Bir umut kırıntısı...

Melodi

Leş gibi hayatımızın en sikko zamanında en sevdiklerimizi arıyorduk.

Keskin, Korkut için didiniyordu. Ben ise hatırlayamadığım küçüklük anılarım için. Annemi bulamıyordum...

Sanki duvarlar üstüme üstüme geliyordu da nefes alamıyorum. Bir küçük umut kırıntısı istiyordum...

🩻🩻🩻

Uyanmıştık, yan yana sedyede oturuyoruk. Bu sefer güneş bizden önce kalkmıştı. Muhtemelen saat öğleden sonraydı. Alışmıştık ama hâlâ unutamamıştık.

"Yavrum" Diye bana döndü. Kucağına çıkıp boynunu öptüm. "Keskin, sence ne zaman burdan çıkarız? " Dedim. Saçlarımı öpüp "Bilmem " dedi. Muhtemelen Korkut 'u ne zaman bulursak o zaman bir çıkış arayacaktık.

"Keskin çok korkuyorum" Kollarımı boynuna doladım. "Ben de korkuyorum. Her gün çıkmaza batıyoruz sanki" Mırıldanarak onayladım onu.

"Mahvolduk, kahrolduk. Her açıdan tükendik" Dedim, kolları belinin etrafını sardı. "Ne yapacağız burda tüm gün oturacak mıyız? " Başımı boynundan çekip "Başka ne yapabiliriz ki? "

"Bilmiyorum güzelim, beynim artık düşünmek istemiyor " Haklıydı, bizi en çok düşüncelerimiz kahrediyordu.

"Keskin, aklıma bir şey geldi. " Deyip kucağından kalktım. Kapıya doğru ilerlerken bana yaklaşıp elimi tuttu.

Gözlerimi merdivenden alamadım bir süre. Burası çocuk hastanesiydi, morgun burda ki işi neydi? Hemde yemekhanede? Orda ölen herkes çocuktu. Acaba bu hangi aklın mantığından çıkmıştı?

Muhtemelen gizli bir yerdi çünkü hiçbir yerde orası geçmezdi. Şu an önümde ki kuş bakışı planda olduğu gibi. Depo büyük gözüküyordu, morg söz konusu bile değildi.

Her katın ayrı kuş bakışı haritası vardı. Bodrum ve birinci kat yan yana, ikinci kat ve teras üstünde asılmıştı.

"Terasa çıkalım mı? " Dedim elimle gösterirken. "Çıkalım tabii " Elimden tutup yürürken durdu "Önce tuvalet" Dedi.

Güldüm o söyleyene dek aklımın ucundan bile geçmemişti. İlerleyip tuvalete girdik. Bu işi bir an önce bitirmeliydik çünkü midem sırtıma yapışacaktı. Çok ama çok acıkmıştım.

İşim bitince çıktım, elimi yıkarken o da çıkmıştı. Sabunlar giderek tükeniyordu ve benim en nefret ettiğim şey sabunsuz kalmaktı. Madem adam akıllı temiz kalamıyorduk en azından sabunumuz olsun.

Derin bir nefes verip başımı kaldırıp aynaya baktım. Yutkunamadım, arkamda insana benzeyen, uzun kıvrık burunlu, saçları çalı süpürgesi andıran ve kesinlikle bana yemekmiş gibi bakan bir hayalet vardı. "Bono hotorlodon moo? " Arkamı dönüp onunla yüz yüze gelemedim bile. Yanıma baktım, Keskin yoktu.

Hayır, Keskin arkamdaydı. Hayır, Keskin hayalet olmamıştır. Olmasın. Yaşayamam, o benim yerime de düşünürdü, ben o kadar yapamam. Yutkundum "Keskin" Dedim acı acı.

Ağzını açmış bana bakan başka bir hayalet kolumdan tuttu. Elektirik akımı vucüduma yayılırken öleceğim sandım. "Ke-Keskin" Gözlerim kapanırken ruhumu uçarken buldum.

Hani bırakmazdın beni, diyemedim...

🩻🩻👹👹

Gözlerimi öyle bir şiddetle açtım ki, kalbimin atışını duyabiliyordum sanki. Beynim zonkluyordu. Kanım donmuştu.

"Keskin" Dedim gözlerim onu bulunca. Zaten kollarının arasındaydım."Geçemedi , daha yeni başlıyoruz"

Attığım çığlığı kimse duymadı. Keskin, gibi gözüken hayalet kolumu kırıp yedi. Kolumdan düşen et parçası onun elindeydi. "Beni hâtırlamadın mı? " Başımı iki yana salladım.

Bu seferki çığlığım yarıda kaldı. Ve ben tekrar tekrar tekrar öldüm...

👹👹👹

Keskin...

Saat öğlene geliyordu ama Melodi uyanmıyordu. Muhtemelen kâbus görüyordu, ne gördüğünü bilmiyorum ama ard arda çığlık atıyordu. Arada bir adımı acı acı haykırıyordu. Çaresizdim ve bu çaresizlik beni mahvediyordu.

Gözlerinden yaşlar akarken elimle sildim onları. "Melodi " Deyip sarstım ama bir faydası yoktu. Tek yaptığı şey çığlık atmaktı.

Çantadan kalan son suyumuz aldım ve kapağa sığacak şekilde doldurdum ve suratına döktüm. Eğer daha çok suyumuz olsaydı tüm şişeyi boşaltırdım ama elimizden anca bu geliyordu.

Çaresizce sarmaya devam ettim. Gözleri fal taşı gibi açılırken nefes nefeseydi...

👹👹👹

Melodi...

Nefes alamıyordum, gözlerim açılırken etrafımı idrak etmeye çalışıyordum. Yine mi kâbus diye düşündüm. Keskin in kolları arasındaydım.

"Sa- sadece benim bildiğim bir şey söyle" Dedim gözyaşlarım yanaklarımdan akarken. " Bacağın iyi mi? " Evet, evet bu benim Keskin imdi.

Kollarımı boynuna dolarken eli sırtıma gitti. "Geçti güzelim, geçti bir tanem" Dedi, sesi beni yatıştırmaya çalışır gibi sakin çıkıyordu. Benim hıçkırıklarımın aksine o sakince beni sakinleştirmeye çalışıyordu .

"Bana bak, benim Keskin" Burnumu çekerken "Benim Keskin 'ım" Dedim başını sallayıp "Senin Keskin 'in " Saşlarımı okşuyordu.

"Çok korktum" Çünkü her şey en başta normaldi. Çünkü ben Keskin varken ölmem sandım. Çünkü en sonunda Keskin yoktu ve öldüm. Çünkü ikinci kâbusumda yine Keskin in kollarında bu pozisyondaydım. Çünkü Keskin kılıklı hayalet önce kolumu kırmış ve çiğ çiğ yemişti. Sonra da başımı almıştı. Ben tekrar tekrar ölmüştüm...

Saçlarımı okşayan eli yanağıma indi. "Geçti, sakinleş. Ben burdayım" Ama şimdi bu Keskin gerçekti. Bunu kabullenmem yaklaşık iki dakikamı aldı. "Hiçbir yere gitmiyorum" Bu benim Keskin 'ım, dedim. Sadece benim...

"Beni yeme olur mu? " Dedim ama hâlâ kâbusumda olduğu gibi beni yer sanıyordum. "Şşş ben senin canını yakmam, canını yakana cehennem olurum" Dedi. Yeterliydi, gözyaşlarım aksa da kendimi az buçuk toparlamıştım.

"Daha iyi misin güzelim? " Başımla onu onayladım. "Hadi anlat bana, içinde kalırsa büyür. " Büyür ve tekrar eder ve ben tekrar ölürüm.

Saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdı. Başladım anlatmaya ; doğuya bakan odadan terasta, ordan tuvalete ve hayaletlere ve hayaletlerin beni elektirik akımıyla öldürmesine. Bir de bir hayaletin bana dediklerine. Sonra tekrar uyandığıma, onun kollarında olduğuma. Bir anda hayalete dönüşmesine ve kolumu kırıp yemesine. Başımı da yiyip bemi öldürmesine. Tekrar uyandığımda morgda olmamda ve onun yanımda ölü olmasından. Onu yerken bana izletmelerinden ve kalbini elime vermelerine kadar her şeyi, her diyaloğu anlattım.

En sonunda yine onunlaydım. Şimdi güvendeydim. Şimdi yine onun kollarındaydım ama bu sefer kabuslarımın içinde gezinmiyordum.

Saçlarımı öptü, her tıkandığımda yaptığı gibi. Konuşmaya mecalim kalmamıştı ve biz batıya bakan bir odadaydık. Muhtemelen saat öğleden sonraydı , ya da değildi bilmiyorum.

Elimi alıp göğsüne, kalbinin olduğu yere koydu. "Kabusunda bile kalbim sana aitken ben seni nasıl bırakıp gidebilirim" Dedi.

Başımı boynuna gömdüm, karşılık olarak adem elmasını öptüm. Bu sözün üstüne söz söyleyebilecek kadar romantik değildim maalesef.

Saçlarımda ki tokayı çözdü ve örüp tekrardan bağladı. "Melodi" Kollarımı doladığım boynundan hafifçe mırıldandım. "Buranın bir terası var, öyle dedin değil mi? " Başımla onu onayladım. "Ama oraya gıden merdivenler çok dik ve muhtemelen çürümüş tahtalardandır. "

"Yine de bir umut var değil mi? " Dedi. Başımı salladım "Her zaman bir umut vardır, " dedim.

Beni bırakmadan kalktı. Bedenimi sedyeyle bıraktı ve "Bacakların hâlâ acıyor mu? " Dedi, "Cık, acımıyor"

"Oraya benimle çıkabilir misin? " Başımı sallayıp sedyeden kalktım. "Tabii ki de, bensiz bir yere gidebileceğini mi düşündün yoksa? " Elini belime dolayıp kendine çekti. "Ne münasebet" Deyip dudaklarıma kısa ama tarlı bir buse kondurdu.

Gün daha bitmemişti, belki de yeni başlıyordu ve artık ufacıkta olsa bir umut kırıntımız vardı....