
Ben de peşlerinden gittim.
İlk birkaç dakika iyi gidiyordu.
Sonra Lara arkasını dönüp bana baktı.
"Umut, biraz hızlan."
"Hızlanıyorum."
"Sen buna hızlanmak mı diyorsun?"
"Nefes nefese kaldım zaten. Daha ne yapayım?"
Azra gülmeye başladı.
Ben de istemeden güldüm.
En azından biri benimle dalga geçerken kötü niyetli değildi.
Isınmadan sonra top çalışmasına geçtik.
Lara topu önüme bıraktı.
"Şimdi topu kontrol et."
Topa baktım.
"Tamam."
Ayağımı uzattım.
Top ayağıma çarpıp birkaç metre uzağa gitti.
Herkes bir an sustu.
Sonra Azra gülmeye başladı.
"Sen topu kontrol etmiyorsun, top senden kaçıyor."
"Çok komik."
Topun peşinden giderken ben de gülmeye başladım.
"Bir daha deneyeceğim."
Topu tekrar önüme aldım.
Bu kez daha yavaş hareket ettim.
Ayağımı topun üzerine koydum.
Top durdu.
Başımı kaldırdım.
"Oldu!"
Lara başını salladı.
"Sonunda."
"Bu kadar mı?"
"Şimdilik."
Gülümsedim.
Gerçekten sevinmiştim.
Sonuçta birkaç dakika önce top ayağımdan kaçıyordu.
Şimdi en azından durdurabilmiştim.
Sonra pas çalışmasına geçtik.
Lara topu bana attı.
"Azra'ya gönder."
Azra birkaç metre önümde duruyordu.
Topa vurdum.
Top Azra'ya gitmek yerine yanındaki boşluğa doğru gitti.
Azra topun peşinden koştu.
"Umut!"
"Ne?"
"Ben buradayım!"
"Fark ettim."
"Top fark etmemiş ama."
Kızlar yine güldü.
Ben de başımı salladım.
"Tamam, tamam. Bir daha."
Bu kez daha dikkatli baktım.
Topu Azra'ya gönderdim.
Top tam ayağının önünde durdu.
Azra topu kontrol etti.
"İşte bu."
Gülümsedim.
"Gerçekten oldu."
Lara yanımıza geldi.
"Yavaş yavaş."
Başımı salladım.
"Yavaş yavaş."
Bir süre sonra antrenmana devam ettik.
Her şeyi doğru yapamıyordum.
Hatta çoğu şeyi yanlış yapıyordum.
Ama en azından artık ne yapmaya çalıştığımı biraz daha anlıyordum.
---
Antrenmanın sonunda herkes yorulmuştu.
Ben ise sanki bütün gün koşmuş gibiydim.
Çantamı alıp kenara oturdum.
Lara yanıma geldi.
"Bugünlük yeter."
Başımı kaldırdım.
"Yarın da gelecek miyim?"
Lara şaşırdı.
"İstersen."
"İstiyorum."
Bunu düşünmeden söylemiştim.
Lara birkaç saniye bana baktı.
Sonra başını salladı.
"Tamam. O zaman yarın da gel."
Ayağa kalkıp diğerlerinin yanına gitti.
Ben de arkasından baktım.
Takım hâlâ bana güvenmiyordu.
Bunu biliyordum.
Ama bugün en azından kimse beni sahadan göndermemişti.
Benim için bu bile önemliydi.
Çantamı omzuma taktım.
Sahadan çıkarken bir kez daha arkama baktım.
Dün topa nasıl vuracağımı bile bilmiyordum.
Bugün de hâlâ çok iyi değildim.
Ama en azından bir şeyler öğrenmeye başlamıştım.
Eve doğru yürürken hafifçe gülümsedim.
Yarın yine gelecektim.
Bu kez biraz daha iyi olmak için.
Yorumlar
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Elbette çok haklısın daha yolu başı ya çok teşekkür ederim
- Ahmet Kaplan: umarım karakter biraz daha gelişir
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: i podyum yeni.çıktı bilmez o 😃😃
- Volkan Eryılmazlı: Topu kontrol etme denemeleri komikti 😄
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: çok doğru yorum canım kadın kadın yurt olmalı
- Nisa Fidan: Azra ve Laranın desteği önemliymiş gerçekten