6. Bölüm — Git
Defne o sabah uyandığında içindeki huzursuzluğun nedenini bilmiyordu.
Perdeleri açtı.
Hava kapalıydı.
İçinden hiçbir şey yapmak gelmiyordu.
Telefonunu eline aldığında Demir'den gelen mesajı gördü.
Demir:
"Konuşmamız lazım."
Defne uzun süre ekrana baktı.
Sonra sadece:
"Tamam."
yazdı.
Ama bu konuşmanın ikisinin de hayatındaki en büyük kavgalardan birine dönüşeceğini bilmiyordu.
Akşamüstü karşılaştıklarında Demir'in yüzü oldukça ciddiydi.
— Neden benden kaçıyorsun, Defne?
Defne kaşlarını çattı.
— Ben senden kaçmıyorum.
— Kaçıyorsun.
— Hayır!
— O zaman neden ne zaman yanına gelsem benden uzaklaşıyorsun?
Defne'nin gözleri dolmaya başladı.
— Çünkü ne istediğini bilmiyorum, Demir!
Demir sustu.
Defne devam etti:
— Bir gün bana yakın davranıyorsun, ertesi gün hiçbir şey olmamış gibi davranıyorsun. Ben senin ne düşündüğünü anlamak zorunda değilim!
— Ben de seni anlamak zorunda değilim!
Bu cümle Defne'yi incitti.
— Haklısın.
Demir öfkeyle:
— Zaten her şeyi kendine göre anlamlandırıyorsun!
— Çünkü bana hiçbir şeyi açıkça söylemiyorsun!
Sesleri yükselmişti.
Sonunda Defne gözyaşlarını tutamayarak:
— Keşke seni hiç tanımasaydım, dedi.
Demir'in yüzündeki ifade bir anda değişti.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Sonra Demir çok sakin bir sesle:
— Belki de hiç tanımamış gibi yapmalıyız.
Defne'nin kalbi kırıldı.
— Belki de...
Demir arkasını döndü ve uzaklaştı.
Aradan birkaç gün geçti.
İkisi birbirini hiç aramadı.
Defne, Demir'i aklından çıkarmaya çalışıyordu.
Ama ne kadar uğraşırsa uğraşsın başaramıyordu.
Ta ki bir akşam, hiç beklemediği bir yerde tekrar karşılaşana kadar...
Defne durdu.
Demir de onu gördü.
İkisi birkaç saniye boyunca birbirlerine baktı.
Sonra Demir:
— Hâlâ bana kızgın mısın?
Defne:
— Kızgın değilim. Kırgınım.
Demir:
— Ben de.
Defne başını kaldırdı.
— O zaman neden hâlâ böyle davranıyorsun?
Demir'in sabrı tükendi.
— Çünkü seni gördüğüm her yerde gitmek istiyorum ama ayaklarım sana doğru geliyor!
Defne'nin gözleri doldu.
— O zaman git.
Demir birkaç saniye ona baktı.
Sonra yüzündeki bütün duyguyu saklayarak, çok ağır bir cümle söyledi:
— Benden gitmemi istiyorsan, bir daha dönmemi bekleme. Çünkü bu kez gerçekten gideceğim.
Defne'nin nefesi kesildi.
Demir arkasını döndü.
Ve tek kelime daha etmeden yürümeye başladı.
Tam o anda çevredeki müzik yükseldi.
Melike Şahin'in “Kara Gözlüm” şarkısı çalmaya başladı.
Şarkının o anda gelen kısa kısmı Defne'nin içini daha da acıttı:
“Dur dinle, kara gözlüm, gitme...”
Defne olduğu yerde kaldı.
Demir ise arkasına bile bakmadan uzaklaştı.
Defne'nin gözlerinden yaşlar süzülürken içinden yalnızca tek bir düşünce geçti:
“Bu kez gerçekten gitti mi?”
Ve bölüm orada bitti...