9. BÖLÜM — ARTIK İNKÂR EDEMİYORDUM
9— ARTIK İNKÂR EDEMİYORDUM
Sahadan çıktıktan sonra bir süre öylece yürüdüm.
Nereye gittiğime bile dikkat etmiyordum.
Lara'yla konuştuklarımız aklımdan çıkmıyordu.
Yiğit'in söyledikleri...
Lara'nın anlattıkları...
İkimizin de aynı adam tarafından kandırılmış olması...
Ama bunları düşünürken aklıma sürekli başka bir şey geliyordu.
Takım.
Kızların yüzleri.
Bana hâlâ mesafeli duranlar.
Ve bütün bunların en başında benim yaptığım şey vardı.
Adımlarım yavaşladı.
Sonunda durdum.
Başımı eğdim.
"Ben..."
Sesim çıkmadı.
Boğazım düğümlenmişti.
Etrafıma baktım.
Kimse yoktu.
Bir ağacın yanına geçip sırtımı ona yasladım.
Birkaç saniye gözlerimi kapattım.
Sonra çok sessiz bir şekilde:
"Ben yaptım."
dedim.
Gözlerim doldu.
Bu cümleyi uzun zamandır kendime bile söylemek istemiyordum.
Sanki kabul etmezsem yaşananlar da gerçek olmayacakmış gibi.
Ama gerçekti.
Ben yapmıştım.
O gün Yiğit'e çok kızmıştım.
Lara'ya da.
Canım yanmıştı.
Öfkeyle hareket etmiştim.
Tek düşündüğüm şey ikisinin de canının yanmasıydı.
Ama şimdi...
Şimdi bütün takım bunun içindeydi.
"Ben sadece onları cezalandırmak istemiştim."
Sesim titredi.
"Niye herkesi bunun içine soktum?"
Gözümden yaş süzüldü.
Elimle sildim.
Ama bir türlü durmuyordu.
Kızların yaşadıkları gözümün önüne geldi.
Haberler...
Soruşturma...
İnsanların onlara bakışı...
Takımın yaşadığı sıkıntılar...
Belki bazıları futboldan uzak kalmıştı.
Belki aileleri bile ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.
Ben ise bütün bunları bir anlık öfkeyle başlatmıştım.
Başımı eğdim.
"Ne yaptım ben?"
Bu kez sesim daha da kısıktı.
Bir süre hiçbir şey söylemeden durdum.
Sonra beyaz odadaki kadın aklıma geldi.
"Verdiğin zararı düzeltmesi gereken kişi sensin."
O zaman bu söz bana çok ağır gelmişti.
Şimdi nedenini anlıyordum.
Ben buraya sadece futbol öğrenmeye gelmemiştim.
Yaptığım şeyin sonuçlarıyla yüzleşmek için de buradaydım.
Gözlerimi sildim.
"Özür dilerim."
Kime söylediğimi bilmiyordum.
Belki takıma.
Belki Lara'ya.
Belki de kendime.
Sahaya doğru baktım.
Birkaç gün önce buraya geldiğimde herkes bana kötü kötü bakıyordu.
Şimdi de her şey değişmiş değildi.
Ama artık onları daha iyi anlıyordum.
Benden hemen vazgeçmelerini ya da bana güvenmelerini bekleyemezdim.
Çünkü ben olsam ben de güvenmezdim.
Derin bir nefes aldım.
Gözyaşlarımı sildim.
"Ben yaptım."
Bu kez sesim daha sakindi.
Kaçmak istemiyordum.
Bahane bulmak da.
Hata yapmıştım.
Hem de gerçekten büyük bir hata.
Bunu geri alamazdım.
Ama en azından bundan sonrasını farklı yapabilirdim.
Bir süre daha sahaya baktım.
Sonra çantamı omzuma taktım.
Yürümeye başladım.
İçimdeki ağırlık hâlâ duruyordu.
Belki uzun süre de duracaktı.
Ama artık kendime yalan söylemiyordum.
Ne yaptıysam kabul edecektim.
Şimdi sıra, bunu nasıl düzelteceğimi bulmaktaydı.