Yıkılanlar ve Yıkımlar
Dik yokuşlar bizi zorlar mı yoksa güçlendirir mi bilmiyorum ama ne pahasına olursa olsun zirve bizim olacaktı...
Ya yıkacaktık ya da yıkılacaktık...
👹👹👹
Ben Melodi, yaşamım boyunca bir şeyler için sürekli savaştım. Çoğu zaman yaşamak için. Şimdi ise beni neyin beklediğini bilmediğim bir hastanedeyim.
Belki bıraya geliş amacım üç yaşında annesini kaybetmiş kızın anılarıydı ama hayat yalnızlığımıza bir eş çıkardı.
Şimdi yalnız değilim ve yanımda Keskin ile yürüyorum. Yarısı yıkılmış çocuk hastanesinde, beynimde atan çığlıklara ve korkularla rağmen yürüyorum. Ve en önemlisi ben hâlâ ölmedim. Ve annemi arıyorum...
En azından bende bıraktığı hiseleri, desem yalan olmaz.
Ben Melodi, annem koymuş bana bu ismi. Sesi gibi kalbi de güzel olsun diye. Ve ben baba denen insancıl varlığa rağmen vazgeçmiyorum.
Ben Melo, annesinin biricik kızı ve artık büyüdüm. Yanımda ki sevgiliyle yok alıyorum.
Ben Melodi, babasının laneti. Dövdüğü, sövdüğü, boğduğu ve tecavuzüne uğradığı o kızım. Sırtımda ki izlerde bunun kanıtı. İçerisinde sigara izmariti bile var.
Ben Melodi, köpeğinin kulübesinde günlerce onu bekleyen kızım. Köpeği de belki gelir umuduyla yanıp tutuşan o kız.
Ve ben Melodi, tek sığınağı halası olan o kız. Tek çıkar yolu halası olan o kız. Tek yaşamına yok açan halası öldükten sonra tamamen öldüğünü sanan o kız. Lise terk o kızım...
Evden kaçıp eski püskü bu hastaneye sığına ve buna mecbur bırakılmış o kızım.
Bununla beraber artık sırtını yaslayarak yeni biri bulan, Keskin'i olan bir Melodi 'yim ben.
Ve ister inan ister inanma ama ben gerekirse önümde ki tüm duvarları yıkıp annemin mezarına Keskin ve Korkut ile gideceğim.
Anneme asla tek olmadığımı göstereceğim...
👹👹👹
Evet sevgili okurum, beğendin mi buraya kadar? Minik bir araya girmek istedim, kusura bakma. Sadece düşüncelerinin benim için ne kadar önemli olduğunu bil. Oku ve bu çıtır çerez kitabımın tadını çıkar. Neyse seni çok tutmiyim, sen zaten ne yapacağını bilirsin. 😉
👹👹👹
Elimi yüzümü yıkarken karnım dakika başı gurulduyordu. Açlıktan ölmediğime hayret ediyordum. Bir elimle Keskin 'in tişörtünü tutuyorum bu sırada.
"Sence saat kaçtır? " Dedim. Sessizlik beni huzursuz ediyordu. "Bence dörde yakındır" Kaşlarımı kaldırdım "O kadar olmuş mudur yaa" Konuşacak saçma sapan konulara ihtiyacım vardı.
"Keskin, ben sence güzel miyim? " Al sana saçma bir soru daha, diye geçirdim içimden. "Tabii ki de güzelsin" Tişörtünde ki elimi tutup kaldırdı.
Dudaklarına değdirip avucumun iç tarafını öptü. Yüzüm ıslak kalmıştı ama kurutmak için kırmızıdan eser kalmayan tişörtüme silsem tekrar kirlenecekti. O yüzden ıslaklığa katlanacaktım.
Zaten peçetemizde az kalmıştı. O yüzden onu da harcamak istemiyordum. "Keskin " Sırtında ki çamtamdankalan suyumuz çıkarttım ve en nefret edeceğim şeyi yaptım. Tuvalet suyunu doldurdum. Suyu kaldırıp içine baktım , sn azından görüntüsü temizdi. "Efendim güzelim" Demişti o da bu sırada. "Sence ben zayıfladım mı? " Başını sallayıp "Evet hem de fazlasıyla" Dedi.
Suyu önce ona uzattım, omuz silip bir kaç yudum aldı. Bu sudan yüzümüzü de yıkıyorduk, değil mi? Ama bunu içmek ayrı bir şeydi sanki. "İçebilirsin, tek farkı arıtılmamış şu olması" Dedi.
İyi Keskin zehirlenmemişse içebilirdim. Şişeyi alıp bende biraz içtim. Şişe bira buçuk litrelik olduğu için bizi biraz daha idare ederdi. Bitmediği sürece de doldurmayacaktım.Neyse, zehirlenmediğimize göre sorun yoktu.
Tuvaletten çıkıp üst kata çıkan merdivenlere doğru ilerledik. Merdivenlerin başına geldiğimizde gözüm bodruma inen merdivenlerde dondu kaldı.
"Şşş ilerlemezsen unutamazsın" Keskin 'in sesi dikkatimi dağıttı. "Keskin sence çocuk hastanesinde neden morg var? " Dedim, tamam bu yasaldı ama düşünmek beni deli ediyordu.
Çünkü bu hastanede ikinci bir morg varsa o da yemekhanesinde orada ki morg kesinlikle yasal değildi. "Tamam, her hastanede morg var bu yasal ama yemekhane de bir morg yasal değil " Diye sesli düşünmeye başladım. Keskin sadece yürüyordu, çatı katına çıkan merdivenlere geldiğimizde durdu. "Keskin sence o morgda ne yapıyorlardı? " Dedim.
Cevap lazımdı, aklımı kurcalayan çok fazla soru vardı. "Keskin " aklımın dağılması lazımdı, düşünerek bir yere varabileceğimi sanmıyordum.
"Yavrum " deyip en sonunda bana döndü. "Dalgınsın, " Dedim ve bu canını yaktı. "Bilmiyorum, kafam bulanık, artık sağlıklı düşünemiyorum" Bu öylesine bir cümle değildi bu bir itiraftı.
"Otur" Dedim, ilk merdivene oturup bacaklarımı öne doğru uzattım. O da benimle beraber oturdu ve bacaklarını kendine çekti. "Uzat bacaklarını " İçine kapansın istemiyordum.
O beni sakinleştirici ve artık gerçekten sıra bendeydi. Bacaklarını benim gibi uzattı. "Bu hastanede ikinci bir bodrum var ama o bildiğimiz morg için, oraya da sadece asansörde gidiliyor ve elektiriğimiz olmadığı için oraya gidemeyiz. Tabii bu kesinlikle izole etmek ve buraya gelen çocukları ürkütmemek için bu şekilde yapılmış. Ben gitti oraya bir kez. Çok korkutucuydu.
Etrafta mavi floresan lambalar vardı ama etraf oldukça soluk gözüküyordu. Nasıl gittiğimi merak ediyorsun değil mi? Her çocuk gibi bende şınarıktım annemin yanında, normalde annemin elini bırakmazdım da bıraktım işte. Sonra kayboldum, annem en son asansörün oradaydı, bende asansöre bindim ve eksi ikiye bastım. Bir yandan ağlıyor bir yandan ilerliyorum. Ama nasıl ağlıyorum, hayaletler gelirde beni yer diye korkuyorum çünkü.
Etraf çok ama çok temiz. Böyle bal dök yala , o kadar temiz . İlerledik ve bir odaya girdim, buz gibiydi. Bir doktor gördüm sonra, mavi önlüğü vardı. Sonra doktor aldı beni kucağına, ' kayıp mı olduk ufaklık ' dedi. Ağlıyorum çünkü e bir zahmet kaybolayım.
Çok güler yüzlü bir kadın doktordu. Beni anneme verdikten sonra bana yaramazlık yapmayacağıma dair söz istedi, bende söz verdim. Karşılığında da şeker vermişti. Ama çubukta olan şekerlerden, rengarenkti.
Sonra çıktık hastaneden annemle eve gittik. İnanır mısın Keskin, bu anı hiç aklımda yoktu? "
Hatırlamıştım, annemi hissediyordum. Gülümsedim, annem beni ne kadar azarlar azarlasın her defasında sarılmıştı.
"Melodi " Kollarını bana dolarken başımı göğsüne koydum. "Ama yemekhane de ki morg yasal değil, ayrıca deponun içinde başka bir kapı. Bu sana da şüpheli gelmiyor mu? " Dedim. "Geliyor " Deyip saçlarımı öptü.
Bu hastanenin yarısı yıkılmıştı ve ben ilk defa bu kadar güçlü hissediyordum. Ne tuhaftır ki, annemi şu an karşımda görüyordum. Melek olmasına rağmen elimi uzatsam tutacakmış gibi bana bakıyordu. Ağlarsam sarılacakmış gibi. Kaybolursam o güzel gülümsemesiyle bana yol gösterecekmiş gibi...
"Hadi kalkalım, bu merdivenlerden sonra kapı var" Dedim. İnce ben kalktım ve Keskin 'e elimi uzattım. "Rolleri mi değiştirdik? " Dedi. Güldüm. "Veriyor musun elini vermıyor musun? " Elimi tutup kalktı ama ağırlığını vermedi.
Mermerle kaplı basamakları çıktık. Bu teras mola verecekleri zaman kullandıkları bir alandı. Tabii ziyaretçi ve hastalarda çıkabilirdi, ben buraya da çıkmıştım.
"Burada bir demir kapı var, umarım kapalı değildir" Dedim. "Senin de gelmediğin yer kalmamış " Dedi. Baş parmağımla işaret parmağımı birbirine yaklaştırıp "Birazcık çok geçmiş olabilirim" Dedim.
Güldük ve ilerlemeye devam ettik. Beş basamak sonra demir kapının karşısındaydık. Kapalıydı, şaşırtmamıştı.
"Şurda bir pencere var, ben ordan gireyim sonra sana arkadan açarım kapıyı. Muhtemelen anahtar orda kalmıştır" Dedim . Güldü, başıyla hay hay der gibi işaret etti ve beni bacaklarımdan kavrayıp pencereye doğru kaldırdı. "Yavaş, düşeceğim " Tuvalet penceresi gibi küçük bir pencereydi.
Hastanenin her katında itinayla yerleştirmiş pencereler vardı. Hatta bodrumda bile buna benzer küçük pencereler vardı.
"Keşke önce bir öpseydim " Dedi. "Terasta öpersin " Deyip pencereden diğer tarafa atladım. "Ayy" Kolumun üzerine düşmüştüm. "Noldu yavrum? " Karnım tekrardan guruldadı "Bir şey yok, sadece kolumun üstüne düştüm iyiyim merak etme" güneş tepede değildi , tam karşımdaydı.
Gözümü gün batımından alamadım. Dümdüz ilerlerken ayağıma b