Yabancı...

Melodi

" Bir yabancı nasıl olurda bu kadar geçmişi hatırlata bilir ki... "

...

Tam sola gidecekken beni bir şey yakaladı ve omzumdaki çantamı aldı ve beni de omzuna atmıştı. Ben un çuvalı değildim!

Korkmam mı lazımdı bilmiyorum ama kesinlikle korkuyordum. Bu kimdi, beni niye un çavalı gibi sırtlamıştı hiç anlamamıştım. Nereye gidiyorduk onu bile bilmiyordum. Kalbimin atışını hissedebiliyorum.

Tahmini olarak 1.98 üstü kaslı bir erkektir. Yani sırtı genişti onu anlamıştım hem de çok net bir şekilde . Ama burda tek olmam gerekiyordu bir erkek tarafından sırtlanıyor olmak hiç hoş değildi.

Karanlık koridorda ilerlerken sırtına vuruyordum. "Bıraksana beni" Dinleyenim yoktu ki "Yaa katil misin nesin bilmiyorum yemin ederim üstüne işerim" Korkuyordum ve korktuğum da lanet çişim geliyordu.

Sen ciddi misin , der gibi bir bakış attı "Ordan bakınca dalga mı geçiyor gibi gözüküyorum. Bak indir beni yoksa-" İndirmedi ama sırtımı duvara yasladı "Yoksa ne , ne yaparsın? " Başını eğdi "O cebinde ki makasla beni mi öldürürsün? " Yutkundum "Şimdi mızmızlanırsan sana hiç bir şey anlatmam" Sırtımı duvardan çekince tuttuğum nefesimi verebilmiştim.

Çantamda olduğu gibi cebimde de bir makas vardı, ucunu sivriltmil ve bir bıçak kadar keskinleştirmiştim. "Ama nesin sen bari onu söyle? " Dedim yutkunarak "insanım gördüğün gibi" Gözümden bir yaş aktı , bu hiç içimi rahatlatmamıştı.

Bir odaya geçti ve beni yere indirdi ama elimi tutmuştu. Kapıyı arkandan kapattı. İlerlerken de ellerimi bırakmadı.

Bir sedyeyi yere devirdi. Ağlamama hıçkırıklarım da eklenince ellerimi bırakmıştı "Şşş yakalatacaksın bizi, gel" Dedi. Artık sesi daha yumuşaktı.

Çantamı yere bıraktı ve sedye nin arkasına geçip uzandı. "Gelmem ki bana ne? Sen bir katilsin. Katilsin değil mi. Pis katil" Korkudan altıma yapacaktım. Tam arkamı dönüp gidecekken "Ne merak ediyorsun mızmız? Ayrıca katil olsam neden seni kurtarayım. Hadi gel " Çok rahat çok profosyenel! Hafifçe ona döndüm. Eliyle yanında ki boşluğu gösterdi "Ya mızıkçılık yapmayı bırakır ve gelirsin ya da sana hiçbir şey anlatmam"

Yanına gidip yattım. Başımı kaldırıp altına kolunu koydu. "Hadi anlat" Burnundan güldü, elinde ki beyaz çarşafla bizi kafamıza kadar örttü. Bacağını örtemediği için kendine doğru çekmişti. "Şşş ses çıkartmazsan anlatırım ama sus ve kımıldama tamam mı? " Maalesef başımla onu onayladım. Burnumu da çekmiştim.

Bir süre öyle kaldık sonra üstümde beyaz bir ışık görmemle eliyle ağzımı kapattı. Eğer eliyle ağzımı kapatmasaydı çığlık atacaktım.

Neyin içine düşmüştüm ben böyle? Kaçtığımız, şey başka biri miydi? Çok korkuyordum zaten daha da çok korkmaya başlamıştım.

"Sakin ol, korkunun kokusunu alırlar" Bir kişi değildi, kaç kişiydi bu lanet olasıcalar! "Beş tane ışık görmemiz gerek " Dedi kısık sesle. Başımı olumluca salladım.

Gözlerimden yaşlar almaya devam ediyordu . Bir beyaz ışık daha gördüm, "etti dört, son bir" Nefesini saçlarımda hissediyordum.

Sırtımda ki acı kendini belli edince artık ağlamam şiddetlenmişti. Elini ağzından çekti ve beyaz çarşafı birden çekince çığlık attım. "Şşşş oda artık güvenli olabilir ama bağırma, sessiz ol yoksa onları yine buraya toplarsın" Kimleri yaaa kendimi çıldırıcam yemin ederim!

"Şşş ağlama, ağlama geçti"eliyle göz yaşımı sildi. " Kimsin sen yaa?" Dedim ağlarken "Keskin ben " dedi.

Burnumu çektim, artık nefes alamayacak kadar çok hıçkırıyordum da çok güzel. "Şşşş tamam korktun mu birden seni çekince? Özür dilerim" Beni belinden tutup dikleştirdi ama dudaklarımdan acı dolu bir inleme duyuldu. Kendimi tutmaya çalışmıştım ama sanki hâlâ kemer darbesini iliklerime kadar hissediyormuş gibiydim.

"Sırtına mı bir şey oldu? Ben mi yaptım?" Sesini yumuşak tutmaya çalışıyordu ama ben burnumu saniye başı çektiğim için sesi pek bana gelmiyordu. "Oldu a-ama sen yapmadın" Dedim.

"Kim yaptı o zaman?" Omuz siktim "Önemsiz ve hayırsız biri" Dedim. "Kim olduğu beni pek alakadar etmez evet ama izin ver bir bakayım. En azından pansuman yaparız, olmaz mı? " Başımı iki yana salladım. "Hem bu-burda ki her şeyin tarihi geçmiştir ki" Tekrardan gözyaşlarımı sildim. "Buluruz nadir de olsa hâlâ bir şeyler var"

"Keskin" Dedim "Beni neyden ya-ya da kimden korudun? " Başını eğdi sağa doğru "Öcülerden"

Neeee! Bu adam benimle dalga mı geçiyordu? Öcü diye bir şey yoktukine. Dalga mı geçiyorsun der gibi baktım.

"Dalga geçmiyorum mızıkçı gel de anlatayım" Ayağa kalktı ve bana elini uzattı, elini tutup kalktım. Yere devirdiği sedyeyi düzeltti. Cam kenarına yasladı. Yerde ki çantamı da aldı. Sedyeyi biraz dikleştirdi, eliyle boş kısmı işaret etti.

Dikleştirdiği tarafa sırtımı yasladım, o da cama yaslanmıştı. "Acıyor mu hâlâ?" Dedi, göz yaşlarımı silerken evet, diye mırıldandım .

"Keskin ha-hadi anlatsana, ne öcüsü bunlar? Bizi yerler mi? Yoksa kaçırıp böbreklerimizi mi satarlar? Yo-yoksa bizi diğer insancıl varlıklara satarak üstümüzden para mı kazanırlar? Yoksa kemerle döverler mı? Yoksa yüzümüze havlu koyar sonra suratımıza su döküp bizi boğarlar mı? Yoksa üstümüzde sigara söndürürler ve sonra tekrardan mu döverler? Yoksa aç mı barakırlar? Yoksa yo-"

Omuzlarımdan tutıp beni sarsttı, yüzünde dehşet bir ifade vardı. Doğra ya onlar baba değildi. Başımı eğip yutkundum beni kendine çekip sarıldı "Şşşş kim yaptı sana bunları? Kim yaptıysa onu gebertirim" Yutkunamamıştım. Bana acıyordu, tam sakinleştim derken tekrardan ağlamaya başladım.

Gözyaşlarlarımı sildi, çenemden tutup başımı kaldırdı "Bana bak mızmız, eğer bunlar gerçekten yaşanmış şeylerse ve sen bunlardan en az birini yaşadıysan yemin ederim ki sana bunu yaşatana cehennem olurum" Yutkundum, artık sesi yumuşak değildi , acır gibi de çıkmıyordu. En az bu dört duvar arası kadar karanlıktı ve en az pencereden yansıyan Ay kadar umut doluydu.

Söylediklerinin bir kısmını yaşamıştım zaten ve o lanet dolu evde yaşamaya devam edersem hepsini yaşayacağımdan hiç şüphem yoktu.

Saçlarımı okşayıp beni iyice kendine çekti. Bana bu kadar acımasına gerek yoktu. Kollafından çıkıp sırtımı yine sedyeden dik olan tarafına yasladım. Hiç tanımadığım birinin kollarının arasında kalamazdım.

" Efsaneye göre buraya gelen her çocuk korkusuyla beraber gelirmiş. Her geldiğinde hayaletini de getirirmiş. Bu hayaletler çocukların korkularıyla beslenirmiş. Kimseden habersiz korku dolu ruhları yer ve giderlermiş. Takii burası terk edilene kadar. Artık yiyecek bulmak için dışarı da dolaşıyorlar. Her yerdeler, korkunun kokusunu alıyorlar. Buraya bir dostumla gelmiştim ama onu da benden aldılar."

Yutkundum. "O yüzden beni korudun? " Dedim "O yüzden seni korudum mızıkçı. Başka neden olacaktı ki? " dedi sanki dalga geçiyordu. "Ben mızıkçı değilim" Diye söylenmeye başlamıştım ki "Gelmeyeceğim, diye tutturan da bendim zaten" Dedi. Haklıydı ama neyse. Yine de ben mızıkçı değildim.

Burnumu çekip sedyeden kalktım. Yatağın ucunda ki çantamı alıp tekrardan eski yerime oturdum. Ne yaptığımı merakla izliyordu. Bir sandivinç ve suyu onun önüne bıraktım. Bir sandivinç ve suyu da kendime aldım. "Şunları ye ve bir daha bana mızıkçı deme" Dedim. "Hay hay efendim" Dedi. Rüşvetimi kabul etmişti.

O kadar çok susamıştı ki suyu kana kana içiyordu. " Sen ne kadar süredir burdasın ? " Dedim sandivinçimi yerken. "Üç haftadır" Ohaaa nasıl hâlâ ölmediğini merak ediyordum ama yemeğimi yemeye devam ettim.

Sessizlikle yemeğimizi yerken sessizlliği bozan o oldu . "Ee senin adın ne?" Diye sordu, haklı bir soruydu , tabii ki de lanet ismimi söyledim. "Melodi" Elini uzattı "Memnun oldum " Dedi damarlı elini sıkıp "Bende " Diye bildim.

"Tüm yemeğini yeme, burda yemek yok idareli kullanmalıyız" Başımı salladım. Zaten doymuştum kalan yarım sandivinçi tekrardan streçleyip çantama koydum. " su da mı zor bulunur?" Dedim. Ona göre suyumu içecektim, sahi çok fazla suyum vardı ama idareli kullanmalıydık. Başıyla da onaylamıştı beni.

"Keskin neden üç haftadır burdasın ki?" Suyunu kapatıp bana uzattı. Alıp çantama koydum. "Arkadaşımı bulmam gerek, ölmüş olsa bile. " Sessizlik..