7. BÖLÜM — BİR ADIM DAHA
7. BÖLÜM — BİR ADIM DAHA
Ertesi sabah alarm çaldığında gözlerimi açmak istemedim.
Yorganı başıma kadar çektim.
Bacaklarım ağrıyordu.
"Of..."
Bir süre öylece yattım.
Sonra aklıma antrenman geldi.
"Yine mi?"
Yataktan kalkmaya çalıştım ama bacaklarım sanki bana ait değilmiş gibiydi.
"Bu işin böyle olduğunu bilseydim..."
Cümlemi tamamlamadım.
Zaten ne bekliyordum ki?
Futbolu hiç bilmeden takıma girmeye çalışıyordum.
Hazırlanıp evden çıktım.
Sahaya doğru yürürken birkaç kez geri dönmeyi düşündüm.
Ama dönmedim.
Sahaya vardığımda Lara ve Azra çoktan gelmişti.
Azra beni görünce gülümsedi.
"Bugün de gelmişsin."
"Gelmezsem ayıp olur."
Azra güldü.
"Dün akşam yürüyebildin mi bari?"
"Zor."
"Alışırsın."
"Umarım."
Lara yanımıza geldi.
"Tamam, konuşmayı bırakın. Isınmaya başlayalım."
Başımı salladım.
Koşmaya başladık.
İlk birkaç dakika fena değildi.
Dünkü kadar zorlanmıyordum.
Yine de nefes nefese kalıyordum.
"Ben buna alışabilecek miyim gerçekten?"
Azra yanımdan geçerken:
"Ne dedin?"
"Hiç."
"Bir şey söyledin."
"Boş ver."
Azra güldü.
---
Isınmadan sonra top çalışmasına geçtik.
Lara topu önüme bıraktı.
"Sağ ayağınla kontrol et."
Ayağımı uzattım.
Topu durdurabildim.
Başımı kaldırdım.
"Oldu."
Lara başını salladı.
"İyi."
Gülümsedim.
"Bugün top benden kaçmadı."
Azra hemen araya girdi.
"Şimdilik."
"İnsan bir kere sevinsin."
Azra güldü.
Tekrar denedim.
Bu kez top ayağımdan biraz açıldı.
"Tamam..."
Peşinden gittim.
Lara:
"Tekrar."
dedi.
Topu yeniden önüme aldım.
Bu kez daha yavaş hareket ettim.
Topu kontrol ettim.
Lara başını salladı.
"İşte böyle."
"Bu sefer oldu."
"Oldu."
Küçük bir şeydi.
Ama yine de hoşuma gitmişti.
En azından dünden biraz daha iyiydim.
---
Sonra pas çalışmasına geçtik.
Lara bana baktı.
"Azra'ya gönder."
Azra birkaç metre önümde duruyordu.
Topa baktım.
Sonra Azra'ya.
Derin bir nefes aldım.
Pas verdim.
Top Azra'nın ayağına gitmek yerine biraz önünde kaldı.
Azra koşup topu aldı.
"Biraz daha yavaş."
"Tamam."
Tekrar denedim.
Bu kez top doğrudan ayağına gitti.
Azra bana baktı.
"İşte bu."
Gülümsedim.
"Bu sefer oldu."
"Oldu."
Lara yanımıza geldi.
"Bak, yapabiliyorsun."
"Ben de şaşırdım."
Lara güldü.
"Abartma."
"Abartmıyorum."
Birlikte güldük.
Kısa bir an için sahadaki gerginliği unutmuştum.
Ama takımın diğer kızlarının hâlâ bana mesafeli olduğunu fark ediyordum.
Bazen bana bakıyorlardı.
Bazen kendi aralarında konuşuyorlardı.
Ben de üstüne gitmiyordum.
Daha yeni başlamıştım.
Kimsenin hemen bana güvenmesini bekleyemezdim.
---
Antrenmanın sonlarına doğru Lara yeni bir çalışma yaptırdı.
"Umut, biraz koşup sonra pas vereceksin."
"Tamam."
Koşmaya başladım.
Lara'nın gösterdiği yere geldim.
Ayağımı topa uzattım.
Top beklediğimden hızlı gitti.
Lara hemen seslendi.
"Umut!"
Durup ona baktım.
"Ne oldu?"
"Çok sert vurdun."
"Ben sadece pas verdim."
Azra güldü.
"Sen pas vermedin, topu gönderdin."
"Arada ne fark var?"
"Biraz var."
Başımı salladım.
"Tamam. Bir daha."
Topun yanına gittim.
Bu kez daha yavaş vurdum.
Top istediğimiz yere gitti.
Lara:
"İşte."
dedi.
Derin bir nefes aldım.
"Sonunda."
Azra gülümsedi.
"Yavaş yavaş öğreniyorsun."
"Ben de onu umuyorum."
---
Antrenman bittiğinde herkes yavaş yavaş sahadan ayrılmaya başladı.
Ben çantamı toplarken Lara yanıma geldi.
"Yarın da gelecek misin?"
Başımı kaldırdım.
"Tabii."
Lara kısa bir süre bana baktı.
"Tamam."
Sonra diğerlerinin yanına gitti.
Ben de arkasından baktım.
Hâlâ takımın bir parçası gibi hissetmiyordum.
Ama en azından artık sahaya geldiğimde herkes bana düşmanmış gibi davranmıyordu.
Bu bile benim için yeterliydi.
Çantamı omzuma taktım.
Sahadan çıkarken bacaklarım yine ağrıyordu.
"Üç gün oldu."
Kendi kendime söylendim.
"Ve ben hâlâ doğru düzgün futbol oynayamıyorum."
Bir an durup güldüm.
"Gerçi daha üçüncü gün."
Sonra yürümeye devam ettim.
Yarın yine gelecektim.
Ama yarın ne kadar zorlanacağımı hiç bilmiyordum.