buradan hemen çıkamız gerekiyor..
Yavaşça arkamı döndüm.
Burak karşımda duruyordu.
Üzerinde siyah bir mont vardı. Saçları hafif dağılmıştı ve yüzündeki ifade her zamankinden farklıydı.
Korkuyla ona baktım.
“Sen… buraya nasıl geldin?”
Burak cevap vermedi.
Gözleri elimdeki kâğıda takıldı.
Bir anda yüzü değişti.
“Onu nereden buldun?”
Kâğıdı göğsüme bastırdım.
“Bunu sen mi yazdın?”
Burak birkaç saniye sustu.
Sonra başını yavaşça iki yana salladı.
“Hayır.”
“Peki kim yazdı?”
Burak bana doğru bir adım attı.
“Deniz, buradan hemen çıkmamız gerekiyor.”
“Hayır!”
Sesim depoda yankılandı.
“Önce bana gerçeği söyle. O resimde neden sen varsın? Neden üzerinde ‘Burak’a güvenme’ yazıyor? Ve neden rüyamda seni gördüm?”
Burak gözlerini kaçırdı.
Sanki yıllardır sakladığı bir şeyi söylemekle söylememek arasında kalmıştı.
Sonunda derin bir nefes aldı.
“Çünkü…”
Tam devam edecekken telefonum yeniden titredi.
İkimizin de gözü telefona çevrildi.
Yeni bir mesaj gelmişti.
Ekranda sadece dört kelime vardı:
“BURAK SANA YALAN SÖYLÜYOR.”
Başımı kaldırdım.
Burak'a baktım.
O da ekrana bakıyordu.
Ama bu kez yüzünde korku vardı.
“Deniz…”
“Ne?”
Burak fısıldadı:
“Bu numara…”
Bir an durdu.
“Benim numaram.”