ESKİ HATALARIN GÖLGESİ
— ESKİ HATALARIN GÖLGESİ
Ertesi gün sahaya geldiğimde bu kez Azra benden önce davranmıştı.
Beni görünce elini kaldırdı.
"Sonunda geldin."
"Sonunda mı? Daha erkenciyim."
"Ben senden önce geldim."
"Bu bir yarış mıydı?"
"Artık oldu."
Gülerek yanına gittim.
Azra topu bana uzattı.
"Al. Isınmaya başlamadan önce biraz pas çalışalım."
Topu aldım.
Bu kez ilk pasım istediğim yere gitti.
Azra başını salladı.
"Fena değil."
"Artık biraz övgü alabilir miyim?"
"Abartma. Daha yolun başındasın."
"Bir kere de güzel bir şey söyle."
"Bugün topu üç kere üst üste kaçırmadın."
"Bu mu güzel sözün?"
"Evet."
İkimiz de güldük.
Bir süre pas çalıştıktan sonra diğer kızlar da sahaya geldi.
Lara herkesi topladı.
"Bugün kısa bir maç yapacağız. Herkes kendi görevine dikkat etsin."
Ben hemen Lara'ya baktım.
"Ben yine orta sahada mı olacağım?"
"Evet. Dün öğrendiklerini uygulamaya çalış."
Başımı salladım.
Bu kez kendime biraz daha güveniyordum.
En azından ne yapmam gerektiğini az çok biliyordum.
Maç başladığında ilk birkaç dakika iyi geçti.
Bir kez doğru yerde durdum.
Bir kez de takım arkadaşıma pas verdim.
Ama sonra rakip takım hızlı bir şekilde atağa çıktı.
Ne yapacağımı anlamadan olduğum yerde kaldım.
Lara bağırdı.
"Umut, oyuncunu takip et!"
Hemen arkasından koştum.
Ama geç kalmıştım.
Rakip oyuncu topu alıp ilerledi.
Takım arkadaşlarımdan biri önüne geçti ve topu uzaklaştırdı.
Lara düdük çaldı.
"Durun."
Herkes olduğu yerde kaldı.
Lara bana doğru yürüdü.
"Umut, ne yapacağını bilmiyorsan en azından bana bak. Sana nerede duracağını söyleyebilirim."
Başımı eğdim.
"Tamam."
Sesi sert değildi ama kendimi kötü hissettim.
Çünkü gerçekten ne yaptığımı bilmiyordum.
Maç yeniden başladı.
Bu kez daha dikkatli olmaya çalıştım.
Ama bir süre sonra topu kontrol edemedim.
Rakip takım topu aldı.
Yine hata yapmıştım.
Takımdan bir kız sinirli bir şekilde konuştu.
"Her seferinde onun yüzünden durmak zorunda kalıyoruz."
Sözleri duyunca başımı kaldırdım.
Kız bana bakıyordu.
Bir şey söylemek istedim ama kelimeler ağzımdan çıkmadı.
Çünkü tamamen haksız değildi.
Ben gerçekten hata yapıyordum.
Lara araya girdi.
"Yeter. Herkes hata yapabilir. Devam ediyoruz."
Kız bir şey söylemeden arkasını döndü.
Maç yeniden başladı.
Ama artık eskisi kadar rahat değildim.
Top bana geldiğinde korkmaya başladım.
Yanlış pas verirsem ne olacaktı?
Yine bir şeyleri bozarsam herkes bana kızacak mıydı?
Bu düşünceler yüzünden topu daha da kötü kullandım.
Bir ara Azra yanıma geldi.
"Umut."
Başımı çevirdim.
"Ne oldu?"
"Top geldiğinde bu kadar korkma."
"Kolay söylüyorsun."
"Çünkü sürekli hata yapmaktan korkarsan doğru bir şey de yapamazsın."
Bir an sustum.
Azra devam etti.
"Yanlış yaparsan yine denersin. Ama oyundan kopma."
Başımı salladım.
"Tamam."
Sonraki pozisyonda top tekrar bana geldi.
Bu kez hemen etrafıma baktım.
Lara'nın gösterdiği yeri hatırladım.
Karşımdaki takım arkadaşımı gördüm.
Pas verdim.
Top yerine ulaştı.
"Devam!"
Lara'nın sesi geldi.
Bu kez biraz olsun rahatladım.
Maçın geri kalanında yine hatalar yaptım.
Ama tamamen oyundan kopmadım.
Bir pozisyonda topu kaybettim.
Başka bir pozisyonda doğru yerde duramadım.
Yine de birkaç kez başarılı pas verebildim.
Maç bittiğinde herkes kenara geçti.
Ben çantamın yanına oturdum.
Bugün dünden daha zor geçmişti.
Küçük bir güven kazandığımı düşünürken yeniden ne kadar acemi olduğumu anlamıştım.
Azra yanıma oturdu.
"Canın sıkkın."
"Biraz."
"Bugün kötü oynadın diye her şey bitmedi."
"Ben zaten iyi oynadığımı düşünmüyordum."
"Öyleyse neden üzülüyorsun?"
Azra'ya baktım.
Bir süre cevap veremedim.
"Çünkü gerçekten öğrenmek istiyorum."
Azra'nın yüzündeki gülümseme biraz değişti.
"Öğreneceksin. Ama bunun için biraz sabırlı olman gerekiyor."
Başımı salladım.
O sırada Lara yanımıza geldi.
"Umut."
"Evet?"
"Bugün bazı hatalar yaptın."
Başımı eğdim.
"Biliyorum."
"Ama hatadan sonra oyundan kopman daha büyük bir sorun. Kendine güvenmeyi öğrenmen gerekiyor."
Lara'nın sözlerini düşündüm.
"Tamam. Yarın daha dikkatli olacağım."
"Yarın sadece dikkatli olma. Denemeye devam et."
Lara uzaklaşınca bir süre arkasından baktım.
Sonra ayağa kalktım.
Bugün sahadan çıkarken dünkü kadar mutlu değildim.
Ama eve dönmek ya da her şeyi bırakmak da istemiyordum.
Çünkü artık hata yaptığımda hemen vazgeçmemem gerektiğini anlamaya başlamıştım.
Çantamı omzuma taktım.
Yarın yine gelecektim.
Bu kez hata yapmaktan korksam bile denemeye devam edecektim.