BÖLÜM — AİLEM DE VAMPİR ÇIKTI

MERT VAMPİR GÜNLÜKLERİ Kimyasal Bir Vampirin Baza Altı Günlüğü

O gece yatağa uzandığımda biraz yorgundum.

Gözlerimi kapattım.

Ne kadar uyuduğumu bilmiyorum.

Bir anda kendimi salonda buldum.

Annem mutfaktan çıkıp yanıma geldi.

Elinde bir bardak nar suyu vardı.

— Mert, yine nar suyu mu içtin?

— Evet.

— Hepsini mi?

— Evet.

Annem başını salladı.

— Tamam.

Bir şeylerin ters olduğunu hissettim.

— Ne oldu?

Annem cevap vermeden babama baktı.

Babam televizyonu kapattı.

— Mert, seninle konuşmamız lazım.

İçimden bir şey koptu.

— Ne hakkında?

Babam birkaç saniye sustu.

Sonra:

— Vampirlik hakkında.

Donup kaldım.

— Ne?

Annem koltuğa oturdu.

— Biz biliyoruz.

— Neyi biliyorsunuz?

— Vampir olduğunu.

Bir anda ayağa kalktım.

— Nasıl?!

Babam bana baktı.

— Annen fark etti.

Annem başını salladı.

— Uzun zamandır şüpheleniyordum zaten.

— Anne, nasıl fark ettin?

— Güneşe çıkmıyorsun.

— Yazın da mı?

— Evet.

— O başka bir şey!

Babam araya girdi.

— Bir de kan görünce yüzün değişiyor.

— O zaten herkesin başına gelebilir!

Annem:

— Bir de gümüş yüzükten kaçıyorsun.

— O...

Bir an sustum.

— O biraz farklı.

Babam bana baktı.

— Yani doğru mu?

Ne diyeceğimi bilemedim.

Sonunda başımı eğdim.

— Evet.

Annem derin bir nefes aldı.

— Tamam.

— Tamam mı?

— Evet.

— Nasıl yani “tamam”?

Babam omuzlarını silkti.

— Ne yapmamızı bekliyorsun?

— Bilmiyorum!

Annem ayağa kalktı.

— Biz de sana bir şey söyleyeceğiz.

— Ne?

Annem bana baktı.

— Biz de vampiriz.

Bir süre sessiz kaldım.

— Ne?

Babam:

— Biz de.

Kardeşim:

— Ben de.

Diğer kardeşim:

— Ben de.

Hepsine tek tek baktım.

— Siz... vampir misiniz?

Annem başını salladı.

— Evet.

— Ne zamandır?

Babam:

— Doğduğumuzdan beri.

— Ben neden bilmiyorum?

Annem:

— Sen sormadın.

— Böyle bir şeyi nasıl sorayım?!

Babam:

— “Anne, baba, siz vampir misiniz?” diye sorabilirdin.

— Siz ciddi misiniz?

Herkes başını salladı.

Ben koltuğa oturdum.

— Ben yıllardır bunu sizden saklıyorum.

Annem:

— Biz de senden sakladık.

— Neden?

Babam düşündü.

— Aile sırrı.

— Ama ben de ailenin içindeyim!

— Evet.

— O zaman neden bana söylemediniz?

Annem:

— Unuttuk.

— Nasıl unuttunuz?!

Herkes gülmeye başladı.

Ben ise ne yapacağımı şaşırdım.

— Bir dakika...

Ayağa kalktım.

— Hepiniz gerçekten vampirseniz neden normal yemek yiyorsunuz?

Annem:

— Çünkü yemek güzel.

— Kan?

Babam:

— Arada.

— Nar suyu?

Annem elindeki bardağı kaldırdı.

— O da güzel.

Bardağa baktım.

— Benim bütün hayatım yalanmış.

Babam:

— Abartma.

— Baba, siz vampirsiniz!

— Evet.

— Sen bunu nasıl bu kadar normal söylüyorsun?

Babam tekrar televizyonu açtı.

— Maç başladı.

— Baba!

— Ne var?

— Ben vampir olduğumu açıklıyorum!

— Biz de vampir olduğumuzu açıkladık.

— Ama biraz tepki verin!

Annem mutfaktan seslendi.

— Mert, acıktıysan mutfakta yemek var.

— Anne, ben vampirim!

— Biliyorum oğlum.

— Ama!

— E ne yapalım?

Başımı iki elimin arasına aldım.

— Benim ailem benden daha garip.

Tam o sırada kapı çaldı.

Annem kapıyı açtı.

— İyi akşamlar.

Komşu bana baktı.

— Mert de öğrenmiş.

Donup kaldım.

— Neyi?

Komşu gayet sakin bir şekilde:

— Vampir olduğumuzu.

— Siz de mi?!

Komşu başını salladı.

— Evet.

— Mahallede başka kim biliyor?

— Herkes biliyor.

— Herkes mi?

— Evet.

Başımı iki elimle tuttum.

— Bu rüya olmalı.

Annem bana baktı.

— Ne rüyası?

— Hiç.

Tam o sırada Rıfkı kapının yanından içeri süzüldü.

— Mert!

— Rıfkı?

— Ben de öğrendim.

— Neyi?

— Senin ailenin vampir olduğunu.

— Zaten biliyorlarmış!

Rıfkı şaşkın şaşkın baktı.

— Sen yeni mi öğrendin?

— Evet!

Rıfkı güldü.

— Geçmiş olsun.

— Bana yardım et!

— Ben hayaletim.

— Olsun!

Rıfkı başını salladı.

— Bence sen önce sakinleş.

— Nasıl sakinleşeyim?

Tam o sırada annem yine seslendi.

— Mert, kahvaltılıkları kaldırır mısın?

— Anne, şu an ailemin vampir olduğunu öğreniyorum!

— Sonra kaldırırsın.

— Tamam.

Bir an durdum.

— Bir dakika...

Herkes bana baktı.

— Siz vampirseniz neden ben yıllardır kendimi saklıyorum?

Kimse cevap vermedi.

Sonra babam:

— Haklısın.

dedi.

Ben de koltuğa oturdum.

Tam o sırada gözlerimi açtım.

Tavana bakıyordum.

Bir süre kıpırdamadan kaldım.

Sonra yavaşça doğruldum.

Odamdaydım.

Salondan televizyon sesi geliyordu.

Annem mutfakta bir şeylerle uğraşıyordu.

Babam televizyon izliyordu.

Her şey normaldi.

Derin bir nefes aldım.

— Rüyaymış.

Yatağın kenarında biraz oturdum.

Sonra salona gittim.

Annem bana baktı.

— Uyandın mı?

— Evet.

Babam:

— İyi uyudun mu?

Onlara baktım.

Bir süre cevap vermedim.

İçimden geçirdim.

— Ailem vampir olmasın ya...

Annem kaşlarını kaldırdı.

— Ne oldu?

— Bir şey yok.

Mutfağa geçtim.

Buzdolabını açtım.

Nar suyunu gördüm.

Bardağı doldurdum.

Bir yudum içtim.

Sonra salona dönüp aileme baktım.

Babam bana baktı.

— Gece rüya mı gördün?

— Evet.

Annem güldü.

— Neydi?

Bir an düşündüm.

— Boş ver.

Nar suyundan bir yudum daha aldım.

— Çok kötüydü.

Odama doğru yürüdüm.

Bir an durup arkamı döndüm.

Aileme baktım.

— Gerçi komikti.

Sonra başımı salladım.

— Yok, yok. Bir daha böyle rüya görmek istemiyorum. 😂

Yorumlar

Ferhat Durmuş: kesinlikle inanasım gelmiyor şu an başka bir şey bekliyordum
Ötüken Kalemi 00 Kalem: Çok teşekkür ederim canım içi 😍😍
Ötüken Kalemi 00 Kalem: Rüya ya sadece çok teşekkür ederim
Samet Can Zengin: Bu ne demek şimdi kafamda çok soru var
Aslı Zorlu: Bu rüya gerçek olamaz ya tam dizi senaryosu gibi