Eski depo.
Ertesi sabah kızlar sahaya erkenden geldi.
Lara, Umut'u görünce yanına geldi.
"Bugün kadro açıklanacak."
"Biliyorum."
"Heyecanlı mısın?"
"Biraz."
Lara güldü.
"Normal. İlk maçın sonuçta."
Umut sahaya baktı.
"Ya hata yaparsam?"
"Yaparsın."
Umut şaşkın şaşkın Lara'ya baktı.
Lara omuzlarını silkti.
"Herkes hata yapıyor. Önemli olan devam etmek."
Azra da yanlarına geldi.
"Zaten tek başına oynamayacaksın. Biz buradayız."
Umut hafifçe gülümsedi.
Bir süre sonra antrenman başladı.
Bugün antrenmanda daha çok maça çalıştılar. Pas yaptılar, hızlı hücum çalıştılar, savunma ve duran toplar üzerinde durdular.
Umut bir pozisyonda topu fazla sert gönderdi.
Antrenör hemen uyardı.
"Umut, biraz daha kontrollü."
"Tamam hocam."
Bir sonraki pozisyonda aynı pası daha dikkatli verdi.
Bu kez top tam yerine gitti.
Antrenör başını salladı.
"İşte böyle."
Umut bu kez daha rahat gülümsedi.
Antrenmanın sonunda antrenör herkesi yanına çağırdı.
"Maç kadrosunu açıklıyorum."
Kızlar sessizleşti.
İsimler tek tek söylendi.
Sonunda Umut'un adı geldi.
"Umut Deniz."
Umut birkaç saniye ne diyeceğini bilemedi.
Lara hemen koluna dokundu.
"Gördün mü?"
Umut ona baktı.
"Kadrodasın."
"Gerçekten mi?"
Azra güldü.
"Adını sen de duydun."
Umut gülümsedi.
Antrenör hemen ekledi:
"Kadrodaki herkes oynayacak diye bir şey yok. Maç içinde karar vereceğim."
"Anladım hocam."
Antrenman bittikten sonra kızlar yavaş yavaş sahadan çıkmaya başladı.
Azra, Umut'un yanına geldi.
"Fotoğrafı unutma."
Umut'un yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Unutmadım."
Lara da yanlarına geldi.
"Bir daha bakalım. Belki gözümüzden kaçan bir şey vardır."
Üçü telefonun ekranındaki fotoğrafı açtı.
Bir süre sessizce baktılar.
Lara fotoğrafı büyüttü.
"Şuraya bak."
Umut ekrana yaklaştı.
Eski evin arkasındaki duvarda küçük bir tabela vardı.
Yazının tamamı görünmüyordu. Sadece birkaç harf seçiliyordu.
Umut bir süre düşündü.
"Ben bunu hatırlıyorum."
Azra hemen sordu:
"Neyi?"
"Çocukken evin yakınında eski bir depo vardı."
Lara şaşırdı.
"Depo mu?"
"Evet. Babamındı galiba. Biz taşındıktan sonra kapatılmıştı."
Azra tekrar fotoğrafa baktı.
"Belki oraya bakmalıyız."
Umut cevap verecekken telefonu titredi.
Üçü de aynı anda ekrana baktı.
Bilinmeyen numara.
Mesaj tek cümleydi:
"Depoyu hatırlaman iyi."
Lara'nın yüzü değişti.
"Bu artık tesadüf değil."
Azra telefonu gösterdi.
"Bizi izliyor olabilir."
Umut mesajı tekrar okudu.
"Ben daha depodan bahsetmeden bunu nasıl bildi?"
Kimse cevap vermedi.
Azra çantasını aldı.
"Buradan birlikte çıkalım."
Lara başını salladı.
"Aynen."
Üçü birlikte sahadan çıktı.
Umut birkaç adım sonra arkasına dönüp sahaya baktı.
Saha boştu.
Maç yaklaşıyordu ama aklı artık sadece maçta değildi.
Çocukluğumla ilgili hâlâ bilmediğim bir şey vardı.
Üstelik biri, benim hatırlamadığım şeyleri benden önce biliyordu.
Eve giderken telefonu tekrar çıkardım.
Mesaja bir kez daha baktım.
"Depoyu hatırlaman iyi."
Bu cümle aklımdan çıkmıyordu.
Fotoğraftaki kişi...
Eski ev...
Şimdi de depo...
Hepsi birbiriyle bağlantılı mıydı?
Bilmiyordum.
Ama artık nereye bakacağımız belliydi.
Eski depo.