Dünya`da Yabancı Olmak
Zümrüt, kitabın ilk sayfasını okuduktan sonra tarif edemediği duygular içerisindeydi. İçinde öylesine yoğun ve karmaşık duygular vardı ki bir an ne olduğunu anlayamadı. Tam o sırada etrafında saydam bir çember oluşmaya başladı.
Bu çember, Ayen'in Koruma Kalkanı'ydı. Dışarıdan gelebilecek herhangi bir tehlikeye karşı kalkanın içerisinde bulunanları korurdu.
Ancak Zümrüt, etrafını saran bu tuhaf oluşumu anlamlandıramıyordu. Cam dese cam kadar sert değildi, su dese su kadar akışkan değildi. Üstelik hareketleri son derece kontrollüydü. Peki, bu neydi böyle?
Tam o sırada bir ses yankılandı:
«Etrafını saran kalkandan korkma, ey zihinci! Bu, seni korumak için etrafını sardı. Bunun adı Koruma Kalkanı'dır. Yalnızca zihin gücüyle oluşturulur.»
Bu sözleri söyleyen Miren'di. Miren, kadim zihin ve kinetik güce sahip bir Koruyucu, aynı zamanda yeni nesil zihin koruyucusunun rehberiydi.
Sesi sanki çok uzaklardan gelmiyordu. Zümrüt'ün zihninin derinliklerinde yankılanıyor, damarlarında akan kan bile onu tanıyordu. Öylesine eski ve derin bir tanışıklıktı ki Miren ile Zümrüt arasındaki bağ, kelimelerle anlatılamayacak kadar güçlüydü. Ancak Zümrüt'ün aklı öylesine karışıktı ki belki biraz daha odaklanabilse bu bağı hissedebilir, hatta çok daha fazlasını anlayabilirdi.
Zümrüt, duydukları karşısında şaşkına dönmüştü. Bu ses de kimdi? Nereden gelmişti? Etrafını saran şeyin bir Koruma Kalkanı olduğunu söylemişti. Peki, bunu nereden biliyordu? Kimdi? Ses kime aitti?
Yalnızlık hissi bir anda bütün benliğini sardı.
Anne ve babasına seslendi. Tedirginliği giderek artıyordu. Odada yalnızdı ve daha önce hiç karşılaşmadığı, aklının almadığı bir olay yaşıyordu. Bu yüzden tek başına olmak istemiyordu. Kendini güvende hissetmek için ailesinin manevi desteğine ihtiyaç duyuyordu. Çünkü etrafını saran bu şeyin iyi mi, yoksa kötü mü olduğunu henüz bilmiyordu. Acaba bu, neyin işaretiydi?
Bir kez daha ailesine seslendi. Ancak onu duyan olmadı.
Zümrüt'ün henüz bilmediği bir şey vardı: Koruma Kalkanı, dışarıdan gelebilecek tehlikelere karşı içeridekileri koruduğu gibi içerideki seslerin de dışarıya ulaşmasını engelliyordu. Bir tür ses yalıtımı özelliğine sahipti.
Seslenme çabalarının boşa gittiğini anlayan Zümrüt, yavaş yavaş ümitsizliğe kapılmaya başladı. Oysa ailesini çağırmasının üzerinden çok da fazla zaman geçmemişti. Geçen yalnızca beş ya da on dakikaydı. Ancak bu birkaç dakika bile Kötülüğün Tanrısı Habais'in Dünya'ya ve ona ulaşması için yeterliydi.
Ve öyle de oldu.
Zümrüt, istemeden de olsa karanlığın içine düşmüştü. Kötülüğün Tanrısı Habais'in ektiği kötülük tohumları, kalbinde filizlenmiş ve içindeki gücü uyandırmıştı. Dünya bir kez daha tehlikeye girmiş, karanlığın tehdidi altında kalmıştı. Kim bilir, bundan sonra neler yaşanacaktı?
Sözün kısası...
Evet, artık Kötülüğün Tanrısı Habais Dünya'daydı.
Ayen gezegeninin yıkımına neden olduktan sonra enerjisi tükenme noktasına gelmişti. Çünkü savaşçı Arun, onu sonuna kadar zorlamıştı. Ancak nihayetinde Habais istediğini almıştı, Arun'u Karanlığın Kılıcı Kamer'e dönüştürmeyi başarmıştı. Kamer sayesinde Ayen'in yıkımına neden olmuş, fakat sebep olduğu büyük felaketin ardından gücü tükenme noktasına gelmiş,yeniden enerjiye ihtiyaç duymuştu.
Nereye gideceğini düşünürken Güneş'in ışınlarının Ayen'e vurduğu bir anda gözüne başka bir gezegen çarptı.
Bu gezegen, Ayen'e şaşırtıcı derecede benziyordu ve aksiydi Ancak sanki zaman içerisinde sömürülmüş, kaynakları tüketilmişti. Ayen'e kıyasla sahip olduğu kaynaklar oldukça zayıftı. Buna rağmen tuhaf bir enerjisi vardı. İnsanı kendine çeken, açıklanması güç bir enerji...
Kötülük tohumları da sanki yanıp sönüyor, ona sürekli aynı şeyi fısıldıyordu:
Git oraya! İstediğin hersey orada güç, enerji ve daha fazlası..
Bu enerji tam da istediği gibiydi. Ümitsizlik, hayal kırıklığı ve üzüntü... Gezenenin üzerinde öfkenin karanlık sisleri yükseliyordu. Dünya, kendi kendini yiyip bitiren bir girdap gibiydi. İşte bu manzara, Habais'in oldukça ilgisini çekmişti.
Habais, nedenini anlayamadığı bir şekilde bu gezegene biraz daha dikkatle bakma ihtiyacı hissetti. Sanki gezegen onu kendisine çağırıyordu. Olumsuz duyguların yanı sıra içinde tarif edemediği bir çekim de vardı.
Bir şeyler onu oraya yönlendiriyordu. Bu hislerin nedenini biraz olsun çözmüş olsa da Dünya hâlâ gizemini koruyan bir gezegendi. Bu yüzden gizemini çözmek için oraya gitmeye karar verdi.
Habais, Dünya denilen bu gezegene ulaştığında hissettikleri ve gördükleri bambaşkaydı.
Öncelikle etrafında doğaya ait unsurlar pek fazla göze çarpmıyordu. Hava, Ayen'e kıyasla çok daha kirli ve bulunduğu yer boğucuydu.Etrafına baktığında yeşillikten ziyade yüksek kaleleri andıran yapılar, havada uçan metal kuşlar ve insan eliyle yapılmış daha pek çok şey görüyordu. İnsanlar doğaya müdahale etmiş, onu kendi istekleri doğrultusunda değiştirmişlerdi.
Habais çevresini incelemeye başladı. Burada yaşayanları merak ediyordu. Kimdi bu insanlar? Bu gezegende yaşamlarını nasıl sürdürüyorlardı? Kendi yaşadığı gezegen gibi kaynaklarını böylesine tüketen başka bir gezegenle daha önce karşılaşmamıştı. Bu insanlar ne kadar tuhaftı!
Habais'e göre Ayen, Altus ve Marisya gibi kaynak ve enerji bakımından değerli gezegenler listesindeydi. Çünkü bu gezegenleri besleyen, bir Güneş ve iki Ay arasındaki çekimdi. Bu da doğada daha fazla kaynak, daha fazla maden ve daha fazla enerji anlamına geliyordu.Bu gezegende de umuduğu buydu ama umuduğu gibi çıkmamıştı.
Demek ki Dünya sömürülmüştü ve hâlâ sömürülmeye devam ediyordu.
Habais, insanları gözlemlemeye başladı. Bazıları kafelerde oturmuş, sohbet ediyorlardı. Ancak konuşmalarının ardında gizlenen haset duygusu, Habais'in burnuna kadar geliyordu. İnsanların yüzlerindeki ifadelerden çok, içlerinde taşıdıkları karanlıkla ilgileniyordu.
Habais etrafını incelemeyi sürdürürken insanların ona tuhaf tuhaf baktığını fark etti. Neden öyle bakıyorlardı? Evet, kıyafetleri biraz tozlu ve kirli olabilirdi ama o hâlâ Kötülüğün Tanrısı Habais'ti!
Ne var ki Habais insanları izlerken insanlar da onu izliyordu. Bu yabancı kimdi böyle? Üstelik ne kadar tuhaf giyinmişti! Yoksa Cadılar Bayramı geceyi de onun İçinde mi kalmıştı bu yüzden mi böyle dolaşıyordu? Onlara göre kapkara pelerini, kıyafetleri, botları ve elindeki kılıcıyla tam da Cadılar Bayramı kutlamalarından çıkmış birine benziyordu.
Habais'in genellikle başında boynuzları ve sırtında siyah kanatları olurdu. Ancak enerjisi tükendiğinden artık bunlar görünmüyordu. Kötülüğün Tanrısı'nın ihtişamlı görünümünden eser kalmamıştı. Geride yalnızca pespaye bir adamın görüntüsü vardı.
İnsanların kendisine baktığını fark etmesi uzun sürmedi. Nitekim bunu, yanına gelen genç birinden de teyit edecekti.
«Naber dostum! Bu hâline bakılırsa Cadılar Bayramı'na mı hazırlanıyorsun? Dostum, daha bir ay önceydi. Yoksa eğlenmedin mi? Kostümünü mü çıkarmayı unuttun? Bak, şurada bir kıyafet dükkânı var. Hemen gidip değiştirsen iyi olur!»
Evet, artık anlamıştı.Neden ona öyle garip baktıklarını,Habais'in giysileri Dünya'ya hiç de uygun değildi.
Bunun üzerine bir kıyafet dükkânına girdi.
«Dünya'da insanlar nasıl giyiniyor? Bana giysi ver.!
Mağaza elemanı bu kaba adama ters ters baktı. Ne kadar da kabaydı! Sanki karşısındaki bir mağaza çalışanı değil de uşağıydı. Emir verir gibi konuşuyordu. Ancak elemanın paraya ihtiyacı vardı. Bu yüzden sessiz kalmayı tercih etti ve birkaç kıyafet seçerek adama verdi.
Habais kıyafetleri aldıktan sonra kasaya yöneldi. Eleman fiyatları hesapladı ve
«Beş bin, beyefendi.» diyerek ücret talep etti.
Habais anlamamıştı. Beş bin ne demekti? Öylece, şaşkın şaşkın kıza baktı.
Mağaza elemanı, müşterisinin okuma yazma bilmediğini düşündüBu şaşkın bakıştan ama gerçek bambaşkaydı.Eleman bunun üzerine kasadan bir miktar kâğıt para çıkardı.
«Bakın, bu da kayıt para demek.» diyerek paraları gösterdi.
Habais hatasını anlamıştı. Dünya denilen gezegene gelirken burada ne içtiklerini, ne yediklerini, nasıl ticaret yaptıklarını ve nasıl giyindiklerini araştırmamıştı. Bu yüzden insanlar ona yabancı ve tuhaf gözler