Seçilmiş
Zümrüt’ün zihni tam olarak böyle anlatılabilirdi: Korku, endişe, beklenenin gelmeyişi ve geride kalanın sessiz bekleyişi...
Seslenme çabalarının boşa gittiğini anlayan Zümrüt, yavaş yavaş korkuya kapılmaya başlamıştı. Oysa ailesini çağırmasının üzerinden çok da fazla zaman geçmemişti. Geçen yalnızca beş ya da on dakikaydı. Ancak bu birkaç dakika bile kötülüğün tanrısı Habais’in dünyaya ulaşması ve ona yaklaşması için yeterliydi.
Ve beklenen olmuştu; Habais dünyaya ulaşmıştı.
Biraz daha kendi zihninde kurduğu tutsaklıktan kurtulamazsa kötülüğün tanrısı Habais’in bir sonraki kurbanı olabilirdi.
Acele etmeliydi Miren. Zümrüt’ü içine düştüğü bu zihinsel hapisten kurtarmalıydı. Öyle de yaptı:
— Kendine gel Zümrüt! Sen çok güçlü bir zihne ve kalbe sahipsin. Ailenin değerli bir parçası olduğun için bu koruyucu kalkanın ardında sesini duyamazlar çünkü onlar senin düşmanların dergi sevgi,ve kan bağı ile bağlandığın ailen.bu yüzden korkmana gerek yok, korkmana gerek yok diyerek tekrarladı Miren yavaş ve yatıştırır bir sesle; çünkü onlar her zaman senin yanında. Gözlerini kapat Zümrüt, hisset onları!
Miren’in sesindeki yankıyı duyan Zümrüt, bu sesin az önce kendisiyle konuşan kişiye ait olduğunu anladı.
Evet, Miren haklıydı. Korkmamalıydı. Bir anlık boş bulunup paniğe kapılmış, korkusunun zihnini ele geçirmesine izin vermişti. Oysa aklını ve kalbini dinlemeliydi. Ailesi her zaman yanındaydı. Onların sesini duyması ya da fiziksel olarak yanında bulunmaları gerekmiyordu. Çünkü kalben birbirlerine bağlıydılar.
Gözlerini kapattı ve Miren’i dinlemeye başladı.
Miren, yeni nesline tebessümle baktı. Ne de çabuk dinlemişti! Öyle uysal, öyle ılımlıydı ki... Kendisi gibi her ortama uyum sağlayabiliyordu. Duyguları karmaşaya girse bile onları toparlamayı bilmeli, aşırıya kaçmamalıydı. Tıpkı Zümrüt ve kendisi gibi, diye düşündü.
Kendisini yeni neslinden olan Zümrüt'e benzetiyordu. Kişilikleri birbirine o kadar yakındı ki kan bağı ve kutsal bağ, onu seçmiş olmalıydı.
— Odaklan! İlk gücünü nasıl uyandırdığını hatırla!
Zümrüt söylenen her şeyi yapmaya çalışıyordu.
Miren, sözlerine yeniden başladı:
— Sen yalnız değilsin. Anıların senin en büyük silahın. Sen bir zihincisin. Kendi zihnini kötülüğe karşı korumalısın. Sakın kötülüğe boyun eğme! Prangalarından kurtul!
Miren, Zümrüt’ün kaderini anlatırken oldukça heyecanlı, bir o kadar da hırslıydı. Sözcükleri adeta birbirini kovalıyordu. Zümrüt ise duyduklarını anlamaya çalışırken bir an nefes alamayacağını hissetti.
— Dur, dur... Yavaş! Tane tane anlatır mısın? Ben de bunları anlamaya ve sindirmeye çalışayım, olur mu? Duydukları karşısında şaşkına dönmüştü Zümrüt.
— Dur bir dakika, bunu sindirebilmem için biraz izin ver bana
Zümrüt’ün bu isteği üzerine Miren biraz utandı. O hâlâ genç bir koruyucunun toyluğuna sahipti. Tıpkı Zümrüt gibi heyecanlanmış, bu yüzden her şeyi doğrudan yeni nesil koruyucusuna bir solukta anlatmak istemişti. Sanırım biraz hızlı giriş yapmıştı.
Zümrüt, Miren’in yüzündeki utangaç gülümsemeye bakarken onun ne kadar tatlı olduğunu düşündü. Bir anlığına kendini onda gördü. Sanki ikisi de bir aynanın iki farklı yüzüydü. Farklı yüzler, aynı kişilik...
Bu, kaderin onlara yazdığı tuhaf bir denk geliş miydi, yoksa çok daha derin bir bağın başlangıcı mı?
Neyse ki Zümrüt’ün artık kendine gelmesi gerekiyordu. Bir yere oturup duydukları kaşısımda sağlam kalabilmek adına yatağına oturdu ve zihnini toparlamak için derin bir nefes aldı. Öğrendiklerini birer birer sıralamaya başladı.
— Ben bir zihinciyim. Kendi zihnime ve başkalarının zihnine girerek olumsuz düşünceleri olumlu hâle getirebiliyorum. Doğru mu anladım?
Miren başını hafifçe sallayarak onayladı.
— Ailem yanımda olmasa bile onların desteği hep benimle, diye devam etti Zümrüt. Peki, az önce neden telaşlandın? Miren'in tuhaf bir telaşı vardı sanki birinin gelmesinden korkar gibiydi..
Miren’in yüzündeki gülümseme yavaşça silindi.
— Çünkü sen ümitsizlik çukuruna düşmüştün. Seni oradan çıkarmam gerekiyordu. Yoksa senin de sonun Arun gibi olabilirdi.
Bunu söylerken üzüntüyle başını eğdi.Zihin Hatıraları geçmişe akın etti.Geçmişe yolculuk başladı...
Bu, yalnızca Samari’nin değil, bütün koruyucuların omuzlarında taşıdığı bir yüktü. Çünkü Samari ve Arun’un gerçeklerini bildikleri hâlde onları anlamaya çalışmamışlardı. Koruyucuların lideri Hares, onlara her zaman birlik olmaları gerektiğini öğretmişti. Anlamak ve görmek, onların en önemli kurallarıydı. Ancak ne Samari’nin gerçeklerini anlayabilmiş ne de Arun’un yaralarını görebilmişlerdi.
Belki de geçmişte yaşananlar, koruyucuların gözünde yalnızca bir anlık zaafın sonucu değildi. Küçük bir kartopunun büyüyerek çığa dönüşmesiydi sebebiydi..
Ancak artık hatalarını kabullenmeli, geride kalanlarla birlik olmalı ve yaşananları telafi etmeliydiler.
Arun’un, yani Karanlığın Kılıcı Kamer’in ortaya çıkmasının ardındaki en büyük neden, onu anlamamış olmalarıydı. Bir zamanlar kendi içindeki karanlıkla mücadele eden birini anlamak yerine onu yalnız bırakmışlardı.
Bu hata bir daha tekrarlanmayacaktı. Artık birlik olacak, karşılarına çıkan her şeyin üstesinden birlikte geleceklerdi.
Ama önlerinde aşmaları gereken çok daha büyük bir engel vardı: Kötülüğün Tanrısı Habais.
Onu yok etmek için yeni nesil koruyuculara ihtiyaçları vardı. Çünkü kadim koruyucular kabuklarına çekilmiş, yaralanmış, güçsüz düşmüş ve dağılmışlardı.Ama halen onlar için bir umut vardı.Kitap,taşlar ve yeni nesil koruyucular ve Miren ve diğer koruyucular bu umuda bağlanmıştı..
Murassa sahibini seçmişti.O sırada Zümrüt’ün omuzlarına bir yük daha binmişti. Henüz yolun başındaydı ve onu bekleyen tehlikelerin ne kadar büyük olduğunu bilmiyordu. Yine de kesin olan bir şey vardı: Tanrı, kimseye taşıyamayacağı yükler yüklemezdi.
Belki de Zümrüt’ün gelecekte en güçlü savaşçılardan biri olacağının ilk şahidi, henüz kendisinin bile farkında olmadığı bu yolculuktu.
Gelgelelim Murassa’ya...
Zümrüt, Miren’in anlattıklarını anlamış ve bir nebze olsun sindirebilmişti. Fakat zihninde hâlâ cevap bekleyen pek çok soru vardı.
Peki, bu kitabın hikâyesi neydi? Onu neden seçmişti? Daha da önemlisi, Murassa ondan ne istiyordu?
Bu sorular zihninde dönüp dururken gözleri yatağının yanındaki kitaba takıldı. Murassa kitabını eline aldıktan sonra ilk cümlesini okumuş ve daha sonra koruyucu kalkan ortaya çıktıktan sonra onu yatağının üzerine atmıştı yavaşça uzanıp Murassa’yı eline aldı. Parmaklarını eski kapağının üzerinde gezdirdi. Kitabın dokusunda, sanki yılların ötesinden gelen kadim bir sır saklıydı.
Zümrüt kapağa biraz daha dikkatle baktı.
İçinde neler saklıydı?
Ve asıl soru...
Murassa neden onu seçmişti?
Zümrüt, aklındaki birçok soru işaretiyle Miren’e baktı.
— Peki, bu kitap... diye söze başladı, ardından bir an sustu. — Niçin yazıldı? Amacı neydi? Ve beni neden seçti?
Bu birkaç soruyla Zümrüt, yüzyıllardır yaşayan bir medeniyetin kurduğu kadim topraklara ilk adımını atacaktı.
Miren’in vereceği cevaplarla birlikte medeniyetin kapıları aralanacak, geçmişin üzerindeki gizem perdesi yavaş yavaş kalkacaktı.
Miren, Zümrüt’ün kendisine karmaşık ve merak dolu gözlerle baktığını fark etti. Genç koruyucunun artık yalnızca kitabı değil, onun ardında saklanan koca bir medeniyeti de merak ettiğini anlamıştı.Başladı anlatmaya..