Bodrum
"Zavallı hayatın bodrumunda ezilen insanlarıydık biz... "
...
Yine aynı kabus, baba beni buluyor, saçlarımdan tutup sürüklüyor ve yorulma kadar dövüyor. Canım yine yanıyor , sigara izmaritleri çıplak sırtımda dönerken bir anda kapı çalıyor ve beni boğazlayıp gidiyor. Geri geldiğinde daha çok dövüyor...
Daha çok dayak, daha çok izmarit ve daha çok haykırış...
Gözlerim açık bir şekilde tavanı izliyordum. O gün kimse gelmemişti, şimdi yanımda Keskin vardı. Tepkisiz gözlerim ona döndü, derin bir nefes verip sedyede oturur hale geldim.
Hayaletlerin artık korkmuyorsun. Buraya annemle gelirdik hep, o yüzden hastanelerden de hiç korkmazdım.
En başlarda ödüm kopuyordu ama şimdi, şimdi güvenebileceğim iki kişi yanımdaydı. Annem ve Keskin...
Ne zamandır burdaydık bilmiyorum ama sonbahar gelmişti. Zaman algım tamamen yok olmuştu.
"Melodi" Ona bakarak gülümsedim. Acı bir gülüştü bu, anlamıştı. "Yine mi aynı kâbus? " dedi, yine aynı kâbustu, başımla onu onayladım.
İkimizde bağdaş kuruyorduk, ben sırtımı cama yaslıyordum, o ise boşluğa. "Aklından ne geçiyor Keskin? " Dedim, bunu bilmeliydim. Ellerimi tuttu, hava giderek soğuyordu. "Korkut'u bulmak istiyorum ama seni kaybetmek istemiyorum" Kollarımı boynuna doladım, "Korkut' u bulalım o zaman. Hem kaç gündür bu odadayız. " Dedim.
Artık hastaneden hiç çıkamazdık çünkü yıkıma başlanmıştı. Arka tarafın bir çoğu yıkılmıştı. Merdivenler ve ön taraf hâlâ duruyordu. Yağmur yağdığında için iki gündür duraklamışlardı.
Bizde bir odaya geçip saklanmıştık ve bu oda ilk defa doğuya bakıyordu...
"Haklısın, çıkalım ama nereye gitsek bir aksilik çıkıyor " Dedi, haklıydı bir önce ki odada iki ilaç yere düşmüş ve leş gibi zehirimsi bir hava yaymıştı. O yüzden bu odadan çıkmıyorduk. Hem hayaletlerin saklanabiliyorduk.
Ayrıca tuvalet için tek çare aşağı kattı, bu katta ki tuvalet ramen çöp olmuş ve yıkılmıştı.
"İnelim mi aşağı, belki yiyecek bir şeyler buluruz?" dedim. Zombi gibi yaşıyorduk, suyumuzdan son bir şişe kalmıştı. Yemek ise taken tükenmiştir. İki günden çok bir süredir açtık ve tek bildiğim buydu.
"İnelim " Sedyeden kalktı. Telefonlarımızda da şarj yoktu ve powerbank bir anda bozulmuş ve telefonumun bataryasının patlamasına neden olmuştu.
El fenerlerim ve yedek pilleri hâlâ vardı, resmen hiç açmamıştık. Bana uzattığı elini tutup bende kalktım sedyedrn. Üstümüz başımız tozdu. Artık ilk yardım için hiçbir şeyimiz yoktu. Kısaca mahvolmuştuk...
...
Aşağı kata inmiştir, tuvalete girip işlerimizi halledersin birbirimiz için nöbet tutmuştuk. En azından elimizi yıkamak için suyumuz vardı. Soğuk suyla yüzüm iyice yıkıyordum. Burda ayna yoktu, ne halde olduğum hakkında hiçbir fikre sahip değildim.
"Hâlâ çok mu kötü görünüyorum?" dedim "Az öncesine göre daha iyi " Dedi. Başımı sallayıp "Sen de öyle" Dedim.
Birazdan yine kirlenecektik zaten ama şimdi en azından olabildiğince temizdik. "Keşke bir kere olsun duş alabilsek" Dedim. "En azından saçımı yıkayabilsem " Dedim. Karnım guruldayınca başımı yere eğip zayıflayan bedenime baktım. Zaten küçüklükten beri kilo sorunlsrı yaşıyordum ve bir ara kilo almak için ne kadar çabaladığımı hatırlıyordum.
Annem görse nasıl tepki verirdi, acaba. Utanır mıydı benim kızım hasta diye, yoksa normalmiş gibi davranıp bana destek mi olurdu? Muhtemelen ikincisi, hem kimsenin bana çubuk kıraket, demesine de izin vermezdi. Halam da vermemişti sahi.
Güldüm, kolumu Keskin in koluna dolayıp yürüyordum. Sırtında çantam vardı . Bodruma inen merdivenlerin başına geldiğimizde durduk. "İnelim, belki bir şeyler bulabiliriz " Dedim. Oraya inmek zerre istemiyordum. Korkuyordum çünkü hayaletler acıktıkça korkunç bir insana dönüşüyordu. Büyüdükçe insan kılığını alıyor ve mecbur kalırlarsa diğer hayaletlerin besleniyorlardı.
"Korkuyor musun? " Dedi, başımı dimdik kaldırıp , korkmuyorum havası vermek istedim ama ellerim titriyordu. "Sen korukmuyor musun Keskin? " Dedim dik duruşun işe yaramayınca.
"Korkuyorum tabii. Ama sen beni bırakma tamam mı? " Sol elimi tutup yavaşça ilerlemeye başladık.
Feneri şimdi açıp hayaletlerin dikkatini çekmeyecektik. Parmaklarımı ona öyle sıkı dolamıştım ki eklemlerimde ağırı hissettim.
"Melodi sakın bırakma beni tamam mı güzelim? " Başımı sallayarak onu onayladım. "Önüne bakarak yürü" Yerde en ufak bir şeye basıp ses çıkartmak en son istediğim şeydi.
"Keskin" dedim ses desibelimi düşürerek. "Korkut nasıl bir şey?" Dedim merakla karışık korkuyla. "Eğer bir yerde kas kütlesi görürsen bil ki o Korkut'un bedenidir"dedi.
Onu özlediği sesinden belli oluyordu. Sanki onu bulamazsa kahrolacakmış gibi, sanki onsuz ölecekmişçesine acı çekilmiş gibi çıkıyordu sesi.
Başımı eğip yeri izlemeye başladım. O kadar yavaş yürüyorduk ki yemekhanesinde içinde, en ufak bir şeyde ses çıkmaması için. İç çekmek istedim ama yapamadım. İlerlemeye devam ettik...
Yukarıdan sesler gelmeye başlamıştı. Yok, hayır yoksa binayı yıkmaya mı gelmişlerdi. O kadar çok yol gelmiştik ki. Ama etrafta çürük et gibi bir koku vardı . Yere dökülmüş yemeklerden geliyordu sanırım.
Bodrumun deposunun arkasında ki odaya çok yaklaşmıştık. Haritada bile gözükmezdi bu oda ama ben şans eseri birinden duymuştum bu odayı. Hatırlamıyorum tam olarak ama galiba bir hastane çalışanındandı.
Elim kapı koluna giderken Keskin in gözlerine baktım. Sol elimle elini sıktım ve yavaşça kapıyı açtım.
Eliyle anında ağzımı kapattı. Yutkunamadım bile, o kadar dehşete kapılmıştım ki hareket bile edemedim.
Bir adım öne gitmek istedim ama yapamadım. Keskin beni kucağına alıp uzaklaştırdı. "Ke- Keskin" Dedim az önce gördüklerimi sindirmek ister gibi. "Şşşş görmedin bir şey" Dedi. Görmüştüm, hem de o kapıyı ben açmıştım.
Görmüştüm ve yıllardır gitmek istediğin yerin bir morg olmasıyla hayal kırıklılığına uğramıştım. Görmüştüm ve hayaletler insan bedenini yerken gördüğümde dona kalmıştım. Görmüştüm ve mahvolmuştum. Görmüştüm ve kahrolmuştum...
Gördüğüm şey sadece bir morg yada kokan insan bedenleri değildi. Dev gibi üç hayaletin bir insanın bedenini çiğnemesiydi.
Bizi fark ettiler mi bilmiyorum ama odaya geldiğimizde kusuyordum. Yok, midemde bir şey olmadığı için sadece öğrüyordum. Acı bir tad boğazımı yakarken Keskin suyu uzattı. Açtığı sudan bir kaç yudum alıp içtim. Ona geri uzattığımda o da bir yudum içmişti.
"Keskin " Dedim, gözyaşlarımı silen ellerini tuttum. Bu çok caniceydi. "Ya" Gerisi gelmedi, ya o yedikleri Korkut ' sa diyemedim.
Başımı tutup göğsüne çekti. "Biz böyle bir şey görmedik. Görmedik " Başımı salladım "Görmedik" Ama kendimizi kaçıncı avutuşumuzdu bilmiyorum.
Saçlarımdan tutup beni iyice kendine çekti. "Ordakiler Korkut değildi" Saçlarımı okşuyordu "Korkut daha kaslı bir kere, onlar cılızdı" İleri gidip geliyordu. "Keskin" Başını iki yana salladı "Onlar başka, eski insanlar. Korkut değil " Dedi.
Bedenini arkaya doğru ittim, o da düştü. Uzanmış bedenini eğildik. Alnını alnıma yasladım. "Değildi, yemin ederim ki değildi" Dedim. Dudaklarını öptüm, sonra yanağını ve saçlarını. "Korkut başka bir yerde. Güvende" Dedim.
Kolları bedenini sıkıca sardı "Sana da bir şey olmayacak . Söz veriyorum olmayacak" Bedenimi giderek daha da sıkıyordu.
"Olmaz, sen varken olmaz. " Dedim. Elimi yanaklarına koydum. "Keskin, bana bak" Saçlarıyla oynamaya başladım kafam dağılsın diye.
Beni hemen yanına alacak şekilde uzandırdı. Başım göğsüne geliyordı, çenesini saçlarıma yasladı. "Eskiden, beş ya da dört tam hatırlamıyorum" Dedi. Kollarımı ona dolayıp sırtında parmaklarımı hareket ettirdim.
"Korkut' LA bizim bahçede top oynuyorduk. O kadar çok eğleniyorum ki . " Durdu iç çekti , dönüp kapıya baktı. Sonra tekrar bana dönüp saçımı öptü.
"Zamanın nasıl geçtiğini anlamadık bile. Nasıl oldu bilmiyorum ama o an altıma kaçırdım " Dedi, başımı kaldırıp ona baktım. Eğleniyordu, konuşurken. Yüzünde bir tebessüm vardı.
"Sonra Korkut tüm mahalleyi inletecek şekilde anneme ' Hatice Teyze, Keskin altına sıçtı ' diye bağırdı. Sonra annem beni dövmüştü. " Güldü, o kadar güzel gülüyordu ki başımı