🧛♂️ 2. BÖLÜM: GÜNEŞLİK OPERASYONU VE İNTERNETTEKİ CANAVAR
MERT VAMPİR GÜNLÜKLERİ Kimyasal Bir Vampirin Baza Altı Günlüğü
🧛♂️ 2. BÖLÜM: GÜNEŞLİK OPERASYONU VE İNTERNETTEKİ CANAVAR
Mutfak masasının altında ne kadar kaldığımı bilmiyordum.
Son hatırladığım şey annemin sesiydi.
— Mert! Oğlum, gözünü aç!
Sonra burnuma limon kolonyasının kokusu geldi.
Gözlerimi yavaşça açtım.
Annem başımda durmuş, elindeki kolonyayı sallıyordu.
— Kendine geldin mi?
— Sanırım...
Doğrulmaya çalıştım ama başım hâlâ dönüyordu.
Annem koluma girdi.
— Yavaş kalk. Yine tansiyonun düşmüş.
Babam da masanın diğer tarafında oturmuş gazeteye bakıyordu.
Bana şöyle bir baktı.
— Senin şu bayılma işini artık ciddiye almak lazım.
— Baba, ben iyiyim.
— İyiysen neden yerde yatıyordun?
Cevap veremedim.
Dün gece laboratuvarda olanları düşününce içim yeniden sıkıldı.
Bir de gözlerim...
Perde aralığından içeri giren güneş ışığı doğrudan yüzüme vurunca istemsizce gözlerimi kapattım.
— Anne...
— Ne oldu?
— Perdeyi kapatır mısın?
Annem şaşkın şaşkın baktı.
— Neden?
— Gözlerim hassaslaştı galiba.
Babam gazeteyi katladı.
— Güneş çıktı diye perde kapatıyor. Gece gündüz bilgisayar başında oturursan tabii gözün hassaslaşır.
— Baba, gerçekten rahatsız ediyor.
Annem sonunda perdeyi kapattı.
Ben de fırsattan yararlanıp odama geçtim.
Kapıyı kapatıp kilitledim.
İçimde bir şeylerin değiştiğinden artık emindim.
Ama ne olduğunu bilmiyordum.
Aynadaki Gariplik
Banyoya girdim.
Elimi yüzüme götürüp aynaya baktım.
Bir an olduğum yerde kaldım.
Aynada...
Ben yoktum.
Daha doğrusu, banyodaki eşyalar görünüyordu ama benim görüntüm yoktu.
Üzerimdeki tişört sanki boşlukta duruyormuş gibiydi.
Elimi kaldırdım.
Tişörtün kolu da hareket etti.
Ama yüzüm görünmüyordu.
Bir adım geri çekildim.
— Yok artık...
Elimi aynaya doğru uzattım.
Hiçbir şey.
Sanki gerçekten orada değildim.
Kalbim hızlandı.
— Ben neyim lan?
Dün geceki laboratuvar kazası aklıma geldi.
Mavi sıvı...
Kesilen parmağım...
Sonra değişen duyularım...
Bir de şimdi bu.
Bilgisayarın başına geçtim.
İnterneti açtım.
Arama geçmişime baktım.
Zaten son birkaç saat içinde yeterince saçma şey aramıştım:
“Kan görünce neden bayılırım?”
“Laboratuvarda mavi sıvı temas ederse ne olur?”
“Nar suyu neden bir anda çok güzel gelmeye başlar?”
Bir süre ekrana baktım.
Sonra daha cesur bir şey yazdım:
“Güneşten rahatsız olan, aynada görünmeyen ve kana karşı garip tepki veren insan ne olur?”
Sonuçlara baktım.
İlk birkaç sayfada farklı hastalıklar, forumlar ve saçma yorumlar çıktı.
Sonra bir kelime karşıma çıktı:
Vampir.
Sandalyeye yaslandım.
— Hadi canım...
Ekrana tekrar baktım.
— Vampir mi?
Kendi kendime güldüm.
— Ben mi? Hem de kan görünce bayılan ben?
Ama gülmem uzun sürmedi.
Çünkü aynada kendimi göremiyordum.
İnternetteki Canavar
Arama sonuçlarında bir forum dikkatimi çekti:
Vampirizm ve Modern Hayat
Sayfaya girdim.
Bir sürü garip başlık vardı.
Bir tanesine tıkladım.
Kullanıcı adı Karanlık_Prens34 olan biri şunu yazmıştı:
«“Yeni dönüştüm. Güneşe çıkınca çok kötü oluyorum. Annem de sürekli perdeleri açıyor. Ne yapmalıyım?”»
Altında onlarca cevap vardı.
Birisi:
«“Gündüz çıkma.”»
Başka biri:
«“Perde kullan.”»
Bir diğeri ise:
«“Gece markete gitmek daha kolay.”»
Ekrana bakarken istemsizce başımı salladım.
— Bunlar ciddi mi şimdi?
Bir süre daha okudum.
İnsanların gerçekten vampir olduklarını iddia etmeleri hiç mantıklı gelmiyordu.
Ama benim yaşadıklarım da pek mantıklı değildi.
Tam o sırada annemin sesi kapının arkasından geldi.
— Mert! Hazırlan oğlum, teyzenlere gideceğiz!
Sandalyeden kalktım.
— Anne, ben gelemem.
— Niye?
— Güneşe çıkmamam gerekiyor.
— Ne?
Bir an sustum.
— Yani... güneşe karşı alerjim olabilir.
Annem kapının arkasından güldü.
— Dün geceye kadar bir şeyin yoktu. Şimdi nereden çıktı bu?
— Yeni oldu.
— Çık dışarı biraz. Evde oturmaktan iyice kapandın.
Kapının kolunu tuttuğunu duyunca panikledim.
— Anne, gerçekten çıkamam!
— Neden?
— Çünkü...
Bir bahane bulmaya çalıştım.
— Çünkü çok sıcak.
— Hava otuz beş derece. Tabii sıcak!
Sonra annem ekledi:
— Hadi hazırlan.
Ayak sesleri uzaklaşınca derin bir nefes aldım.
Başka seçeneğim yoktu.
Dışarı çıkacaksam güneşten korunmam gerekiyordu.
Gardırobun kapağını açtım.
Önce uzun kollu bir kazak çıkardım.
Sonra bir tane daha.
Üzerine ceket giydim.
Başımı kapüşonla kapattım.
Yüzüme de atkı sardım.
En son babamın eski kayak gözlüklerini buldum.
Gözlüğü takıp aynanın karşısına geçtim.
Tabii yine yüzümü göremedim.
Ama görüntüm...
Oldukça garipti.
Bir süre kendime baktım.
— Mükemmel.
Dışarıda otuz beş derece hava vardı.
Ben ise sanki kışın dağ gezisine gidiyordum.
Kapıyı açıp salona çıktım.
Annem beni görünce sustu.
Babam gazeteyi indirdi.
İkisi de birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonunda babam konuştu.
— Oğlum...
— Efendim?
— Sen nereye gidiyorsun?
— Teyzemlere.
Babam kayak gözlüklerime baktı.
Sonra üç kat kıyafetime.
— Bu hâlde mi?
— Evet.
— Dışarıda otuz beş derece.
— Biliyorum.
Annem yanıma gelip koluma dokundu.
— Evladım, ter içinde kalacaksın.
— Bir şey olmaz.
Babam başını iki yana salladı.
— Senin kesin kafana bir şey oldu.
Ben cevap vermedim.
Çünkü asıl sorun kafamda değildi.
Sorun, artık güneşten gerçekten korkuyor olmamdı.
Kapıya doğru yürüdüm.
Tam çıkacakken annem arkamdan seslendi:
— Mert!
Döndüm.
— Ekmek almayı unutma!
Bir an durdum.
Sonra içimden derin bir nefes aldım.
— Tamam anne.
Kapıyı açtım.
Güneş tam karşımdaki sokağa vuruyordu.
Bir adım attım.
Sonra bir adım daha.
Şimdilik yanmıyordum.
Ama bunun ne kadar süreceğini bilmiyordum.
Tam o sırada karşı komşunun kızı Leyla beni gördü.
Gözlerini kocaman açtı.
— Mert?
— Ne var?
Bana tepeden tırnağa baktı.
Sonra gülmemek için kendini zorladı.
— Sen... astronot mu oldun?
Ben kayak gözlüklerinin arkasından ona baktım.
— Yeni moda.
Leyla kahkahayı bastı.
Ben ise sokağın sonundaki güneşe baktım.
Daha gün yeni başlamıştı.
Ve benim vampirlik maceram da galiba gerçekten şimdi başlıyordu.
Yorumlar
- Miladim: @otukenkalem00 cok guzel bir anlatim olmus emegine saglik👏👏👏💐💐
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: biraz kendi yorum ekledim canım kan korkuyur
- Miladim: vampirler aynada gozukmuyormus cok ilginc ce heyecanli👏
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: çok teşekkür ederim canım.
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Haklısın canım çok teşekkür ederim
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: sorun ne
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: 😂😂😂 çok teşekkür ederim
- Özlem: baba mertsiz bu kadar düşünmeden ilerleme lan!
- Can Kaan Odabaş: Bu bağlantıda cidden bir gariplik var belli ki
- Aslı Zorlu: Bu durumda ters gidecek çok şey var
- Damla Pınar: Annem gerçekten tuhaf karşılamış
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Neyi neden ya