KAAN’IN VAMPİR TESTİ
MERT VAMPİR GÜNLÜKLERİ Kimyasal Bir Vampirin Baza Altı Günlüğü
BÖLÜM — KAAN’IN VAMPİR TESTİ
Ertesi gün okuldan çıktığımda aklım hâlâ dünkü yemekteydi.
Kaan’ın sorduğu sorular biraz garipti.
Özellikle geceyle ilgili olanlar.
Ama fazla düşünmemeye karar verdim.
Tam eve gidecekken telefonum çaldı.
Kaan arıyordu.
Bir an şaşırdım.
Açtım.
— Alo?
— Mert, müsait misin?
— Evet. Neden?
— Bir kahve içelim mi?
— Olur.
— Yarım saate parkta buluşalım.
— Tamam.
Telefonu kapattım.
Tam o sırada Rıfkı yanımda belirdi.
— Kaan mıydı?
— Evet.
— Yine mi?
— Kahve içecekmişiz.
Rıfkı bana baktı.
— Baş başa?
— Evet.
— Ben de geleyim.
— Sen zaten geliyorsun.
— Doğru.
Parkta Kaan’ı gördüğümüzde bankta oturuyordu.
Bizi görünce ayağa kalktı.
— Hoş geldin.
— Hoş bulduk.
Rıfkı hemen yanıma geçti.
Tabii Kaan onu göremiyordu.
Oturduk.
Kaan iki kahve uzattı.
— Sağ ol.
Kahvemden bir yudum aldım.
— Bir şey mi oldu?
— Hayır.
— O zaman neden çağırdın?
Kaan hafifçe gülümsedi.
— Dün akşamdan sonra seni biraz daha tanımak istedim.
— Beni mi?
— Evet.
— Neden?
— Selin’in nişanlısısın.
Başımı salladım.
— Mantıklı.
Kaan cebinden küçük, gümüş renkli bir anahtarlık çıkardı.
— Bunu beğendin mi?
Anahtarlığa baktım.
Gümüş olduğunu görünce kahve bardağını biraz daha sıkı tuttum.
— Güzelmiş.
— Almak ister misin?
— Yok, sağ ol.
— Neden?
— Anahtarlık kullanmıyorum.
Kaan başını salladı.
— Anladım.
Rıfkı kulağıma eğildi.
— Adam sana anahtarlık gösterdi diye niye gerildin?
— Sus.
Kaan kaşlarını kaldırdı.
— Bir şey mi dedin?
— Yok.
Kahvemden bir yudum daha aldım.
Kaan anahtarlığı cebine koydu.
Sonra:
— Sarımsak sever misin?
Bir an durdum.
— Sarımsak mı?
— Evet.
— Yemeklerde olur.
— Çiğ?
— Pek değil.
Kaan başını salladı.
— Anladım.
Rıfkı bana baktı.
— Bu sorular normal değil.
— Biliyorum.
— Ne yapacağız?
— Hiçbir şey.
Kaan bir süre sustu.
Sonra:
— Gece görüşün iyi mi?
Ona baktım.
— Normal.
— Karanlıkta rahat hareket eder misin?
— Bazen.
— Gözlerin karanlığa çabuk alışır mı?
— Sanırım.
Kaan hafifçe gülümsedi.
— İlginç.
— Nesi ilginç?
— Hiç.
Bir şeylerden şüphelendiğini düşünmeye başlamıştım.
Ama ne olduğunu anlayamıyordum.
Bir süre sonra Kaan ayağa kalktı.
— Biraz yürüyelim mi?
— Olur.
Parkın daha karanlık tarafına doğru yürümeye başladık.
Güneş yavaş yavaş batıyordu.
Ben de fark ettirmeden aydınlık tarafta yürümeye çalışıyordum.
Kaan bir anda durdu.
— Buradan devam edelim.
— Nereye?
— Şu tarafa.
Karanlık bir patikayı gösterdi.
İçimden “Olmaz.” demek geldi.
Ama belli etmedim.
— Tamam.
Yürümeye başladık.
Kaan önden gidiyordu.
Bir süre sonra yerde küçük bir cisim gördü.
Eğilip aldı.
— Bunu düşürmüş olabilir misin?
Elindeki şey küçük bir gümüş kolyeydi.
— Hayır.
— Emin misin?
— Evet.
Kaan kolyeyi elinde tuttu.
Sonra bana uzattı.
— Bir bak.
Kalbim hızlandı.
Ama belli etmemeye çalıştım.
Kolyeyi iki parmağımla tuttum.
Hiçbir şey olmamış gibi baktım.
— Güzelmiş.
Kaan gözlerime baktı.
— Rahatsız etmiyor mu?
— Neden etsin?
— Bilmem.
Kolyeyi geri verdim.
— Senin mi?
— Hayır.
Kaan kolyeyi cebine koydu.
— Tamam.
Yürümeye devam ettik.
Bir süre sonra Kaan:
— Mert.
— Efendim?
— Sana garip bir soru soracağım.
— Sor.
— Sence vampirler gerçekten var mı?
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Sonra güldüm.
— Vampir mi?
— Evet.
— Tabii ki yok.
Kaan bana baktı.
— Emin misin?
— Evet.
— Neden?
Omuz silktim.
— Çünkü hiç görmedim.
Kaan hafifçe gülümsedi.
— Görmemiş olman olmadığı anlamına gelmez.
İçimden “Keşke bu konuyu kapatsak.” diye geçirdim.
— Sen inanıyor musun?
Kaan cevap vermeden önce birkaç saniye düşündü.
— Bazı şeylere insan görmeden de inanabilir.
Bu cevap hoşuma gitmedi.
Ama belli etmedim.
— İlginç düşünce.
Kaan başını salladı.
Bir süre daha yürüdük.
Sonra tekrar normal yola çıktık.
— Neyse, seni fazla tuttum.
— Sorun değil.
Kaan elini omzuma koydu.
— Görüşürüz Mert.
— Görüşürüz.
Kaan uzaklaştı.
Rıfkı hemen yanıma geldi.
— Bu adam kesin bir şey denedi.
— Ne denedi?
— Bilmiyorum.
— Ben de anlamadım.
— Gümüş kolye?
— Evet.
— Sarımsak?
— Evet.
— Vampir sorusu?
— O da vardı.
Rıfkı kollarını bağladı.
— Bence seni test etti.
— Ne testi?
— Vampir testi.
Ona baktım.
— Saçmalama.
— Peki.
— Ciddiyim.
— Tamam.
Bir süre sessiz kaldık.
Sonra Rıfkı gülümsedi.
— Ama testi geçtin.
Derin bir nefes aldım.
— Neyse ki.
— Sen de vampir olduğunu unutmuşsun.
— Unutmadım.
— İyi.
Başımı çevirip Kaan’ın gittiği yöne baktım.
Kaan arkasına bile bakmadan yürümeye devam ediyordu.
Ben ise hâlâ ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.
Kaan gerçekten sadece merak mı etmişti?
Yoksa beni bir şey için mi denemişti?
Bilmiyordum.
Ama artık Kaan’ın sorularının normal olmadığını düşünüyordum.
Yorumlar
- Turan Kızılaya: kaanın sorduğu sorular çok tuhaf Açıkça bir şeyler deniyor bence