KAAN VE MERT BAŞ BAŞA
MERT VAMPİR GÜNLÜKLERİ Kimyasal Bir Vampirin Baza Altı Günlüğü
BÖLÜM — KAAN VE MERT BAŞ BAŞA
Okuldan çıktıktan sonra eve doğru yürüyordum.
Rıfkı her zamanki gibi yanımdaydı.
Tabii kimse onu görmüyordu.
— Bugün iyi dayandın.
— Neye?
— Okula.
— Zaten öğretmenim.
— Olsun.
— Ne demek o?
— Senin için okul ayrı bir macera.
Başımı salladım.
— Bazen gerçekten haklısın.
Tam o sırada telefonum çaldı.
Ekranda Selin’in adı vardı.
Açtım.
— Alo?
— Mert, neredesin?
— Eve gidiyorum.
— Bu akşam müsait misin?
— Neden?
— Kaan seninle yemek yemek istiyor.
Bir an durdum.
— Kaan mı?
— Evet.
— Sen de gelecek misin?
— Hayır. Ben annemle dışarı çıkacağım.
— Yani sadece Kaan ve ben mi?
— Evet.
Bir süre sessiz kaldım.
Rıfkı yüzüme baktı.
— Ne oldu?
Telefonu kapattım.
— Kaan’la yemek yiyecekmişim.
Rıfkı’nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
— Baş başa?
— Evet.
— İlginç.
— Nesi ilginç?
— Bilmiyorum.
— Rıfkı...
— Efendim?
— Yine bir şey ima etme.
— Hiçbir şey demedim.
— Yüzünden belli.
Rıfkı güldü.
Telefonuma bir mesaj daha geldi.
Selin yazmıştı:
“Saat sekizde gel. Kaan seni bekliyor.”
Mesaja baktım.
— Tamam.
Rıfkı hemen sordu:
— Korkuyor musun?
— Hayır.
— Emin misin?
— Evet.
— Geçen sefer yanında yürürken bile korkmuştun.
— O farklıydı.
— Nasıl farklı?
— Bir anda arkamda belirmişti.
— Bu akşam da baş başa yemek yiyeceksiniz.
— Teşekkürler. Daha çok korkuttun.
Rıfkı gülmeye başladı.
— Ben eve gidiyorum.
— Senin evin yok ki.
— Olsun.
Ve gözden kayboldu.
Ben de eve doğru yürümeye devam ettim.
Akşam saat sekize doğru hazırlanıp evden çıktım.
Annem salondan seslendi.
— Nereye gidiyorsun?
— Selinlerin evine.
Dedem televizyonun karşısından seslendi.
— Yemek yiyecek misin?
— Evet.
— Aç gitme.
— Dede, zaten yemeğe gidiyorum.
— Olsun. İnsan belli olmaz.
Kuzenlerden biri güldü.
— Abi, Kaan’la mı yiyeceksin?
— Evet.
— Baş başa mı?
— Evet.
— Niye?
— Bilmiyorum.
Dedem araya girdi.
— Kaan iyi çocuktur.
Başımı salladım.
— Evet.
Ayakkabılarımı giydim.
Tam kapıyı açarken annem:
— Geç kalma.
— Tamam.
Dışarı çıktım.
Yolda yürürken aklım hâlâ Kaan’daydı.
Aslında bana kötü bir şey yapmamıştı.
Ama nedense yanında kendimi biraz garip hissediyordum.
Sanki sürekli etrafı kontrol ediyormuş gibi geliyordu.
Belki de gerçekten sadece dikkatli biriydi.
Bunu düşünürken Selinlerin evine geldim.
Kapıyı Kaan açtı.
— Hoş geldin Mert.
— Hoş bulduk.
— Gel.
İçeri girdim.
Ev sessizdi.
Selin gerçekten yoktu.
— Selin çıkmış.
— Evet.
— Anladım.
Kaan kapıyı kapattı.
— Yemek hazırladım.
— Sen mi yaptın?
— Evet.
— Güzel.
— Umarım beğenirsin.
Masaya geçtik.
Çorba, pilav, tavuk ve salata vardı.
Normal bir yemekti.
Ama nedense ben biraz gerilmiştim.
Kaan bunu fark etmiş olacak ki:
— Rahat ol.
— Rahatım.
— Değilsin.
— Biraz.
Kaan gülümsedi.
— Neden?
Omuz silktim.
— Bilmiyorum.
— Benim yüzümden mi?
— Hayır.
Bir an durdum.
— Yani... biraz.
Kaan güldü.
— Benden neden çekiniyorsun?
— Çekinmiyorum.
— Geçen sefer yürürken sürekli arkana bakıyordun.
— Çünkü geceydi.
— Sadece o yüzden mi?
— Evet.
Kaan başını salladı.
— Tamam.
Yemeye başladık.
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra Kaan sordu:
— Öğretmenlik nasıl gidiyor?
— İyi.
— Seviyor musun?
— Seviyorum.
— Zor değil mi?
— Bazen.
— Öğrenciler?
— Onlar da bazen zor.
Kaan güldü.
— Sen sabırlı birine benziyorsun.
— Bazen sabırlıyım.
— Bazen?
— Çok uğraştırırlarsa değil.
Kaan başını salladı.
— Anladım.
Bir süre daha yemek yedik.
Sonra Kaan bana baktı.
— Gece çalışmayı seviyor musun?
Elimdeki çatal bir an durdu.
— Neden sordun?
— Merak ettim.
— Pek sevmiyorum.
— Gece dışarı çıkıyor musun?
— Arada.
— Tek başına?
— Bazen.
Kaan’ın yüzündeki ifade değişmedi.
— Dikkatli ol.
— Yine mi?
— Ne?
— Geçen sefer de aynı şeyi söylemiştin.
Kaan kısa bir süre sustu.
— Çünkü gece dikkatli olmak gerekir.
— İstanbul’da herkes bunu söylüyor.
— Herkesin söylediği şey bazen doğrudur.
Ona baktım.
— Sen neden bu kadar dikkatlisin?
— Alışkanlık.
— Neye alışkanlık?
Kaan hafifçe gülümsedi.
— İnsanları gözlemlemeye.
Bu cevap biraz garip geldi.
Ama daha fazla sormadım.
Tam o sırada elimdeki çatal kaydı.
Masaya düştü.
— Ah.
Kaan eğilip çatalı aldı ve bana uzattı.
— Sakarlık devam ediyor.
— Nereden biliyorsun?
— Selin anlatmıştı.
— Tabii.
Başımı salladım.
— Herkes hakkımda her şeyi biliyor.
Kaan güldü.
— Biraz öyle.
Yemeğe devam ettik.
Bir süre sonra Kaan sordu:
— Rize nasıl geçti?
— Güzeldi.
— Gezebildiniz mi?
— Evet.
— Kayboldunuz mu?
Çatal elimde kaldı.
— Bunu da mı biliyorsun?
— Selin anlattı.
— Tabii.
Kaan güldü.
— Çok mu kayboldunuz?
— Biraz.
— Biraz mı?
— Tamam. Epey.
İkimiz de güldük.
Kaan ilk kez daha rahat görünüyordu.
Ben de biraz gevşedim.
Bir süre sonra Kaan:
— Selin’le iyi anlaşıyorsunuz.
— Evet.
— Onu korumak benim için önemli.
Bu cümleyi söylerken sesi biraz ciddileşti.
Başımı salladım.
— Ben de onu korumaya çalışıyorum.
Kaan gözlerimin içine baktı.
— Biliyorum.
Bir an sessizlik oldu.
Sonra tekrar gülümsedi.
— Ama bazen önce kendini düşünmen gerekiyor.
— Ben kendime dikkat ediyorum.
Kaan kaşını kaldırdı.
— Gerçekten mi?
— Evet.
— Rize’de kayboldun.
— O sayılmaz.
— Okulda sürekli bir şeyler düşürüyorsun.
— O da sayılmaz.
— Geçen sefer kapının yanında düşüyordun.
— O hiç sayılmaz.
Kaan gülmeye başladı.
— Tamam.
— Gülme.
— Haklısın.
Yemek bitince tabakları toplamak için ayağa kalktım.
Kaan da kalktı.
— Bırak, ben hallederim.
— Yardım edeyim.
— Gerek yok.
— En azından tabakları taşıyayım.
İki tabağı elime aldım.
Mutfağa doğru yürüdüm.
Tam kapıya yaklaşırken ayağım halının kenarına takıldı.
— Hop!
Tabaklar elimde sallandı.
Kaan hemen kolumdan tuttu.
— Dikkat!
Dengemi toparladım.
— İyiyim.
Kaan tabağa baktı.
Sonra bana.
— Emin misin?
— Evet.
— Tabak da sağlam.
— Neyse ki.
Kaan başını salladı.
— Gerçekten biraz dikkat etmen gerekiyor.
— Tamam.
Tabakları mutfağa bıraktım.
Geri döndüğümde Kaan masayı toparlıyordu.
Bir süre onu izledim.
Sonra:
— Sana bir şey sorabilir miyim?
— Sor.
— Sen gerçekten ne iş yapıyorsun?
Kaan durdu.
— Ne demek istiyorsun?
— Yurt dışında ne yaptın?
— Çeşitli işler.
— Ne gibi?
— Güvenlik.
— Güvenlik mi?
— Evet.
— Ne güvenliği?
Kaan birkaç saniye düşündü.
— Özel işler.
Bu cevap daha da merak uyandırdı.
Ama üstüne gitmedim.
— Anladım.
Kaan masayı toplamaya devam etti.
Bir süre sonra bana döndü.
— Mert.
— Efendim?
— Selin’i seviyorsun, değil mi?
Bir an şaşırdım.
— Evet.
— Güzel.
Kaan başını salladı.
— O zaman iyi anlaşın.
— Anlaşmaya çalışıyoruz.
— Güzel.
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra Kaan:
— Eve geç kalmadan dön.
— Tamam.
Kapıya doğru yürüdüm.
Ayakkabılarımı giydim.
Kaan kapıyı açtı.
— Geldiğin için sağ ol.
— Asıl sen çağırdın.
— Olsun.
Dışarı çıktım.
Kapı kapandı.
Bir süre olduğum yerde durdum.
Kaan gerçekten garip biriydi.
Ama kötü biri gibi de değildi.
Sadece fazla dikkatliydi.
Telefonumu çıkardım.
Selin mesaj atmıştı:
“Yemek nasıldı?”
Cevap verdim.
“Güzeldi.”
Bir mesaj daha geldi.
“Kaan sana garip sorular sormadı umarım 😂”
Ekrana baktım.
Bir an düşündüm.
Sonra yazdım:
“Biraz.”
Telefonu cebime koydum.
Tam yürümeye başlayacakken arkamdan Rıfkı’nın sesi geldi.
— Baş başa yemek nasıl geçti?
Yerimde sıçradım.
— Rıfkı!
— Ne?
— İnsan gibi çık karşıma!
— Ben insan değilim.
— Onu biliyorum.
Rıfkı güldü.
— Kaan ne yaptı?
— Yemek yedik.
— Sadece mi?
— Evet.
— Emin misin?
— Rıfkı...
— Tamam, tamam.
Birlikte yürümeye başladık.
Birkaç adım sonra arkamı dönüp Kaanların evine baktım.
Perdenin arkasında kısa bir hareket gördüm.
Sonra ışık söndü.
Başımı önüme çevirdim.
— Ne düşünüyorsun? diye sordu Rıfkı.
— Hiç.
— Kaan’ı mı?
— Belki.
— Bir şey mi fark ettin?
— Hayır.
Bir an düşündüm.
— Sadece fazla dikkatli biri.
Rıfkı omuz silkti.
— Belki de öyledir.
Başımı salladım.
— Evet.
Sonra yürümeye devam ettim.
Ama içimde küçük bir merak vardı.
Kaan neden benimle baş başa yemek yemek istemişti?
Bunun cevabını henüz bi
Yorumlar
- Gülay: bunu düşünmeden yemeği nasıl yiyeceksin?
- Ayşe Pekmez: Gerçekten korkmuyor musun?
- AZRA KARADUMAN: kaan seni yemek davet etti Bu çok ilginç nedir acaba aranızda?
- Nisa Fidan: Gece baş başa olmak riskli
- Ece kaplan: merak içinde kalma
- Eda Rüzgar: Evet diyorsun ama kaanın gözlerinde gerçekten bir şey var dikkat et!